Άντε να γίνουν σήμερα κι αυτές οι ρημάδες οι εκλογές με την απλή αναλογική να πάρουμε μια ανάσα από τη χολή και την τοξικότητα. Αμ δε. Ούτε εγώ το βλέπω. Το πράγμα θα έχει και συνέχεια τώρα που ψήνονται και (ανίερες) συμμαχίες και μάλλον χειρότερα θα είναι τις επόμενες μέρες τα πράγματα. Ξέρετε, τα γνωστά: πόλωση, λαϊκισμός, προσβολές, ευερεθιστότητα, πόλεμος νεύρων. Είναι μέσα σ’ αυτό το κλίμα, όπου τίποτα δεν αφήνεται να πέσει κάτω, όπου τα σκάγια έπιασαν –κλασικά- και τον Διονύση Σαββόπουλο. Ο οποίος, ηθελημένα ή άθελα, μετατράπηκε σε κόκκινο πανί και τρόπαιο.
Εντάξει, πόλεμο έχουμε, όλα επιτρέπονται, θα πούμε και μια κουβέντα παραπάνω. Αυτές οι παραπάνω κουβέντες είναι που τρέφουν τις πολώσεις, που με τη σειρά τους τρέφουν τα κόμματα. Νομίζω, έτσι κι αλλιώς, ότι είναι αστείο πια να συζητάμε για ιδεολογίες και ωφέλιμες πολιτικές, το ζήτημα είναι ποιος ατζαμής θα κυβερνήσει με την όσο το δυνατόν λιγότερη φθορά. Φθορά για τη χώρα, για την κοινωνία, για τους πολίτες. Η δική τους φθορά δεν πρέπει να μας αφορά. Είναι δικό τους πρόβλημα.
Έτσι κι αλλιώς συνηθίσαμε πλέον να να ψηφίζουμε και να αντιψηφίζουμε (ή να μην ψηφίζουμε) με γνώμονα το μη χείρον βέλτιστον. Ή με γνώμονα το πελατειακό βόλεμα. Όλα τα υπόλοιπα είναι ‘να ‘χαμε να λέγαμε και μη μου πει κανείς ότι είμαι μηδενιστής ή γενικευτής. Τουλάχιστον, κάποια στιγμή πρέπει να σταματήσουμε να κοροϊδεύουμε τους εαυτούς μας. Ίσως αυτό να αποτελέσει μια καλή αρχή.
Έφτασε λοιπόν το αδειανό πουκάμισο του Σαββόπουλου να μετατρέπεται σε πεδίο σφαγής για παλικάρια, αριστερά και δεξιά. Σε σύμβολο της προεκλογικής. Κωλοέλληνες κάθε ιδεολογικής απόχρωσης ξεμαλλιάζονται στην παλαίστρα σούμο των ΜΚΔ για τα όμορφα μάτια του Νιόνιου. Πλάκα έχει όμως κατά βάθος. Είναι πάντα ενδιαφέρον να κάνεις μια ανασκόπηση σε βάθος 50ετίας, λέγοντας το μακρύ σου και το κοντό σου.
Έτσι, παρασύρθηκα κι εγώ κι άρχισα να σπάω πλάκα με τις ανακρίβειες, τις υπερβολές και τις μπουρδολογίες όσων βδελύσσονται με τα καμώματα του Θεσσαλονικού τροβαδόρου, όσων έσπευσαν για τους δικούς τους λόγους να τον υπερασπιστούν, όσων επέλεξαν αναλόγως να τον αποδομήσουν ή να τον αποθεώσουν – κι ας μην ξέρουν ούτε ένα τραγούδι του- ανάλογα με το προς τα πού γέρνουν στην κάλπη της Κυριακής.
