Η ιστορία παρουσιάζει με τεκμήρια απαραβίαστης αλήθειας την τακτική της διαιωνιζόμενης ψευδολογίας της τουρκικής πολιτικής. Η δε βοή της αλήθειας έχει τόση υπερδύναμη ώστε να τραντάζει τα οποιαδήποτε εφευρήματα της πολιτικής πονηριάς και της κακοβουλίας των εκάστοτε οργάνων της Άγκυρας που μπορεί μεν να προέρχονται από διάφορες κομματικές μορφές, αλλά πάντοτε διατηρούν απαράλλακτους τους απώτερους σκοπούς τους. Αντίθετα, δηλαδή, από το ελληνικό φαινόμενο του πολιτικού περιπάτου, ανάλογα με τις πεποιθήσεις των εναλασσομένων κυβερνητικών σχημάτων, αυτοκρατορικών, δημοκρατικών, δικτατορικών.
Επί παραδείγματι, μπορεί μεν να ήταν διαφορετικής προελεύσεως η κυβέρνηση Μεντερές ή Ετζεβίτ, και διαφορετικές οι τακτικές, αλλά επί του Κυπριακού ήταν απαράλλακτα οι ίδιες. Ήθελαν την Κύπρο τουρκικό σουλτανάτο και ο Ντεμιρέλ και ο Γκιουρσέλ, όταν η αθηναϊκή πολιτική υπηρετούσε εκάστοτε διαφορετικές θέσεις, φιλοαγγλικές, φιλοαμερικανικές, όπως επί βασιλικών κυβερνήσεων ή κυβερνήσεων Καραμανλή, Παπανδρέου, Γκιζίκη, και προηγουμένως Τρικούπη, Βενιζέλου, Γούναρη. Χαρακτηριστικό πανομοιότυπο η αρπακτική πρόθεση των Τούρκων και αντίθετα μεταλλασσόμενη αντίφαση των θητειών την ελληνικής πλευράς.
Ενδεικτικές οι τοποθετήσεις στη Βουλή των Ελλήνων του 1959. Ο μεν Καραμανλής δήλωνε ευτυχεστέρα ημέρα της ζωής του την 19η Φεβρουαρίου 1959, με την υπογραφή της συνθήκης Ζυρίχης- Λονδίνου, ο δε Παπανδρέου ήταν σφοδρός επικριτής και ο Μαρκεζίνης υπεδείκνυε ότι θα ήταν δυνατό να εφαρμοσθεί κάποτε η ιδεώδης «Πολιτεία του Πλάτωνα» αλλ’ ουδέποτε θα μπορούσαν να ισχύσουν τα συμφωνηθέντα στο Ντόλντερ και υπογραφέντα στο Λάγκαστερ Χάουζ. Η αντιφατική πολιτική των Ελλήνων πολιτικών ήταν παλιό παραμύθι. Στη μεταπολεμική εποχή οι Αθηναϊκές κυβερνήσεις της Δεξιάς ή του Κέντρου ακολουθούσαν ενωτική πολιτική για την Κύπρο, ενώ ο Νίκος Ζαχαριάδης του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας, ζητούσε ανεξαρτητοποιημένο σχίσμα για τους μουσουλμάνους του Νησιού, στην ουσία διχοτομική επιδίωξη! ( Ραδιόφωνο ΚΚΕ Βουλγαρίας). Στις αντιφάσεις δεν υστερούν οι ηγεσίες της Μεγαλονήσου. Ο μεν Μακάριος άρχισε τον αγώνα υπέρ της Ενώσεως με την Ελλάδα, αλλά συμφώνησε στις 11 Φεβρουαρίου με τον Καραμανλή που βρισκόταν στο Ντόλτερ και υπέγραψε στις 19 Φεβρουαρίου 1959 τη συμφωνία που έπνιγε τους πόθους του Λαού, ο δε Αρχηγός της ΕΟΚΑ, διαφωνώντας διαμηνούσε εγγράφως στον Μακάριο και τον Καραμανλή (29 Σεπτεμβρίου 1958) βλπ. Γιάννη Σπανού «Έτσι πολεμούν οι Έλληνες», τ.1, σελ. 35. : «Παρελάβαμεν ένα λαόν, τον εξωθήσαμεν εις έναν ηρωικόν αγώνα, εις τον οποίον ούτος μας έδωσεν ό,τι του εζητήσαμεν, και εν τούτοις ύστερα από τριάμισι έτη, ύστερα από εκατόμβας, ύστερα από ανηκούστους καταστροφάς και καταπιέσεις που υπέστη, ύστερα από πράξεις ηρωισμού εκ μέρους του, αι οποίαι προκαλούν τον θαυμασμό αλλά και την υπερηφάνειαν, τον παραδίδομεν εις στυγνοτέραν ή μέχρι σήμερον δουλείαν και μάλιστα εις δύο αφέντας αντί ενός και με πιθανότητα να μη εξέλθη πλέον εκ του τάφου εις τον οποίον τον ερρίψαμμεν. Ποίος εξ ημών των ηγετών του θα τολμήση να τον ατενίση; Αλλά και ποίος εξ ημών είναι άξιος να επιζήση μιάς τοιαύτης καταισχύνης»;
