Ο πρώην Βουλευτής και πρώην Ευρωβουλευτής του ΑΚΕΛ, Τάκης Χατζηγεωργίου, δημοσίευσε ένα άρθρο, («Φ»- 8/9/22), με σχεδόν τον πιο πάνω τίτλο μιλώντας όμως για σύνεση αντί για ενότητα, όπως υποστηρίζω. Με τις ομοιότητες και διαφορές του περιεχομένου των δύο εννοιών δεν θα ασχοληθώ, θα γράψω όμως τις απόψεις μου για την ενότητα και που από την αρχή τονίζω ότι με τη σημασία αλλά και τα παραδείγματα που αναφέρει ο κ. Χατζηγεωργίου, συμφωνώ και υπερθεματίζω.
Ελπίζω και εύχομαι το άρθρο του κ. Χατζηγεωργίου να αποτελέσει την αρχή ενός δημόσιου διαλόγου για την ενότητα και την αναγκαιότητά της, ώστε να σωθεί η Κύπρος. Για να επιτευχθεί ένας τέτοιος άθλος, πρέπει να συζητηθούν όλα, χωρίς φόβο και χωρίς πάθος, ώστε να καταλήξουμε σε κάτι που θα βοηθήσει τον τόπο μας και όχι κάποιον υποψήφιο ή κόμμα.
Θα πρέπει πρώτα να δεχθούμε ότι η κατάσταση είναι πολύ σοβαρή και επικίνδυνη και εμείς, δηλαδή οι Κύπριοι πρέπει να διαδραματίσουμε τον πρώτο και τον κυριότερο λόγο, όχι πετώντας στα σύννεφα, αλλά πατώντας στη γη, και αντιμετωπίζοντας τα πράγματα όπως είναι και όχι όπως θέλουμε να είναι ή να γίνουν.
Επανερχόμενος πίσω στο άρθρο και με βάση αυτά που είναι, το πρώτο ερώτημα, που λογικά προκύπτει είναι αν το ΑΚΕΛ υιοθετεί αυτή τη θεώρηση και τι απήχηση βρίσκει ανάμεσα στα στελέχη του. Όχι για να υπάρξει διάσταση, αλλά για να ξέρουμε από πού αρχίζουμε.
Οι πολίτες γενικά, είναι διχασμένοι σε δύο στρατόπεδα. Σε εκείνους που πιστεύουν ότι το Κυπριακό στη σημερινή του φάση είναι αποτέλεσμα της Τουρκικής εισβολής και κατοχής και καμιά λύση δεν αποδέχονται αν δεν προβλέπεται:
Α) Αποχώρηση του Τουρκικού στρατού (κατοχικού και προβλεπόμενου από τη Ζυρίχη).
Β) Κατάργηση των εγγυήσεων και του δικαιώματος επέμβασης.
Γ) Επιστροφή όλων των προσφύγων (Ε/Κ και Τ/Κ)
Δ) Σύνταγμα που να ανταποκρίνεται στις ευρωπαϊκές αρχές και το κεκτημένο με πρωταρχικό το δικαίωμα ελεύθερης μετακίνησης και εγκατάστασης.
Οι άλλοι πιστεύουν ότι είναι μια δικοινοτική διαφορά και επομένως μια λύση, θα επιτρέψει την επανένωση, την απελευθέρωση και τη μακροχρόνια λειτουργία του Κράτους.
Η αντιπαράθεση αυτή εκφράζεται από τους μεν σαν αντίθεση στη ΔΔΟ που την θεωρούν ως μορφή διχοτόμησης και το δημοψήφισμα στο σχέδιο ΑΝΑΝ (76% ΟΧΙ, 24% ΝΑΙ) είναι απόρριψη της διχοτόμησης που προβλέπεται από το σχέδιο ΑΝΑΝ και όχι της λύσης.
Σε αντίθεση με όσους ψήφισαν ΝΑΙ, που το θεωρούν σαν χαμένη ευκαιρία.
Νομίζω ότι οι τελευταίες εξελίξεις και ιδιαίτερα οι δηλώσεις και οι πράξεις Ερντογάν και των άλλων Τούρκων αξιωματούχων, πρέπει να έπεισαν τους πάντες για τους πραγματικούς τουρκικούς στόχους, τόσο για την Κύπρο και για το Αιγαίο, όσο και για την Ανατολική Μεσόγειο.
Ελπίζω και εύχομαι ο διάλογος να συνεχισθεί, ώστε να ακουστούν και άλλες απόψεις και εισηγήσεις.
*Πρώην βουλευτής