Κι αυτό επειδή του κάπνισε να πει ότι στηρίζει Μητσοτάκη κι ελπίζει σε αυτοδύναμη ΝΔ. Ε, και; Με γεια του με χαρά του. Δικαίωμά του δεν είναι να διατυπώσει μια πολιτική τοποθέτηση; Δικαίωμά του δεν είναι να είναι συνεπής ή ανακόλουθος με όσα πρέσβευε κατά καιρούς ή όσα κηρύσσει στα τραγούδια του ακόμη και μέχρι σήμερα («τον κάθε τεχνικό, τής εξουσίας τον χρήστη, εγώ τον αντιμετωπίζω δίχως πίστη»); Και τι σημασία έχει αν η νιότη του έδειχνε πως θα γινόταν άλλος;
Οι μεν αρέσκονται να οικειοποιούνται τους μεγάλους, θεωρώντας κόκκινη γραμμή την «πολιτιστική ηγεμονία» της Αριστεράς και μαυροπινακίζουν όποιον παρεκκλίνει από το μαντρί της σοσιαλιστικής μελαγχολίας. Είναι αριστερός σε άρνηση, σου λέει. Οι δε έκαναν ένα διάλειμμα από τον Αργυρό και τον Σφακιανάκη και το ‘ριξαν στον Σαββόπουλο. Κοντεύει η μέρα που θ’ ακούσουμε σε προεκλογική συγκέντρωση της Νέας Δημοκρατίας να άδουν «Η πλατεία ήταν γεμάτη, με το νόημα που ‘χει κάτι απ’ τις φωτιές. Στις γωνίες και τους δρόμους από συντρόφους οικοδόμους, φοιτητές…»
Θα πείτε, δικαίωμα και των αριστερών είναι να θρηνούν την «κατάντια» ενός μουσικού, που για ένα διάστημα της ζωής του (15-20 χρόνια;) δήλωνε και έπραττε ως αριστερός. Άσχετα αν η στροφή αυτή έχει συντελεστεί εδώ και σχεδόν 40 χρόνια. Αλλά να θυμούνται ξαφνικά ότι ανακυκλώνει τον εαυτό του, ότι τον ξεπέρασε η εποχή του, ότι αντέγραφε το ύφος και το έργο του Ντίλαν και του Λούτσιο Ντάλα, ότι «έκλεβε» δημιουργικά τον Νίκο Καρούζο και τον Ζακ Πρεβέρ; Όλα αυτά είναι μπαγιάτικα, γνωστά και πολυσυζητημένα. Οι απαντήσεις δίνονται στις συναυλίες που γεμίζουν από ανθρώπους κάθε ηλικίας οι οποίοι εξακολουθούν να επιθυμούν ν’ ακούν και να βλέπουν τον τελευταίο των μεγάλων να αυλωδεί τον ηρωικό απόηχο της Μεταπολίτευσης.
Και δικαίωμα τον δεξιών θα πείτε – που δεν είναι ιδεολογία αλλά επάγγελμα- να περιφέρουν τον Νιόνιο ως καύχος και να εξανίστανται τάχα από την υποκρισία κατακεραυνώνοντας τους αριστερούς ως βλάσφημους. Αρκεί βέβαια να μην ξεχνούν τις ανάλογες δικές τους πομπές με καλλιτέχνες που εκφράζουν συμπάθεια ή και συμπαρατάσσονται με την Αριστερά (του ΣΥΡΙΖΑ), όπως η Μποφίλιου, ο Κραουνάκης, ο Μυθριδάτης. Εκεί αλλάζουν οι ρόλοι, αλλά η ουσία είναι ίδια.
Όμως, η υπόθεση του Σαββόπουλου δεν είναι η εκδίκηση της δεξιάς για την αλλαξοπιστία του… Αντώναρου. Ο Σαββόπουλος σκανδαλίζει και ερεθίζει δεκαετίες τώρα αντανακλαστικά και εμμονές, ίσως επειδή κατά βάθος η περίπτωσή του συμβολίζει το δημιουργικό και πολιτικό στέρεμα ενός ολόκληρου ιδεολογικού χώρου. Προσωποποιεί το οριστικό σταφίδιασμα του αγωνιστικού πνεύματος, που έχασε το σφρίγος του έχοντας μουλιάσει μέσα στις ίδιες του τις αντιφάσεις.
Ελεύθερα, 21.5.2023
