Ιστορικά, τα νησιά του αιγαιακού αρχιπελάγους μας ανήκουν, γιατί κατοικούνται αδιαλείπτως από Έλληνες εδώ και πέντε χιλιάδες χρόνια (τουλάχιστο). Με την διατύπωση της αναντίλεκτης αυτής αλήθειας κανονικά θα έπρεπε να κλείσει και το ανά χείρας σχόλιο, μια και ό,τι περισσότερο ειπωθεί θα ήταν μάλλον περιττό. Εν τούτοις, καθώς πολύς, ψευδής και μισανθέλλην λόγος γίνεται τελευταία από την κακόφωνη αμετροέπεια σύσσωμου του οθωμανικού σχηματισμού για τις νήσους, τα ύδατα και τον αιθέρα του Αιγαίου μπήκα στον κόπο να ξεσκουριάσω την μνήμη στις σελίδες της «Επίτομης Ιστορίας των Βαλκανικών Πολέμων 1912-1913» εκδόσεων ΓΕΣ. Το κάνω για τους νέους μας κυρίως οι οποίοι -με τρόμο και πόνο το διαπιστώνω- πλέουν σε πελάγη ιστορικής άγνοιας.

Αντιγράφω από το κεφάλαιο Η απελευθέρωση των νησιών του Αιγαίου:

Ο Ελληνικός Στόλος υπό τον Υποναύαρχο Κοντουριώτη Παύλο στις 5 Οκτωβρίου, απέπλευσε για την εκτέλεση της αποστολής του, όπως αυτή καθοριζόταν «ὁ πρώτιστος σκοπὸς τοῦ Ἑλληνικοῦ Στόλου πρέπει ὁπωσδήποτε νὰ εἶναι τὸ νὰ καταστῇ κύριος τοῦ Αἰγαίου πελάγους καὶ νὰ διακόψῃ τὰς θαλασσίας συγκοινωνίας μεταξὺ Μικρᾶς Ἀσίας καὶ Εὐρωπαϊκῆς Τουρκίας …».

Ιδού λοιπόν κάτωθι το απελευθερωτικό ημερολόγιο του ναυτικού ελληνικού άθλου, ο οποίος εστέφθει με απόλυτη επιτυχία μέσα σε λιγότερο από ένα μήνα:

Στις 8 Οκτωβρίου 1912 απελευθερώθηκε η Λήμνος. Στις 9 Οκτωβρίου 1912 η ελληνική σημαία υψώθηκε για πρώτη φορά σε νησί του Αιγαίου ύστερα από 500 ολόκληρα χρόνια σκλαβιάς. Στις 18 Οκτωβρίου απελευθερώθηκαν από το ελληνικό ναυτικό η Θάσος, ο Άγιος Ευστράτιος και η Ίμβρος. Στις 19 Οκτωβρίου η Σαμοθράκη. Στις 21 Οκτωβρίου τα Ψαρά, στις 24 η Τένεδος και στις 4 Νοεμβρίου η Ικαρία.

Έτσι απελευθερώθηκε από τις ένοπλες δυνάμεις των Ελλήνων το στρατηγικότατο σύμπλεγμα των νήσων του βορείου Αιγαίου. Στον χάρτη αν το δείτε και φανταστείτε το σύμπλοκο του ελληνικού νησιωτικού αρχιπελάγους ως μία τριήρη, θα διαπιστώσετε πως η ομάδα αυτή των βορείων νήσων ισοδυναμεί με το έμβολο του ενδόξου αρχαίου μας πλοίου.

Συντριπτικό, αναντίλεκτο, αδιαπραγμάτευτο και θέσφατο υπήρξε το γεγονός αυτό, το συνώνυμο με την ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ.

*Σημείωμα για όσους έχουν χάσει επαφή με την ετυμολογία:

Απελευθέρωση σημαίνει άρση δεσμών δουλείας και κατοχής, ήτοι επιστροφή εν οίκω, όθεν και το ανήκειν.

Στο πλαίσιο της ίδιας επιχείρησης το ελληνικό ναυτικό απελευθέρωσε, επίσης, τις υπόλοιπες νήσους ως επομένως:

τη Λέσβο στις 7 Δεκεμβρίου 1912 ως αποτέλεσμα της ήττας των Τούρκων.

τη Χίο στις 21 Δεκεμβρίου 1912, όταν οι Τούρκοι ύψωσαν λευκή σημαία.

