Το πρωί της Κυριακής 27 Μαΐου 2001 η Λευκωσία είχε γεμίσει με δεκάδες πανό που έγραφαν: «Το πράσινο δεν φυτρώνει στη Βουλή» με υπογραφή μιας νεοφανούς «περιβαλλοντικής οργάνωσης». Ήταν σε εκείνες τις εκλογές που το Κίνημα Οικολόγων Περιβαλλοντιστών (το οποίο ιδρύθηκε 5 χρόνια πριν) συγκέντρωσε 8.128 ψήφους και μπήκε στη Βουλή. Έχουν περάσει από τότε πέραν των 20 χρόνων παρουσία στην πολιτική ζωή και στη Βουλή. Στις τελευταίες βουλευτικές εκλογές κέρδισε το 4,5% των εγκύρων ψήφων (15.762) και αντιπροσωπεύεται για πρώτη φορά με τρεις βουλευτές στη Κυπριακή Βουλή, αποτέλεσμα που θα ζήλευαν ίσως όλα τα πράσινα κόμματα σε Νότια και Ανατολική Ευρώπη.
Μετά τα πρόσφατα θλιβερά γεγονότα που οδήγησαν δύο φορές στην αναβολή του 12ου Παγκύπριου και Εκλογικού Συνεδρίου του Κινήματος, πολλοί είναι αυτοί που διερωτώνται -καλόβουλα ή κακόβουλα- για το μέλλον του Κινήματος Οικολόγων. Για παράδειγμα διαβάζω -με πολύ σεβασμό ομολογώ- απόψεις που έχουν δημοσιευτεί τις τελευταίες μέρες από έγκριτους δημοσιογράφους που μιλούν για «καμένη γη» ή για «τα όμορφα κινήματα, που όμορφα καίγονται». Πολλοί είναι αυτοί που προβλέπουν (ή προτείνουν) το τέλος του Κινήματος Οικολόγων.
Με όλο τον σεβασμό στις απόψεις αυτές, οφείλω να υπενθυμίσω ότι πολλοί έχουν προβλέψει κατά καιρούς αυτό το τέλος, και έχουν διαψευσθεί στη συνέχεια. Τα περί «τέλους ιστορίας των Οικολόγων» τα ακούσαμε π.χ. όταν αποφασίσαμε να υποστηρίξουμε τον Τάσσο Παπαδόπουλο για τις προεδρικές εκλογές του 2003 όταν επώνυμα στελέχη διαφώνησαν δημόσια και έντονα με την επιλογή της πλειοψηφίας. Τα ίδια ακούσαμε -εννοώ περί διάλυσης του Κινήματος- με το Δημοψήφισμα για το σχέδιο Ανάν, όταν αποχώρησαν πυροβολώντας όσα στελέχη διαφώνησαν με την πλειοψηφία και είχαμε μια πικρή εκλογική ήττα στις πρώτες Ευρωεκλογές (2004).
Ο νυν Πρόεδρος της Δημοκρατίας –τότε αρχηγός της Δεξιάς παράταξης– συνήθιζε να λέει πως είναι αδιανόητο να επιτρέπεται σε ομάδες πίεσης και ειδικών συμφερόντων να μπαίνουν στη Βουλή. «Σε λίγο θα θέλουν και οι αγελαδοτρόφοι ή οι κυνηγοί, να μπουν στη Βουλή» έλεγε, προκειμένου να πείσει για την αύξηση του εκλογικού ορίου εισόδου στη Βουλή. Κάτι που κατόρθωσε τελικά το 2015 μετά από πολλές προηγούμενες προσπάθειες, συνωμοτώντας με τον έτερο οδηγό του «οδοστρωτήρα», την ηγεσία του ΑΚΕΛ. Και τότε (τέλος του 2015) έντονα προβλήθηκε από τους ίδιους δημοσιογραφικούς κύκλους και μέσα ενημέρωσης, ότι «επήλθε το τέλος του Κινήματος Οικολόγων». Θυμίζω ότι αμέσως μετά που η «ιερή συμμαχία ΑΚΕΛ-ΔΗΣΥ» διπλασίασε το εκλογικό όριο για είσοδο στη Βουλή, κάποια νεαρά και φιλόδοξα πρωτοκλασάτα στελέχη των Οικολόγων, αποχώρησαν πυροβολώντας. Το ενδιαφέρον σε αυτή την ιστορία ήταν το γεγονός ότι αμέσως υιοθετήθηκαν από μεγάλα κόμματα και βρέθηκαν στο άψε-σβήσε στα ψηφοδέλτια τους. Τυχαίο; Δεν το νομίζω!
