Η ιστορία με την έλλειψη σιτηρών, ένεκα του πολέμου που μαίνεται στην Ουκρανία, με προβλημάτισε και με πήρε νοερά πίσω σε άλλες, παλιές εποχές. Τότε που οι γονείς μας έσπερναν σιτάρι και κριθάρι με το άλετρο για να κάνουν αλεύρι και να φτιάξουν ψωμί. Θυμάμαι τους συγχωριανούς μου να καλλιεργούν τα χωράφια τους ακόμη και στις σκληροτράχηλες πλαγιές των βουνών. Δύο βόδια να σέρνουν το άλετρο και αυτοί από το «γέννημα ως το βούττημα του ήλιου» να εργάζονται ασταμάτητα. Και όπως οι πιο παλιοί γνωρίζουμε, τότε οι άνθρωποι ήταν ολιγαρκείς αλλά και αυτάρκεις. Δεν απαιτούσαν πολλά αλλά και το κάθε νοικοκυριό είχε τα δικά του: έκτρεφε κότες, κουνέλια και άλλα ζώα έτσι ώστε το τραπέζι τους να έχει τα απαραίτητα. Τα είχαμε όλα τότε και μάλιστα κάναμε και εξαγωγές. Τώρα δυστυχώς όλα τα εισάγουμε. Τι να πρωτοθυμηθώ από τις εισαγωγές μας:

-Μήλα από την Ισπανία, πορτοκάλια από την Πορτογαλία, μπανάνες από τη Λατινική Αμερική, κρασί από τη μακρινή Αυστραλία και τη Χιλή και σιτάρι από την Ουκρανία.

Τώρα με τον πόλεμο θα διαθέσουμε 16 εκατ. ευρώ για να εισαγάγουμε 36.000 τόνους σιτηρών από τον Καναδά για να ικανοποιήσουμε τις ανάγκες μας.

Αυτό εξαρτάται πάντα από το πόσο θα διαρκέσει ο πόλεμος που ευχόμαστε βεβαίως να τελειώσει το συντομότερο.

Εγκαταλείψαμε λοιπόν την καλλιέργεια σιτηρών, την αμπελοκαλλιέργεια, τα εσπεριδοειδή, τα σταφύλια και δεν ξέρω πόσα άλλα. Στην ουσία σταματήσαμε να ασχολούμαστε με τη γεωργία κι ένα σωρό άλλους κλάδους της οικονομίας μας για να… πουλάμε πύργους και διαβατήρια.

Και τώρα τι κάνουμε με τον πόλεμο; Σε ποιους θα πουλούμε διαβατήρια και πύργους; Αλλά και τα πολυτελή δωμάτια με την πανέμορφη θέα ποιος θα τα γεμίζει; Ποιοι θα είναι οι ένοικοι τους κι από πού θα μας έρθουν;

Απολογούμαι για τη φλυαρία μου αλλά είναι τέτοιες στιγμές που νοσταλγώ εκείνες τις εποχές του παρελθόντος, τις εποχές που ήμασταν ολιγαρκείς, που καλλιεργούσαμε τη γη μας για τα προς το ζην, που τρώγαμε το αγγούρι και το «πομηλόρι» από τη φραχτή ή το περβόλι μας, το κοτόπουλο της αυλής μας, το ψωμί από το φούρνο της μάνας μας.

Δεν λέω, να μείνουμε στη δεκαετία του ‘70 ή του ‘80, δεν λέω να καλλιεργούμε με το άλετρο ούτε και να φυτεύουμε με το ξυνάρι. Ισχυρίζομαι πως επιτέλους πρέπει να μάθουμε από τα συνεχή παθήματα μας, πρέπει να βρίσκουμε τρόπους και να δίνουμε κίνητρα στη νέα γενιά χωρίς να βάζουμε όλα τα αυγά στο ίδιο καλάθι…

*Δήμαρχος Γερίου