Τη Σάμο την 1η Μαρτίου 1913, αφού, όμως, προηγουμένως οι κάτοικοι με εξέγερσή αποτίναξαν τον Τούρκο δυνάστη από τις 11 Νοεμβρίου 1912, σχηματίζοντας μάλιστα προσωρινή κυβέρνηση, η οποία κήρυξε την ένωσή της με την υπόλοιπη κρατική Ελλάδα.

Έτσι απελευθερώσαμε τα νησιά του ελληνικού Αιγαίου, με την ασπίδα και το δόρυ. Δεν μας τα χάρισε κανείς. Πάνω από 200 αξιωματικοί και οπλίτες προσέφεραν την ζωή τους και πολλοί ακόμα το αίμα τους. Δεν αξίζουν μιας μνείας οι θυσιασθέντες, όταν με ποταπότητα στην απέναντι όχθη τα σκυλιά γαβγίζουν και τα γαϊδούρια λακτίζουν στον αέρα; Γιατί δεν γυρίζει η γλώσσα των κυβερνώντων να πουν μια λέξη έστω για το καθαρό γεγονός, το πρώτιστο και σημαντικό, πως τα νησιά ενόπλως τα απελευθερώσαμε, με νικηφόρο πόλεμο δηλαδή, και πως η Λωζάνη απλά το επικύρωσε; Ποιό μάθημα δίνουμε στα νέα παιδιά μας; Ποιό μήνυμα στην κοινωνία; Πιστεύουν μερικοί πως η άμυνα της Ελλάδας είναι ζήτημα αποκλειστικό των ελαχίστων και προφανώς αρίστων επαγγελματιών στρατιωτικών μας; Έχει πράγματι η ηγεσία της χώρας, εκεί στο Αιγαίο και εδώ στην Παμφυλία, την αφασική ψευδαίσθηση πως μπορεί ο ελληνισμός να ανταπεξέλθει νικηφόρα έναντι των Τούρκων χωρίς παλλαϊκή και πάνδημη συμμετοχή, χωρίς ετοιμότητα ψυχολογική και πνευματική; Αν δεν την έχει, τότε γιατί από την τουρκική εισβολή στην Κύπρο και μετά, δεν έχει γίνει -έστω υπό τύπον χαζοχαρούμενης σύναξης- μια πανεθνική δοκιμαστική επιστράτευση; Ή μήπως αναμένεται να δοκιμαστεί η ετοιμότητα και η οργάνωση ενός τόσο πολύπλοκου και απαιτητικού εγχειρήματος εν ώρα πολέμου;

Υ.Γ: Τα προλεχθέντα δεν ορμώνται από αισθήματα σοβινισμού. Είναι γεγονότα. Είναι η ιστορική αλήθεια. Έχουν δε σφραγίδα ελευθερίας, η οποία κατά την ταπεινή μου γνώμη αποτελεί το ύψιστο κριτήριο και τον μέγιστο κανόνα. Αδίστακτος Έλλην γνώμων ο Κάλβος: «Όσοι το χάλκεον χέρι βαρύ του φόβου αισθάνονται, ζυγόν δουλείας, ας έχωσι· θέλει αρετήν και τόλμην η ελευθερία». Ας μου επιτραπεί εν κατακλείδι μια παράφραση του Αισχυλείου λόγου «Ὦ παῖδες Ἑλλήνων, ἴτε, ἐλευθερωθῆτε εκ τοῦ φόβου». Μόνο αυτό ας έχουμε ως σύνθημα υπό τις περιστάσεις, έστω και αν το σωστό θα ήταν να απελευθερωθούμε μόνο από τον παραλυτικό, τον ηττοπαθή φόβο και όχι από τον αδελφό του Δείμο, τον προστατευτικό, τον δημιουργικό και νικητελή. Η ελαφροηλιθιότης του απύθμενου ραγιαδισμού που βαρύνει τους οπαδούς του εφησυχασμού και του κατευνασμού είναι καιρός να λάβει εξιτήριο, να φύγει για πάντα από την αρχηγία.

Να το θυμάστε. Εμείς, μας λέει αγλαώς ο αρχέτυπος Θουκυδίδης, ουκ ανταναμείναντες (να μην αναμένουμε) αλλά εφ’ ημίν είναι δεί το προαμύνασθαι. «Διότι ο φόβος φυλάει τα έρημα» κατά την λαϊκή θυμοσοφία. Τα πάντα υπό δέους συνίσταται.

Ναι, ένας εσωτερικός αδελφοκτόνος μας χρειάζεται. Ο Δείμος να νικήσει το Φόβο ώστε να απελευθερωθεί η Νίκη που, ως Κόρη της Στυγός και του Πάλλαντος, στάθηκαν φρουροί του Δία στον πόλεμο του με τους Τιτάνες.