Το αποτέλεσμα των βουλευτικών εκλογών του 2016 αποστόμωσε τις Κασάνδρες που έβλεπαν το «τέλος των Οικολόγων» να έρχεται αφού -με τη βοήθεια και της Συνεργασίας Πολιτών- βρέθηκαν ενισχυμένοι στη νέα Βουλή με διπλάσιο αριθμό βουλευτών και ποσοστών.
Ακόμα και στις πρόσφατες βουλευτικές εκλογές θα θυμάστε την εκστρατεία δυσφήμισης που εξαπέλυσε το δίδυμο ΔΗΣΥ-ΕΔΕΚ κατά των Οικολόγων, τις ακριβοπληρωμένες βρώμικες αναρτήσεις και την εξαγορά εμμίσθων στελεχών.
Αξίζει να σημειωθεί ότι καθώς τα 25 τελευταία χρόνια το Κίνημα Οικολόγων διέγραφε μια ανοδική πολιτική πορεία, ένας μεγάλος αριθμός κινημάτων ή κόμματων έκανε την εμφάνιση του, είχε τη δική του ιστορία και τελικά χάθηκε μέσα στα κύματα του χρόνου.
Θυμίζω -πάντα με σεβασμό και εκτίμηση στην πολιτική προσφορά κάποιων: Κόμμα Ευρωδημοκρατικής Ανανέωσης, Νέοι Ορίζοντες, Αδησόκ, Κίνημα Ελευθέρων Δημοκρατών, Ενωμένοι Δημοκράτες, Αδήκ, Ευρωκο, Ελεύθεροι Πολίτες, Ευρωπαϊκή Δημοκρατία, Πολιτικό Κίνημα Κυνηγών, Λασόκ, Ζυγός, Κύπρος, Συμμαχία Πολιτών, Σημαία.
Από την άλλη στις τελευταίες εκλογές έμειναν επίσης εκτός Βουλής -κάποια εξ αυτών όχι για πρώτη φορά- αρκετά πολιτικά κόμματα: Ενεργοί Πολίτες-Κίνημα Κυνηγών, Αλλαγή Γενιάς, Αλληλεγγύη, Αμμόχωστος για την Κύπρο, Αφύπνιση, Πνοή Λαού, Κόμμα για τα Ζώα.
Κάτι λοιπόν περισσότερο έχει το πράσινο στην πολιτική ζωή που να το κάνει να διαφέρει από αυτά τα 22 πολιτικά κόμματα ή κινήματα. Αξίζει να σημειωθεί ότι ορισμένα από αυτά δημιουργήθηκαν από σημαντικές προσωπικότητες όπως πρώην ή εν ενεργεία υπουργούς, βουλευτές ή ακόμα και πρώην προέδρους της Δημοκρατίας και της Βουλής. Κάποια από αυτά διέθεταν οικονομικούς πόρους και στήριξη από το σύστημα και πολλοί δημοσιογραφικοί παράγοντες διατείνονταν ότι θα είχαν λαμπρό μέλλον στην πολιτική ζωή.
Τι διαφορετικό λοιπόν έχουν οι Οικολόγοι που τους κάνει να επιβιώνουν; Να αντέχουν τόσες επιθέσεις, προβοκάτσιες, συνεχές κατατρεγμό από την εξουσία και κτυπήματα βρώμικα κάτω από τη μέση. Μα είναι απλό. Το πράσινο έχει γερές ρίζες. Σαν τις ελιές και τις τερατσιές του τόπου μας, όπως γράφει ο ποιητής Κ. Μόντης.
«Τον πάτσον τζαι τον κλώτσον τους. Εμείς τζιαμαί, ελιές τζιαι τερατσιές πάνω στον ρότσον τους».
