Το 2015 η Ουκρανία υπογράφει τις συμφωνίες του Μινσκ με τις οποίες προνοούνταν τα εξής:
1. Μια κατάπαυση του πυρός. Τον Φεβρουάριο του 2015 υπήρχαν ακόμη σφοδρές μάχες σε ορισμένες περιοχές μεταξύ των ουκρανικών δυνάμεων και των ανταρτών που υποστηρίζονται από τη Ρωσία, με τους Ουκρανούς να σημειώνουν μεγάλες απώλειες.
2. Η απόσυρση του βαρέως οπλισμού από τις πρώτες γραμμές.
3. Ότι ο ΟΑΣΕ -μια οργάνωση ασφαλείας 57 μελών που περιλαμβάνει επίσης τις ΗΠΑ και τον Καναδά- θα παρακολουθεί τις πρώτες γραμμές.
4. Ο διάλογος για τις τοπικές εκλογές σε περιοχές που καταλαμβάνονται από φιλορώσους αντάρτες.
5. Η πλήρης αποκατάσταση των οικονομικών και κοινωνικών δεσμών μεταξύ των δύο πλευρών, ώστε, για παράδειγμα, να καταβληθούν οι συντάξεις.
6. Να αποκατασταθεί ο έλεγχος της ουκρανικής κυβέρνησης στα σύνορα με τη Ρωσία.
7. Η αποχώρηση όλων των ξένων δυνάμεων και μισθοφόρων.
8. Συνταγματική μεταρρύθμιση που θα παρείχε κάποια αυτονομία στις περιοχές της ανατολικής περιοχής Ντονμπάς της Ουκρανίας που δεν βρίσκονται πλέον υπό τον έλεγχο της κεντρικής κυβέρνησης.
Οι χειρότερες μάχες σταμάτησαν και οι παρατηρητές του ΟΑΣΕ μπήκαν μέσα. Μέχρι σήμερα, ο ΟΑΣΕ περιπολούσε στις πρώτες γραμμές και ανάφερε παραβιάσεις της κατάπαυσης του πυρός κατά μήκος των συνόρων. Με την συμφωνία του Μινσκ υπήρχαν πολύ λιγότερες μάχες και λιγότερα θύματα από ότι το 2014-15. Από αυτή την άποψη, η συμφωνία εκπληρώθηκε, τουλάχιστον εν μέρει.
Από το 2015 υπήρχαν 1,5 εκατομμύριο εσωτερικά εκτοπισμένοι στην Ουκρανία και σχεδόν 14.000 άνθρωποι είχαν χάσει τη ζωή τους στη σύγκρουση.
O Βολοντιμίρ Ζελένσκι εξελέγη πρόεδρος της Ουκρανίας το 2019, φλερτάροντας φανερά με την Δύση, θέλοντας η Ουκρανία να γίνει μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του ΝΑΤΟ. Ευτυχώς ή δυστυχώς, ο Β. Ζελένσκι, γνωρίζοντας ότι ποτέ η Ρωσία δεν θα δεχόταν στα σύνορά της μια χώρα του ΝΑΤΟ, οδήγησε την Ουκρανία στο αιματοκύλισμα που βλέπουμε σήμερα, αθετώντας της συμφωνίες του Μινσκ. Η εισβολή της Ρωσίας στα Ουκρανικά εδάφη έγινε με την πρόφαση της αναγνώρισης των Λαϊκών δημοκρατιών του Λουχάνσκ και του Ντονέτσκ.
Η Ευρωπαϊκή Ένωση και η Αμερική, μετά την εισβολή της Ρωσίας στα Ουκρανικά εδάφη, σύσσωμοι αποφάσισαν σκληρές οικονομικές κυρώσεις εναντίον της Ρωσίας, απομονώνοντάς την από την Δύση και το χρηματοπιστωτικό της σύστημα.
Γιατί, όμως, οι Ευρωπαίοι είναι Υποκριτές.
Καταρχάς, η Αμερική και το ΝΑΤΟ έπρεπε να ήταν οι τελευταίοι που θα μιλούσαν για παραβίαση του Διεθνούς Δικαίου. Οι αλλεπάλληλοι πόλεμοι στη πρώην Γιουγκοσλαβία, στη Συρία, στο Ιράκ και στην Λιβύη οδήγησαν χιλιάδες ανθρώπους στην προσφυγοποίηση, οι οποίοι κατατρεγμένοι από την φλόγα του πολέμου καθημερινά πνίγονται στη θάλασσα για ένα καλύτερο μέλλον. Για αυτούς η Ευρώπη δεν δίνει δεκάρα και η υποκρισία της βρίσκεται εδώ.
Να μην πάμε μακριά και ας πάμε στα δικά μας. Η Τουρκία, διά του υπουργού της των Εξωτερικών, κυρίου Τσαβούσογλου, απειλεί την Ελλάδα νυχθημερόν με πόλεμο, αναθεωρώντας μόνη της την συνθήκη της Λωζάνης και ζητά επίμονα την αποστρατικοποίηση των νησιών του Αιγαίου. Η Κύπρος, μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης, είναι κράτος υπό κατοχή μετά την εισβολή της Τουρκίας το 1974.
Πού θέλω να καταλήξω…
Η Ουκρανική κρίση δεν άρχισε τώρα. Ο πόλεμος μαίνεται από το 2014. Φυσικά, η εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία είναι καταδικαστέα. Όμως, πρέπει να μάθουμε να ανοίγουμε τα μάτια μας. Ο Βολοντιμιίρ Ζελένσκι πήρε ένα ολόκληρο λαό στο λαιμό του, ξέροντας ότι η Ρωσία ποτέ δεν θα αποδεχόταν στα σύνορά της μια χώρα μέλος του ΝΑΤΟ.
Από την άλλη πλευρά, η Τουρκία στην Κύπρο ακολουθεί την τακτική του εποικισμού και ακόμη και η Αμμόχωστος, το τελευταίο διαπραγματευτικό μας χαρτί κάηκε. Η Ελλάδα μόνη της προσπαθεί να αντιμετωπίσει τη μόνιμη τουρκική απειλή, δίχως καμιά βοήθεια. Και ερωτώ εγώ ο αφελής: Πού είναι οι Ευρωπαϊκές κυρώσεις στην Τουρκία για τα εγκλήματα πολέμου που διέπραξε στην Κύπρο; Που είναι οι Ευρωπαϊκές κυρώσεις στην Τουρκία που απειλεί την Ελλάδα με πόλεμο, μια χώρα μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του ΝΑΤΟ; Και, τέλος, πού είναι οι Ευρωπαίοι σύμμαχοι, οι οποίοι κόπτονται τόσο πολύ για το διεθνές δίκαιο και σύσσωμοι επιβάλλουν κυρώσεις στην Ρωσία;
Ας μην είμαστε αφελείς. Η Ευρωπαϊκή υποκρισία είναι εδώ και η επιλεκτική ευαισθησία είναι μπροστά στα μάτια μας…
