Οι εκλογές στην Ελλάδα και το δίλημμα του ψηφοφόρου.
Οι σημερινές εκλογές στην Ελλάδα είναι οι πρώτες μετά από πολλά χρόνια (από το 1989 συγκεκριμένα) που γίνονται με το σύστημα της απλής αναλογικής: Για να υπάρξει αυτοδυναμία –πλειοψηφία με τουλάχιστον 151 έδρες στη Βουλή– θα πρέπει το πρώτο κόμμα να συγκεντρώσει ποσοστό γύρω στο 50%. Σε αντίθετη περίπτωση, ωστόσο, μπορεί να σχηματιστεί κυβέρνηση συνεργασίας ανάμεσα σε δύο ή περισσότερα κόμματα, χωρίς απαραιτήτως να περιλαμβάνεται σ’ αυτήν το πρώτο. Αν δεν συμβεί τίποτα απ’ αυτά, θα διεξαχθούν νέες εκλογές με ενισχυμένη αναλογική, την οποία ψήφισε η Βουλή (ο νόμος εφαρμόζεται κάθε φορά στις μεθεπόμενες εκλογές). Με το σύστημα αυτό επιβραβεύεται το πρώτο κόμμα από 20 (αν πάρει το 25% των ψήφων) μέχρι και 50 έδρες επιπλέον (άμα φτάσει το 40%). Αντιλαμβάνεστε ότι οι έδρες αυτές αφαιρούνται –κλέβονται ουσιαστικά– από τα άλλα κόμματα.
Η απλή αναλογική δεν αρέσει στον Μητσοτάκη επειδή οδηγεί σχεδόν νομοτελειακά σε κυβερνήσεις συνεργασίας. Ξέρει ότι δεν πρόκειται να έχει την απόλυτη πλειοψηφία, ξέρει ότι πιθανότατα δεν θα συνεργαστεί κανείς μαζί του και προσπαθεί να απαξιώσει το ενδεχόμενο μιας «κυβέρνησης ηττημένων» σαν μια «πολιτική τερατογένεση», όπως την αποκαλεί. Αυτό φυσικά αποκαλύπτει τον φόβο του για τη διαφαινόμενη ήττα του και την απώλεια της εξουσίας, είναι και ύβρις προς το Σύνταγμα. Παραβλέπει ότι ο ίδιος κυβέρνησε ουσιαστικά ως μειοψηφία με το 39,85% των ψήφων χάρη στο μπόνους των επιπλέον εδρών, ενώ μια ενδεχόμενη κυβέρνηση συνεργασίας την οποία ειρωνεύεται θα έχει εξ ορισμού την πλειοψηφία των ψηφοφόρων. Επικαλείται επίσης το αταίριαστο των άλλων κομμάτων, «ξεχνώντας» ότι στο δικό του κόμμα συστεγάζονται από πρώην Πασόκους και γιαλαντζί αριστερούς μέχρι νεοφιλελεύθερους και ακροδεξιούς τύπου Βορίδη και Άδωνη, ενώ απέκλεισε το κόμμα Κασιδιάρη για να περιμαζέψει τις ψήφους των νεοναζί.
Ο Μητσοτάκης, λοιπόν, επιδιώκει πάση θυσία να αποτύχουν οι συνεργασίες και να πάει σε νέες εκλογές που (πιστεύει ότι) τον βολεύουν. Ούτως ή άλλως, το πρόβλημα στην Ελλάδα είναι ότι, όπως δείχνουν οι δημοσκοπήσεις (θα μάθουμε σήμερα αν επιβεβαιωθούν) η ΝΔ προηγείται στην πρόθεση ψήφου (ΝΔ 30,8%, ΣΥΡΙΖΑ 24,2%, ΠΑΣΟΚ 9,8%) ενώ ο Μητσοτάκης, ο πρωθυπουργός των παρακολουθήσεων, των Τεμπών, του ξεπουλήματος του εθνικού πλούτου, της καταστροφής της Παιδείας και του Πολιτισμού, θεωρείται καταλληλότερος ως πρωθυπουργός (49,1%) έναντι του Τσίπρα (25%). Δεν είναι απίστευτο; Ναι, αλλά όχι ανεξήγητο: Ο κόσμος δεν έχει συγχωρήσει τον Τσίπρα για την «προδοσία» του με τα μνημόνια, τον Καμμένο κ.λπ., ενώ από την άλλη ο Ανδρουλάκης είναι ανύπαρκτος, και όσο προσπαθεί τόσο πιο γραφικός γίνεται – σαν τον Κουτσούμπα, που νομίζει ότι είναι μετενσάρκωση του Χαρίλαου Φλωράκη. Φυσικά υπάρχει ο Βαρουφάκης, τον οποίο όμως ο κόσμος δεν καταλαβαίνει – πρόσφατα τον έδειραν κάτι φρικιά στα Εξάρχεια, επειδή πίστευαν ότι… υπέγραψε τα μνημόνια (το έκανε ο Τσακαλώτος, ο οποίος τον διαδέχθηκε ακριβώς επειδή δεν τα υπέγραψε).
Ο Βαρουφάκης είναι ο μόνος που προτείνει δυο πράγματα επί της ουσίας για την Οικονομία: Το σχέδιο «Δήμητρα», μια ανεξάρτητη ηλεκτρονική πλατφόρμα συναλλαγών έξω από τις τράπεζες, για απευθείας συναλλαγές χωρίς μεσάζοντες, και το σχέδιο «Οδυσσέας», μια δημόσια εταιρεία διαχείρισης των κόκκινων δανείων, ώστε να μπει τέλος στην πώλησή τους στα αρπακτικά funds και στους πλειστηριασμούς. Φυσικά, αυτά τα σχέδια έχουν ένα μεγάλο πρόβλημα: Δεν αρέσουν στις τράπεζες και το μεγάλο κεφάλαιο, ούτε στις διαπλεκόμενες κυβερνήσεις και πολιτικούς, εννοείται ούτε στους ισχυρούς ευρωπαίους «φίλους» της χώρας ή στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα. Δυστυχώς, οι πολλοί θεωρούν τον Βαρουφάκη από γραφικό ως επικίνδυνο. Tο κόμμα του, το ΜέΡΑ25, δεν έχει ελπίδες – σήμερα τουλάχιστον. Όλοι έχουμε διαπιστώσει πια ότι το σύνολο σχεδόν των ΜΜΕ ελέγχονται από τον Μητσοτάκη: Μόλις ένα μήνα πριν, μοίρασε γύρω στα 9 εκατ. στα κανάλια «εξαιτίας της οικονομικής διαταραχής που προκλήθηκε από τη ρωσική επίθεση κατά της Ουκρανίας». Ουάου! που θα ’λεγε κι ο Βαρουφάκης.
chrarv@phileleftheros.com
Ελεύθερα, 21.5.2023
