Την απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου για την υπόθεση της Αγλαντζιάς και τη συγχώνευση με το δήμο Λευκωσίας πρέπει να την πάρουμε στα σοβαρά. Διότι, δεν την έβγαλε στο άψε σβήσε οι δικαστές, την σκέφτηκαν ένα ολόκληρο χρόνο. Μελετημένη απόφαση, δηλαδή!
Αλήθεια, όμως, τι μελετούσαν ένα χρόνο; Τις πρόνοιες της νομοθεσίας; Τα επιχειρήματα των δικηγόρων; Τα δικαιώματα των δημοτών; Τη συμβατότητα με το ευρωπαϊκό δίκαιο; Τις οδηγίες και τους διεθνείς κανονισμούς; Όχι. Διότι, η απόφαση αφορά τη διαδικασία. Απορρίφτηκε η προσφυγή του δήμου Αγλαντζιάς διότι ήταν εκπρόθεσμη, δεν κατατέθηκε εντός τριάντα ημερών, όπως έπρεπε. Εντάξει. Αλλά, η απορία μου είναι γιατί πέρασε ένας χρόνος για να το ανακοινώσουν αυτό όταν μπορούσε να ανακοινωθεί από την πρώτη μέρα που κατατέθηκε η προσφυγή;
Μην τα ψάχνουμε, όμως, δεν είναι θέμα δικαστηρίων, είναι μάλλον γενικό το κακό. Πάμε γιαβάς γιαβάς σε όλα. Ντίζελ, που λέγαμε παλιά. Θέλουμε το χρόνο μας. Έχουμε ανατρέψει και τη συμβουλή του Ησίοδου: Μήδ΄ αναβάλλεσθαι ες τ΄ αύριον ες τ΄ έννηφιν (Μην αναβάλλετε για αύριο και μεθαύριο). Εμείς είμαστε του: Μην κάνεις σήμερα αυτό που μπορείς να αναβάλεις για αύριο. Γιαβάς γιαβάς.
Έκαναν, λέει, μελέτη για τους σέρβερ του κράτους από το 2019. Πληρώσαμε (εμείς πληρώσαμε) εξειδικευμένη εταιρεία να κάνει τη μελέτη. Και τους έλεγε ότι εκεί που βρίσκονται, στα υπόγεια του υπουργείου Οικονομικών, υπάρχει κίνδυνος να πλημμυρίσουν. Περίμεναν, περίμεναν… Πότε θα πλημμυρίσουν τα ευλοημένα να επιβεβαιωθεί η μελέτη; Ε, πλημμύρισαν το 2023. Αλλά, τη μελέτη την έκαναν, δεν μπορείς να πεις.
Δεν χρειαζόταν να κινηθεί κανένας. Μια έγκριση χρειαζόταν για να δοθεί το κονδύλι της μελέτης. Αλλά μετά χρειαζόταν να κινηθούν κάποιοι στον θαυμαστό κρατικό μηχανισμό μας, να αναλάβουν ευθύνη να πάρουν αποφάσεις. Να ταράξουν, δηλαδή. Ε, εκεί κολλούμε. Μη μου τους κύκλους τάραττε, που έλεγε κι ο Αρχιμήδης. Αλλά αυτός ήταν μαθηματικός, δεν ήταν κρατικός αξιωματούχος. Τώρα, που πλημμύρισαν και παρέλυσαν επί 24ωρο πολλές υπηρεσίες τρέχουν να ξαναδούν τη μελέτη.
Όπως και στο Γυμνάσιο Φανερωμένης στη Λάρνακα. Δυο χρόνια έστελναν επιστολές οι γονείς και η διεύθυνση του σχολείου και προειδοποιούσαν ότι το κτήριο σάπισε, φαγώθηκαν κολώνες, πέφτουν σοβάδες. Ακόμα κι όταν έγιναν μπαλώματα, πάλι προειδοποιούσαν οι γονείς ότι ο κίνδυνος παραμένει. Μέχρι προχτές που άρχισαν να πέφτουν ολόκληρα κομμάτια από μπετόν και όλοι συγκλονίστηκαν: Ευτυχώς που έπεσαν όταν δεν είχε εκεί μαθητές, λένε. Σωθήκαμε πάλι! Ως πάρατζει.
Με τις αγέλες αδέσποτων σκύλων στο φημισμένο γραμμικό πάρκο του Πεδιαίου; Καταγγέλλουν οι πολίτες ότι φοβούνται πια να περπατούν διότι μπορεί να τους επιτεθούν, αλλά εδώ δεν μπορείς να πεις ότι υπάρχει καθυστέρηση. Καθόλου. Απλώς γίνονται συσκέψεις για να αποφασιστεί ποιος δήμος και ποια κρατική υπηρεσία έχει την ευθύνη να λύσει το πρόβλημα. Σιγά – σιγά, δεν βιαζόμαστε. Άμα επιτεθούν σε κανέναν περιπατητή, μπορεί και να αποφασιστεί ποιος θα λύσει το πρόβλημα. Ας κάνουμε ακόμα μερικές συσκέψεις κι έχει ο θεός.
Μην πούμε και για τους ετεροχρονισμένους ισχυρισμούς του Ανδρέα Παπαχαραλάμπους, πρώην Προέδρου της Επιτροπής Δεοντολογίας και Προστασίας του Αθλητισμού. Του τηλεφώνησε, λέει, ο Νίκος Αναστασιάδης όταν ήταν Πρόεδρος και του είπε να μην ερευνήσει υπόθεση για ενδεχόμενο σικέ σε φιλικό ματς Καρμιώτισσας – Απόλλωνα. Μυθεύματα, τα είπε ο τέως ο Πρόεδρος. Να μην μας απασχολεί, όμως, που δεν τα είπε ο Παπαχαραλάμπους όταν έγιναν, αν έγιναν, και τα λέει τώρα που δεν είναι Πρόεδρος ο Αναστασιάδης. Γιατί να μας απασχολεί, ήθελε κι αυτό το χρόνο του. Όπως όλα.
Πάντως, το γεγονός ένα είναι: Αυτός που περιμένει πολύ, δεν πρέπει να περιμένει πολλά. Το έγραψε ο Γκαμπριέλ Γκαρσία Μαρκές. Αλλά, τι να ξέρει ο Μαρκές;
Υ.Γ. Έτσι πάει και το Πάσχα μας, για να ξέρετε. Αργεί να φύγει. Πέρασαν πάνω από δυο βδομάδες που είχαμε Πάσχα, αλλά κάποιες νύχτες ακούγονται ακόμα κροτίδες σε πολλές γειτονιές. Το έθιμο πήρε παράταση. Μάλλον, είναι ένα Πάσχα που φεύγει αργά – αργά. Αφού δεν γίνεται τίποτε στην ώρα του γιατί να γίνει το… έθιμο!
