Εκλογές! Το γεγονός της χρονιάς… Το γεγονός το οποίο θα μας βγάλει από τη ρουτίνα, τη μονοτονία, την καθημερινότητα, την πλήξη και θα μας κρατήσει συντροφιά για μέρες.
Κι εμείς, μέσα στην τόση πλήξη που μας διακατέχει, δεχόμαστε το γεγονός αυτό, σαν άλλοι Aλεξανδρινοί.
Και τρέχουμε, κ’ ενθουσιαζόμαστε, κ’ επευφημούμε, γοητευμένοι με τ’ ωραίο θέαμα μ’ όλο που γνωρίζουμε τι αξίζουν αυτά, τι κούφια λόγια είναι όλ’ αυτά.
- Και ο πολίτης; Εγώ, εσύ, αυτός;
- Ποιος πολίτης; Από εσάς ζητούμε μόνο την ψήφο σας μέχρι την επόμενη φορά που θα την χρειαστούμε ξανά.
Στον ενδιάμεσο χρόνο είσαστε … αόρατοι.
Και ασφαλώς, καμία αντίδραση από τους σημερινούς αλεξανδρινούς.
Και συνεχίζουν την προεκλογική τους.
\Τσακώνονται, αλληλοβρίζονται, αλληλοκατηγορούνται.
Κατηγορίες του ενός κόμματος προς το άλλο. Κατηγορίες του ενός υποψηφίου προς τον άλλο. Χωρίς σχέδια, χωρίς στόχους, χωρίς … πολιτική. Χωρίς ιδεολογία. Όπου φυσάει ο άνεμος.
Από πού εμφανίστηκαν αυτοί οι δήθεν πολιτικοί -και δυστυχώς είναι πολλοί- και διεκδικούν, την ψήφο του λαού; Αυτοί οι άλλοιˑ οι βολεμένοι με το μέσον και με σημαία τους την ηθική, από πού ξεπήδησαν πάλι;
Αυτοί, που για δεκαετίες απέτυχαν να νομοθετήσουν προς το συμφέρον των πολιτών και προστάτευαν τα μεγάλα συμφέροντα και τώρα ζητούν την ψήφο των μελλοντικών αστέγων. Τα παραδοσιακά κόμματα που δέχθηκαν να έχουν μέλη τους άτομα που εκ των υστέρων αποδείχθηκε ότι εμπλέκονται σε σκάνδαλα που επέσυραν ποινικές καταδίκες από δικαστήρια.
Παρόλα αυτά, συνεχίζουν. Υποψήφιοι και δημοσιογράφοι εργάζονται πυρετωδώς για τις επερχόμενες εκλογές. Ειρωνεία, εμπαιγμός, κακόγουστα αστεία πλημμυρίζουν τα ΜΜΕ.
Και ο πολίτης αρχίζει να συγχίζεται.
- Κι εγώ που νόμιζα ότι βρήκα τον τέλειο υποψήφιο;
Και πάλι στην αντίπερα όχθη. Εκεί που βρίσκονται οι υποψήφιοι, που μοναδικός τους στόχος είναι η νίκη και όχι η προσφορά. Άλλωστε ποιος μίλησε για προσφορά;
- Και όταν κερδίσουν;
- Τι ρωτάς; Κέρδισαν. Αυτό δεν είναι αρκετό; Εμείς τη δουλειά μας κι εκείνοι τη δουλειά τους μέχρι τις επόμενες εκλογές.
- Και η προσφορά; Ο σεβασμός προς τον πολίτη; Η ενσυναίσθηση, τέλος πάντων;
Κι εδώ συλλογίζομαι.
Τι γίνεται επιτέλους;
Πώς θα επιβιώσει αυτός ο τόπος;
Κάποιοι θυσιάστηκαν για σένα, για μένα, για τον δίπλα και τον παραδίπλα. Τα πράγματα δεν είναι αστεία. Ξυπνάτε, επιτέλους!
Κι εκείνο το σατανικό σου γέλιο το όλο ειρωνεία και ανωριμότητα;
Πώς θα καθίσεις στα έδρανα να νομοθετήσεις;
Πώς θα καθίσεις στα έδρανα να αντιπροσωπεύσεις τον λαό;
Τα βλέπεις όλα πολύ επιπόλαια. Όπως ένα παιδάκι που επιζητά ένα καινούργιο παιχνίδι για να παίξει για λίγο και να το παρατήσει στην άκρη, μέχρι να βρει κάποιο άλλο και άλλο και….
Κι εσύ ανίκανος να αντιπροσωπεύσεις τον λαό, ανίκανος να αντιπροσωπεύσεις την πατρίδα σου, συνεχίζεις. Γιατί συνεχίζεις; Τι θέλεις να αποδείξεις; Αν θες να βοηθήσεις τον τόπο σου, μπορείς να το κάνεις από οποιαδήποτε θέση. Ξέρεις, η απληστία είναι το αντίθετο του μέτρου και όποιος υπερβεί το μέτρο συνεπάγεται αναπόφευκτα τις αντίστοιχες συνέπειες. Θα ακολουθήσει η νέμεσις και η τίσις και αλίμονο σε όποιον σταθεί στο δρόμο τους.
- Δεν ξέρω. Θα σκεφτώ, επαναλαμβάνεις.
- Τι θα σκεφτείς, αφού για να σκεφτείς χρειάζεται μυαλό κι εσύ δεν διαθέτεις.
- Θα δω, απάντησες με κυνικότητα.
- Τι θα δεις άμυαλε υπερόπτη; Η πολιτική δεν είναι παιχνίδι. Είναι θέση ευθύνης και σκληρής δουλειάς.
Άνθρωποι, έρμαια της ματαιοδοξίας τους, πρωταγωνιστούν σε μια καλοστημένη παράσταση.
Και ο πολίτης – ψηφοφόρος, ανίκανος να αναλογιστεί την καταστροφή που έρχεται και το βάρος που πρέπει να σηκώσει.
Κάποιοι, βέβαια, ταυτίζονται άκριτα με τις φιλοδοξίες των υποψηφίων, χωρίς να στοχάζονται. Άβουλο πλήθος που εξελίσσεται σε όχλο, σε μάζα, που ικανοποιείται και τιθασεύεται με θεάματα.
Ένα τέτοιο θέαμα είναι και ο κάθε ανίκανος που διεκδικεί, χωρίς να αντιλαμβάνεται τη σημαντικότητα της θέσης αυτής. Αλλά και ο κάθε ανίκανος που δοκιμάστηκε, απέτυχε κι όμως συνεχίζει να διεκδικεί.
Τέτοια θεάματα χρειάζεται η μοιρασμένη μας πατρίδα;
Λυπάμαι, αλλά αποτύχαμε…
*Φιλόλογος, συγγραφέας
