Οι Αγώνες και οι Θυσίες των Ηρώων, των Αγωνιστών και των απλών ανθρώπων των δεκαετιών του ’50 και του ’60 αντί να αποτελούν πηγή έμπνευσης και αντίστασης για μας, βλέπουμε σήμερα σαν ένα εφιαλτικό όνειρο, έναν λαό παρηκμασμένο, υποτακτικό, άβουλο, δουλοπρεπή και ηττοπαθή, χωρίς ιδανικά και αξίες που δεν θυμίζει σε τίποτε τον ηρωικό λαό που αγωνίστηκε το 1955-59, αλλά και αργότερα, υπέρ βωμών και εστιών.
Παλαιότερα οι Κύπριοι, αν και φτωχοί οι περισσότεροι, είχαν ιδανικά, αρχές και αξίες. Σήμερα, τις ηθικές και πνευματικές αξίες και τον πατριωτισμό διαδέχθηκαν ο ευδαιμονισμός, οι υλισμός και η καταρρακωση των ηθικών και πνευματικών αξιών και της εθνικής αξιοπρέπειας. Ο φανατισμός και ο σωβινισμός εκλαμβάνονται από πολλούς ως έκφραση πατριωτισμού. Παρακολουθούμε σήμερα ένα λαό παρασυρμένο στο κυνήγι του πλούτου και της καλοπέρασης.
Παρακολουθούμε σήμερα ένα λαό ο οποίος στην πλειοψηφία του δεν νοιάζεται για τον δυσπραγούντα και δεινοπαθούντα συνάνθρωπο του.
Παρακολουθούμε σήμερα ένα λαό ο οποίος βλέπει σαν απαθής θεατής όσα τεκταίνονται σε βάρος του τόπου του τόσο από τους βάρβαρους Τούρκους όσο και από το διεφθαρμένο πολιτικο-οικονομικό κατεστημένο.
Έτσι θα ’καναν άραγε οι βουνήσιοι Κρήτες αν η Κρήτη ήταν ημικατεχόμενη από τους Τούρκους;
Έρμαιο του ευδαιμονισμού και του υλισμού κατάντησε προ πολλού αυτός ο λαός και όταν η μεγάλη οικονομική κρίση ξέσπασε με τα κουρέματα, τις εκποιήσεις και τα απανωτά κτυπήματα των τραπεζών, των κυβερνώντων και του οικονομικού κατεστημένου, αντί να ξεσηκωθεί και να ξεχυθεί μαζικά ο κόσμος της Κύπρου στους δρόμους και στις πλατείες και με σηκωμένη τη γροθιά να απαιτήσει το δίκιο του, έσκυψε με δουλοπρέπεια και δειλία το κεφάλι του και δέχτηκε με παθητικότητα τη μοίρα του.
Όταν σε κάποιο στάδιο κάποιοι Λεμεσιανοί δημιούργησαν την ομάδα των «Κίτρινων Γιλέκων» αναθάρρησα και πίστεψα προς στιγμή πως θα ακολουθούσαμε κι εμείς το παράδειγμα του ξεσηκωμού των «Κίτρινων Γιλέκων» της Γαλλίας τα οποία μέσα σε λίγους μήνες πέτυχαν άθλους.
Φρούδες όμως αποδείχτηκαν οι ελπίδες μου. Τα δικά μας «Κίτρινα Γιλέκα» αποδείχτηκαν μια από τα ίδια, ένα από τα πολλά «groups» του Facebook όπου οι άβουλοι και δειλοί Κυπραίοι διαμαρτύρονται από τον καναπέ του σπιτιού τους για τα καταπατημένα δικαιώματα τους.
Τι να πεις για τις χιλιάδες των συμπατριωτών μας όλων των ιδεολογιών που τρέχουν περιχαρείς στα κατεχόμενα για να βάλουν φτηνή βενζίνη και να διασκεδάσουν στα τούρκικα κέντρα αναψυχής παρέα με αυτούς που σφετερίστηκαν τις περιουσίες τους;
Το γεγονός και μόνο ότι άνθρωποι που στήριξαν με πάθος το προδοτικό πραξικόπημα κατά του Μακαρίου είναι σήμερα «μεγάλοι και τρανοί» και θεωρούνται ευυπόληπτα μέλη της κυπριακής κοινωνίας, αποτελεί για μένα το έσχατο όριο της ηθικής και εθνικής παρακμής αυτού του λαού.
Λίγα μόνο χρόνια μετά την τουρκική εισβολή, αυτός ο λαός ανέδειξε με την ψήφο του υπουργούς της πραξικοπηματικής κυβέρνησης σε βουλευτές.
Ας μη κοροϊδεύουμε, λοιπόν, τους εαυτούς μας ότι είμαστε από καλή πάστα καμωμένοι. Οι παλιές επαναστατικές γενιές του κόπου και του μόχθου, ΝΑΙ αυτές ήσαν από καλή πάστα καμωμένες. Σίγουρα όμως όχι οι τωρινές.
Συγκρίνω τη σημερινή νεολαία μας με την περήφανη και γεμάτη από αρετές νεολαία του ’50 και του ’60 και θλίβομαι.
