Το είδαμε να πλέει ολοζώντανο εκείνο το ήσυχο πρωινό της Τρίτης. Ένα αρχέγονο σκαρί, με πλήρωμα τριών ανθρώπων να χειρίζονται τα σχοινιά και το δοιάκι του. Καθώς έμπαινε στη μαρίνα Λεμεσού, τα δύο μεγάλα μάτια του στην πλώρη, όπως εκείνα που ζωγράφιζαν οι αρχαίοι για να βρίσκουν τα πλοία τον δρόμο τους, έμοιαζαν να ατενίζουν παραξενεμένα τις σειρές με τα γυαλιστερά κότερα και τα ιστιοφόρα, τους φροντιστές που τα σκούπιζαν, τους κατοίκους στα μπαλκόνια, τους θαμώνες στις καφετέριες.
Δεν ήταν επειδή δεν τα ξαναείδε όλα αυτά, άλλωστε εδώ είναι η προσωρινή βάση του τα τελευταία χρόνια. Μάλιστα, σε περίοπτη θέση για να το θαυμάζουν οι περαστικοί και να αντλούν τα μηνύματα που κουβαλά· σφραγισμένα πάνω του, όπως η ελληνική γραφή από τους καραβομαραγκούς στα σανίδια του αδερφού του στο κατεχόμενο κάστρο ή όπως το όνομα του καπετάνιου στα σκεύη του πληρώματος που ανακάλυψαν οι αρχαιολόγοι. Ήταν επειδή εκείνο το ταξίδι του ήταν τόσο μικρό. Ούτε καν πλησίασε τα βόρεια νερά της Κύπρου, εκείνα που οδηγούν στην Κερύνεια. Ήταν μέχρι το διπλανό Παλιό Λιμάνι Λεμεσού, για τις εκδηλώσεις του φεστιβάλ «Θάλασσα 2021», που διοργάνωσαν το Σάββατο 23 Οκτωβρίου το υφυπουργείο Ναυτιλίας και ο Δήμος Λεμεσού. Πλοία όπως το συγκεκριμένο, το οποίο καθελκύστηκε το 2002 και ονομάστηκε «Κερύνεια – Ελευθερία», κουβαλά μαζί του το διψασμένο για μεγάλα ταξίδια πνεύμα των δύο μεγαλύτερων αδελφών του: του αρχαίου ναυαγίου (το παλαιότερο καλύτερα διατηρημένο στον κόσμο ξύλινο εμπορικό πλοίο που έχει βρεθεί στον βυθό) που ανακαλύφθηκε το 1965 από τον Ανδρέα Καριόλου και ως ένα μικρό «πλοίο – τάνκερ» της εποχής του (4ος αι. π.Χ.) ταξίδευε στο τρίγωνο Αιγαίο – Κύπρος – Μικρά Ασία, και του «Κερύνεια 2», το οποίο, αφού καθελκύστηκε το 1985, έφτασε μέχρι τις ΗΠΑ, για να εκπροσωπήσει την Κύπρο και την Ελλάδα σε ναυτική παρέλαση σκαφών από ολόκληρο τον κόσμο, που έγινε στα πλαίσια των γιορτασμών για τα 100 χρόνια του αγάλματος της Ελευθερίας και για την επέτειο της αμερικανικής ανεξαρτησίας, μα και στη Νάρα της Ιαπωνίας, στη Σεβίλλη της Ισπανίας και στο Αμβούργο της Γερμανίας, για να καταλήξει λόγω φθορών στο Μουσείο Αγίας Νάπας.
Και το πλήρωμα, όλοι τους εθελοντές του Ναυτικού Ομίλου Κερύνειας, δούλευε πυρετωδώς με τα σχοινιά, την αντένα με το πανί και το δοιάκι, προτού το αφήσουν στη θέση του στη μαρίνα και φύγουν για τις καθημερινές τους υποχρεώσεις. Χρόνια τους παρακολουθούμε με πόσο ζήλο παραμένουν πιστοί υπηρέτες του καραβιού της Κερύνειας. Όπως με το «Κερύνεια 2» και τώρα με το «Κερύνεια – Ελευθερία» ριγμένοι σε καταιγίδες και ανέμους. Ο γράφων τούς ανέφερε εκείνο το πρωί στη Λεμεσό ότι πριν χρόνια τους είδε με έκπληξη στα ανοικτά της Πέγειας να κωπηλατούν προς την ακτή, αφού η μηχανή του μικρού φουσκωτού σκάφους ρυμούλκησης είχε βυθιστεί στο νερό και δεν είχαν άλλη επιλογή. Είχε μαζευτεί τότε ένα μικρό πλήθος κόσμου στο αλιευτικό καταφύγιο του Κόλπου των Κοραλλίων για να θαυμάσει. Απίστευτο! Τέσσερα τεράστια κουπιά, τα οποία είχαν να χειριστούν τέσσερα άτομα, και κάτω από τον καυτό ήλιο του καλοκαιριού.
Και διερωτάσαι σήμερα γιατί τόσα βάσανα και ιδρώτας; Γιατί τόσες θυσίες; Όταν δέχονται η Κερύνεια και οι Κερυνειώτες το γύρισμα της πλάτης των πολιτικών που ασχολούνται τα τελευταία χρόνια με το Κυπριακό; Όταν η πλειονότητα των κομμάτων είναι πρόθυμη να τους παραδώσει στα νύχια της Τουρκίας στο ενδεχόμενο μίας λύσης; Όταν και για άλλα πρακτικά ζητήματα που αφορούν στον προσφυγικό κόσμο υπάρχει αδιαφορία; Γιατί να συνεχίζει να πλέει αυτό το αρχέγονο σκαρί στα νερά της κυπριακής τραγωδίας, της πολιτικής ανεπάρκειας, της πνευματικής πτώσης; Γιατί; Απλά για να διατηρείται το πλοίο – σύμβολο της Κερύνειας στα νομίσματά μας και στα δώρα μας στους επίσημους καλεσμένους άλλων χωρών;
pavlos.neophytou@phileleftheros.com
