Η εισβολή που εξαπέλυσε η Μόσχα στο Κίεβο είναι βάρβαρη, άδικη και κυρίως παραβιάζει το διεθνές δίκαιο και το δικαίωμα των Ουκρανών να επιζητούν την ασφάλεια τους, σύμφωνα με τη βούλησή τους, στο ΝΑΤΟ και την Ευρωπαϊκή Ένωση. Όσο όμως παρατείνεται ο πόλεμος με τις κυρώσεις και αντικυρώσεις Αμερικής και Ε.Ε. εναντίον της Ρωσίας, τα πράγματα περιπλέκονται και οι επιπτώσεις στην κυπριακή οικονομία διογκώνονται.
Σύμφωνα με την Υπηρεσία Στατιστικής, οι οικονομικές δραστηριότητες της Κύπρου με τη Ρωσία αγγίζουν τα 2 δισεκατομμύρια ευρώ, «παρά το γεγονός ότι τα τελευταία χρόνια έχει μειωθεί αισθητά η έκθεση του τραπεζικού τομέα σε ρωσικές καταθέσεις». Η παράταση του πολέμου θα πλήξει κύρια τις κυπριακές ξενοδοχειακές μονάδες, που θα απωλέσουν περίπου 800 χιλιάδες τουρίστες και θα περιοριστούν οι Ρώσοι ολιγάρχες που επενδύουν στην Κύπρο, με ιδιοτελή ανταλλάγματα βέβαια, αλλά τους χρειαζόμαστε! Θα υπάρξει ακόμη περαιτέρω ακρίβεια στην αγορά σιτηρών, αφού τα αποθέματα αρκούν μόνο για 2 – 4 μήνες, σύμφωνα με τον διευθυντή του Υπουργείου Γεωργίας, ο οποίος μας πληροφορεί ότι το 25% των σιτηρών που χρειάζεται η παγκόσμια κοινότητα προέρχεται από τους σιτοβολώνες Ρωσίας – Ουκρανίας.
Είναι αναμφισβήτητο ότι χώρες της Ευρώπης θα πληγούν από την έλλειψη φυσικού αερίου και πετρελαίου που εισάγουν από τη Ρωσία, χαράς ευαγγέλια για τους Αμερικανούς, αφού η απεξάρτηση της ευρωπαϊκής αγοράς από τη Ρωσία των ηλεκτροπαραγωγικών υλικών, θα καταστήσουν Κύπρο και Ευρώπη άμεσα εξαρτημένες στην Αμερική!
Δεν εξηγείται διαφορετικά η ενίσχυση της αεράμυνας της Ουκρανίας με αμερικάνικους πυραύλους ακριβείας «Stingens», νατοϊκά μαχητικά αεροσκάφη και πυραύλους ρωσικής κατασκευής που διαθέτουν οι ΗΠΑ. Η παράταση του πολέμου, πέραν του θανάτου Ουκρανόπαιδων, Ρωσόπαιδων, καταστροφές μνημείων, νοσοκομείων και μουσείων πλήττει και τα οικονομικά συμφέροντα Ουκρανίας, Ρωσίας, Ευρώπης, Κύπρου. Οι μόνοι που ωφελούνται είναι οι Αμερικανοί, οι Νατοϊκοί και ο σκληρός πυρήνας 4 – 5 ευρωπαϊκών κρατών.
Ο πόλεμος στην Ουκρανία, ο «μισταρκός του Άδη», κατά τον Παύλο Λιασίδη, προδιαγράφει και το τι θα συμβεί, αν «ο μη γένοιτο» επεκταθεί: Θα επανεβεβαιωθεί το πόρισμα που εξήγαγε ο δημοσιογράφος Ανδρέας Παράσχος, μελετώντας την κοινωνική προέλευση των 1619 «αγνοουμένων» της τουρκικής εισβολής, ότι δηλαδή «ουδείς υπήρξε γόνος επωνύμου ανδρός».
«Σκοτώνονται οι λαοί για του αφέντη το φαϊ», γράφει ο Βάρναλης.
Οι αρχαίοι Έλληνες, λάτρεις της ειρηνικής ζωής, προτιμούσαν ο γιος τους να ασκεί το πιο παρακατιανό επάγγελμα στον Πάνω, παρά να είναι βασιλιάς στον Κάτω Κόσμο! Ο Θουκυδίδης θεωρούσε παραφύσιν τον πόλεμο, αφού, όπως έγραφε, «στον πόλεμο θάβουν οι γονείς τα παιδιά, ενώ στην ειρήνη θάβουν τα παιδιά τους γονείς». Ο Αριστοφάνης, ο μεγάλος κωμοδιογράφος ποιητής, καυτηρίαζε με τα μελανότερα χρώματα το πολεμοχαρές πνεύμα. Το ίδιο έκαναν και οι τρεις τραγικοί ποιητές, ρήτορες, ιστορικοί και πεζογράφοι, που θεωρούσαν τον πόλεμο κατάρα. Ουδείς επαγγέλλεται βέβαια τον πόλεμο. Μήπως όμως τον εκκολάπτουμε μέσω των φορέων παιδείας;
* Πρώην διευθυντής σχολείων Μέσης Εκπαίδευσης
