Όταν μελετούσα πριν λίγες μέρες τις πρόσφατες δηλώσεις του υπουργού Εξωτερικών της Τουρκίας Μεβλούτ Τσαβούσογλου όσον αφορά την πολιτική της χώρας του στην Ανατολική Μεσόγειο και το Κυπριακό ήλθε στο νου μου το γνωμικό «θέλεις τζιαι παπά να σου το πει»;

Δηλαδή έπρεπε να μας επαναλάβει για πολλοστή φορά ο Τσαβούσογλου αυτά τα οποία ακούσαμε και να κομπάζει ότι τίποτε δεν θα μπορεί να γίνει στην Ανατολική Μεσόγειο χωρίς τη συγκατάθεση της Τουρκίας. Ότι θέλει διαμοιρασμό του φυσικού αερίου που θα πρέπει ο αγωγός προς την Ευρώπη να διέρχεται από την Τουρκία και εις ό,τι αφορά το Κυπριακό δεν συζητούν λύση ομοσπονδίας αλλά λύση μόνο «δύο κρατών», επανάκτηση και πλήρη έλεγχο και μετατροπή της Κύπρου σε «βιλαέτι» επαρχία δηλαδή σε μία νέα Οθωμανική Αυτοκρατορία και όχι «προτεκτοράτο» υποτελές κράτος αφού θεωρεί την Κυπριακή Δημοκρατία «εκλιπούσα».

Ταυτόχρονα ο εγκάθετος της Άγκυρας Έρσιν Τατάρ να διαμηνύει ότι η Αμμόχωστος δεν πρόκειται να επιστραφεί στους Ελληνοκυπρίους και να διεκδικεί τώρα και την Κάτω Δερύνεια αλλά και τον Φάραγγα. 

Στην κάθε περίπτωση αναφέρεται σε ιδιοκτησίες δήθεν του ΕΒΚΑΦ, σε βακούφια άλλοι και σε κάποιους πασάδες, εδάφη δηλαδή που από την αυγή της ιστορίας υπήρξαν ελληνικά και σφετερίστηκαν οι Τούρκοι το 1500/71 κατά την εισβολή της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.

Ακόμα και μέχρι το 1958 στην εντός των τειχών παλαιά πόλη της Αμμοχώστου ζούσαν και δραστηριοποιούνταν Ελληνοκύπριοι οι οποίοι κατείχαν εδώ περιουσίες μέχρι και την ημέρα που βιαίως εκδιώχθηκαν το έτος 1958. 

Αντί λοιπόν η δική μας πλευρά να διεκδικεί και να αγωνίζεται για την εφαρμογή των ψηφισμάτων 550/84 και 789/92 (για την Αμμόχωστο) του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ ασχολούνται με δήθεν Μέτρα Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης που ουσιαστικά απενοχοποιούν την Τουρκία και εδραιώνουν έμμεσα την κατοχή.

Ακούσαμε ταυτόχρονα για εμπλοκή και του γυναικείου φίλου με ισότιμο συμμετοχή στη διαδικασία του διαλόγου/διαπραγματεύσεων για επίλυση του Κυπριακού.

Δεν γνωρίζω εάν οι σύγχρονες, θα τις χαρακτήριζα «αμαζόνες», που θα συμμετέχουν σε αυτή την διαδικασία θα μπορούσαν να προσφέρουν ο,τιδήποτε.

Θα έλεγα αμάν (δηλαδή έλεος) πλέον αφού έχει χαθεί κάθε ίχνος σοβαρότητας, όταν τη μια μας λέγουν ότι το Κυπριακό είναι θέμα «επαναπροσέγγισης», την άλλη ότι είναι θέμα ψυχολογικό, την επομένη «Μέτρα Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης» και τώρα εμπλοκής… και των «αμαζόνων».

Με τις ούτω καλούμενες «συμφωνίες υψηλού επιπέδου» (συμφωνίες κορυφής) όπως αποκαλούνται ή κατ’ άλλους «τέσσερις κατευθυντήριες γραμμές (Μακαρίου-Ντενκτάς 12/2/1977 και Κυπριανού-Ντενκτάς 19/5/1979 μετατρέψαμε το Κυπριακό από θέμα εισβολής και κατοχής σε «διακοινοτική διαφορά» και αργότερα με την υποβολή «χάρτου για το εδαφικό» αποδεχθήκαμε και την οριστική διχοτόμηση. 

Το Κυπριακό από εθνικό θέμα έχει καταντήσει με όλα αυτά φαρσοκωμωδία.

Υ.Γ.

Φάραγγας είναι μια περιοχή της ενορίας Κάτω Βαρωσίων και εφάπτεται με τα σύνορα Αγίας Ζώνης και Δερύνειας όπου ζούσαν και εργάζονταν κηπουροί εσπεριδοειδών και άλλων καλλιεργειών προερχόμενοι τόσον από το Παραλίμνι όσον και από το Κάτω Βαρώσι που βρίσκεται νοτιοδυτικά της πόλης Αμμοχώστου. Εκεί υπάρχει και μία από τις αρχαιότερες εκκλησίες του Αγίου Γεωργίου.

Ο Φάραγγας πήρε το  όνομα από το φαράγγι που δημιουργήθηκε από τα νερά του ποταμού που πήγαζαν από την περιοχή Δερύνειας  και Φρενάρου. Στην περιοχή δημιουργήθηκε τη δεκαετία του 1960 υδατοφράκτης. Τώρα τα κτήματα των Ελληνοκυπρίων λυμαίνονται οι Τούρκοι.

*Πρώην συνδικαλιστής