Στην προ ημερών συγκέντρωση του Ανδρέα Μαυρογιάννη, ο ενδιάμεσος χώρος δεν είδε κόκκινο χρώμα, ούτε και υψωμένα σφυροδρέπανα. Έψαχνε όμως ωτοασπίδες, όταν η ακρότητα και ο λαϊκισμός άρχισαν να ηχούν από τα μεγάφωνα της πλατείας Ελευθερίας.
Η επιλογή της Άννας Θεολόγου δεν συγκίνησε καμία πολιτική πτέρυγα, πραγματικό κατόρθωμα. Η διαδρομή της, από την σκληροπυρηνική δεξιά της Θεοχάρους, στο κέντρο του Λιλλήκα, στην καιροσκοπική συνεργασία με τους Κυνηγούς και τώρα στο ανοικτό φλερτ της με την Αριστερά. Η θητεία της, γεμάτη ακραίο λαϊκισμό και δημαγωγία με αποκορύφωμα την περίοδο της πανδημίας. Οι συμπάθειές της, με τη selfie και το tweet αγάπης που αφιέρωνε στον Πούτιν. Οι απόψεις της, μία εξ αυτών για την «χούντα της Ευρωπαϊκής Ένωσης» (@AnnaTheologou, 17/11/15, Twitter). Η γεμάτη εξάρσεις και αφορισμούς ομιλία της στη συγκέντρωση του υποψηφίου, που πέτυχε να θολώσει το δημοκρατικό, προοδευτικό και μετριοπαθές προεκλογικό πλαίσιο που αργότερα θα έθετε ο Ανδρέας Μαυρογιάννης.
Η απόδοση ενεργού ρόλου στην Άννα Θεολόγου προστίθεται στο ασαφές στίγμα που μέχρι στιγμής εκπέμπει η εκστρατεία. Το ΑΚΕΛ και το επιτελείο του υποψηφίου πρέπει να αναρωτηθούν σε τι τελικά στοχεύουν. Να αποφασίσουν, εάν οι στόχοι του κόμματος συγκλίνουν με αυτούς του υποψηφίου. Και να ζυγίσουν ποιοι έχουν προτεραιότητα.
Υπάρχει η λογική πως ο δρόμος προς τον β’ γύρο περνά μέσα από τη συσπείρωση της αριστεράς, κοινοβουλευτικής και εξωκοινοβουλευτικής, καθώς και παλαιών υποστηρικτών της, που στο πρόσφατο παρελθόν επέλεξαν να απέχουν. Η λογική έχει νόημα, εάν και εφόσον οι εμπνευστές της αποδέχονται πως με αντίπαλο τον Νίκο Χριστοδουλίδη στον β’ γύρο, με απλά μαθηματικά η προεδρία θα χαθεί. Μία εξέλιξη αρνητική αλλά διαχειρίσιμη για την ηγεσία του ΑΚΕΛ την επομένη των εκλογών, αφού θα επικοινωνηθεί ως «γλυκιά» ήττα. Και μάλλον εθιστική, εφόσον θα επαναληφθεί για τρίτη συνεχόμενη φορά.
Υπάρχει και η λογική πως η στρατηγική του υποψηφίου πρέπει να εστιάσει στο να κερδηθεί ο β’ γύρος, χωρίς όμως εγγύηση πως ο υποψήφιος θα βρίσκεται σ’ αυτόν. Πρακτικά αυτό σημαίνει επικέντρωση στον ενδιάμεσο χώρο με σκοπό τις εκροές από τον Νίκο Χριστοδουλίδη προς τον Ανδρέα Μαυρογιάννη. Εάν η προσπάθεια αποβεί καρποφόρα, σε συνδυασμό με την πιθανώς εξίσου καρποφόρα απόπειρα του Αβέρωφ Νεοφύτου να συσπειρώσει τους Συναγερμικούς, ο Νίκος Χριστοδουλίδης κινδυνεύει να μείνει εκτός. Έχοντας ήδη προσεταιριστεί κομμάτι του ενδιάμεσου και συσπειρώνοντας την αριστερά απέναντι στον Αβέρωφ Νεοφύτου, η νίκη στον β’ γύρο θα είναι ορατή. Η λογική έχει νόημα, εάν και εφόσον οι υποστηρικτές της αποδέχονται το ενδεχόμενο αρκετοί αριστεροί να μην εμφανιστούν στην κάλπη την πρώτη Κυριακή (ή ακόμα χειρότερα, ο Ανδρέας να τους βγει Αχιλλέας) και άρα, ο Ανδρέας Μαυρογιάννης να μην περάσει στον β’ γύρο. Μια εξέλιξη καταστροφική για την ηγεσία του ΑΚΕΛ.
Υπάρχει και η κοινή λογική, που λέει πως η στέγαση της «προοδευτικής» ψήφου, εκείνης που ξεκινά από το προοδευτικό κέντρο και εκτείνεται μέχρι τα αριστερά της αριστεράς, προϋποθέτει σωστές δοσολογίες συσπείρωσης της αριστεράς και διείσδυσης στον ενδιάμεσο χώρο. Δοσολογίες, βάσει ζυγισμένων επιλογών. Η εκπροσώπηση του υποψηφίου στις εκδηλώσεις και στα πάνελ από πρόσωπο της λαϊκίστικης, αντιευρωπαϊκής πτέρυγας σίγουρα δεν αποτελεί μία εξ αυτών.
*Απόφοιτος Διεθνών Σχέσεων, Πολιτικογράφος