Με μεγαλοστομίες και ευσεβείς πόθους δεν αλλοιώνεται η αλήθεια φίλοι μου. Και επειδή, δυστυχώς, ακόμη και οι λίγοι πραγματικοί Έλληνες που ζουν σ’ αυτό τον τόπο εθελοτυφλούν, τους πληροφορώ με οδύνη ότι οι τελευταίες τρεις δημοσκοπήσεις που διεξήγαγαν τα τελευταία δυο χρόνια το Πανεπιστήμιο Λευκωσίας, η εφημερίδα «Σημερινή» και το ΡΙΚ, καταδεικνύουν ότι το «ΝΑΙ» θα επικρατούσε άνετα του «ΟΧΙ» σε ένα νέο δημοψήφισμα για τη ΔΔΟ.
Ένας ξεπεσμός πρωτόγνωρος για τον άλλοτε περήφανο αυτό λαό ο οποίος ύψωσε το ανάστημα του και με στεντόρεια φωνή είπε «ΟΧΙ», τον Φεβράρη του 2004, στη διάλυση της Κυπριακής Δημοκρατίας και στην προτεκτορατοποίηση της Κύπρου από τους Τούρκους.
Πού φτάσαμε! Να θέλουμε ένα συνεταιρισμό με τα ανδρείκελα του Ερντογάν στην Κύπρο και να καταστήσουμε ολόκληρο το νησί μας προτεκτοράτο της φασιστικής Τουρκίας.
Οι ηθικές αρετές έχουν σχεδόν εξαϋλωθεί
Με βάση όσα έχω προαναφέρει κατέληξα αβίαστα στο συμπέρασμα ότι αυτός ο λαός είναι «απολίτιστος» και δεν έχει ευοίωνο μέλλον.
Η Κύπρος είναι η ιδιαίτερη μου πατρίδα και την αγαπώ, αλλά χωρίς καμιά αμφιταλάντευση δηλώνω ότι δεν νιώθω περήφανος που είμαι Κύπριος (όπως ακριβώς δεν νιώθει ένας περηφάνια για τον ανεπρόκοπο και μέθυσο πατέρα του αλλά τον αγαπά γιατί είναι πατέρας του). Κάποτε, μάλιστα, ίσως και να ντρέπομαι.
Είμαι περήφανος που είμαι ΕΛΛΗΝ, όχι γιατί οι Ελλαδίτες είναι καλύτεροι από μας, αλλά γιατί οι ΕΛΛΗΝΕΣ και η ΕΛΛΑΔΑ είναι δυο έννοιες ιερές που δεν ταυτίζονται με την Ελλάδα και την Κύπρο του σήμερα.
Αυτός ο αξιοθρήνητος λαός θα αναγεννηθεί μόνο όταν εμφανιστεί, εμπνεύσει και συνεγείρει τους Έλληνες της Κύπρου ένας Κύπριος Ιωάννης Καποδίστριας ή Ελευθέριος Βενιζέλος! Αν παρουσιαστούν μελλοντικά στον τόπο μας τέτοιοι χαρισματικοί ηγέτες και πατριώτες που θα σηκώσουν ψηλά το λάβαρο της αναγέννησης και της κάθαρσης, τότε, ΝΑΙ θα αναγεννηθεί και ο λαός μας!
Είναι γεγονός ότι τα διεφθαρμένα κόμματα και οι πολιτικοί που ασκούν την εξουσία έχουν διαχρονικά ασκήσει αρνητική επίδραση στις συμπεριφορές και στα ήθη της κοινωνίας μας. Όμως, είναι η εύκολη δικαιολογία να επιρρίπτουμε όλα τα κακώς έχοντα της κοινωνίας μας στους πολιτικούς και στα κόμματα.
Οι ηθικές αρετές της ταπεινότητας, της μετριοφροσύνης, της αγάπης προς τον πλησίον, της αλληλεγγύης, της ευσυνειδησίας, του αλληλοσεβασμού, της μεγαλοψυχίας, της ολιγάρκειας και της αυτογνωσίας που κοσμούσαν κάποτε την κυπριακή κοινωνία έχουν σχεδόν εξαϋλωθεί.
Παρακολουθούμε σήμερα έναν λαό που έχει ως κύρια χαρακτηριστικά του την υπεροψία, την αλαζονεία, την επιδειξιομανία, την μεγαλομανία, τον εγωισμό, την υποκρισία, την ανειλικρίνεια, την απληστία, την πλεονεξία και τη ζηλοφθονία.
Φταίνε τα κόμματα γι’ αυτή την κατάντια; Ασφαλώς όχι!
Για να μην παρεξηγηθώ ότι είμαι άδικος και ισοπεδωτικός απέναντι στους Κύπριους συμπατριώτες μου, οφείλω να διασαφηνίσω ότι όσα έχω αναφέρει για την παρακμή της κυπριακής κοινωνίας τα τελευταία χρόνια, ισχύουν για τη μεγαλύτερη μερίδα της κοινωνίας. Ένα όμως μικρό κομμάτι της κυπριακής κοινωνίας εξακολουθεί να παραμένει προσηλωμένο στις ηθικές και πνευματικές αξίες και να διακατέχεται από γνήσιο πατριωτισμό και κοινωνική ευαισθησία! Απ’ αυτό το κομμάτι ευελπιστώ ότι θα ξεπηδήσει αργά η γρήγορα ο Κύπριος Ιωάννης Καποδίστριας ή ο Ελευθέριος Βενιζέλος.
* Πρώην ανώτερο στέλεχος της Κεντρικής Τράπεζας της Κύπρου