Αλλά η ιστορία της αντίφασης συνεχίζεται σε ρυθμό που εγείρει ερωτηματικά. Στο Λονδίνο διεφώνησαν με την υπογραφή της συνθήκης οι ηγέτες του ΑΚΕΛ, ο Βάσος Λυσσαρίδης, ο Τάσος Παπαδόπουλος. Επανελθόντες όμως στην Κύπρο συνεργάστηκαν με τον Μακάριο για την εφαρμογή της Ζυρίχης! Το ίδιο συνέβη και με άλλους που ναι μεν αγωνίστηκαν για την Ένωση αλλά αντάλλαξαν τις θέσεις τους στον πολιτικό βίο…
Επανέρχομαι όμως στην τουρκική δολιότητα. Επιμένουν οι πράκτορες τουρκικής κατοχής ότι έχουν δικαιώματα κατοχής επί της Κύπρου. Μύθος που επαναλαμβάνει μετ’ επιτάσεως και ο εγκάθετος της Τουρκίας στο κατεχόμενο τμήμα της Δημοκρατίας, προβάλλοντας τον ψευδή ισχυρισμό ότι τα δικαιώματα κατοχής χρονολογούνται από το 1570! Και συνδέει ανερυθριάστως με το ΕΒΚΑΦ την κατοχή. Αλλά το εν λόγω ισλαμικό εφεύρημα ήταν ανύπαρκτο σ’ όλους τους προηγηθέντες αιώνες της ιστορίας. Από δημιουργίας ιστορικών δεδομένων, η Κύπρος ήταν γη ελληνική άσχετα εάν υπέκυπτε κάποτε στην εξουσία κατακτητών, όπως των Φράγκων (Λουζινιανών, Γενουατών, Ενετών 1192- 1570). Επρόκειτο περί επιδρομέων κατακτητών που επιβάλλονταν με τις στρατιές αιμοσταγών λεηλατών, υπό την «ευλογία» Παπών που επεδίωκαν υποδούλωση της Ορθοδοξίας. Και οι Τούρκοι εμφανίστηκαν με τα αιμοβόρα φουσάτα τους το 1570 και κατάλαβαν το νησί χύνοντας ποταμούς χριστιανικού αίματος. Έσφαξαν δεκάδες χιλιάδες Ελλήνων. Από τη Λεμεσό μέχρι τη Λευκωσία πατούσαν στο αίμα και αφάνιζαν τον κόσμο. Σύμφωνα με τις απογραφές των Βενετών και των Τούρκων, εξαφάνισαν τον μισό πληθυσμό. Μαζί τους κουβάλησαν και την ισλαμική οργάνωση ΕΒΚΑΦ που διατείνονται ότι είναι ιδιοκτήτρια εκτάσεων! Και διαπορεί ο σοβαρός μελετητής πώς το αίμα των σφαγών μετατρέπει τον αιμοσταγή εισβολέα σε ιδιοκτήτη περιουσιών των κατακτημένων;
Το όλο θέμα συνιστά οφθαλμοφανή απάτη. Και διερωτώμαι πώς οι ηγεσίες της άτυχης πατρίδας μας δεν προβαίνουν σε καταγγελία της προκλητικής διεθνούς παρανομίας που εξευτελίζει την αξιοπρέπεια και του πολιτισμού και της Θρησκείας.
Έχω την άποψη ότι ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, με εμπειρίες, γνωριμίες και φιλίες 40 χρόνων, οφείλει να δραστηριοποιηθεί επί του θέματος και μπορεί να πείσει ότι η τουρκική φάρσα εναντίον του πολιτισμού της ανθρωπότητας πρέπει να λήξει διά παντός. Ο κατακτητής της βίας και της αρπαγής δεν είναι δυνατό να εμφανίζεται ιδιοκτήτης υπόδουλων εδαφών και πολιτισμών αιώνων. Ο Πρόεδρος και ο υπουργός Εξωτερικών έχουν και τη δυνατότητα και την ευχέρεια να υπεραμυνθούν του διεθνούς δικαίου, να απαιτήσουν αποκατάσταση της αλήθειας και διεθνή αναγνώριση του εγκλήματος που οι Τούρκοι διαπράττουν εναντίον ενός Λαού, που η τρισχιλιετής ιστορία και ύπαρξη είναι αποδεδειγμένα. Επί τούτου θα ήταν ευχερώς δυνατή η συγκρότηση ειδικής διεθνούς ακαδημίας ιστορικών προσωπικοτήτων, που θα αναλάβουν την εισαγγελία της κατηγορίας εναντίον του ψεύδους και της απάτης της Τουρκίας.
