Ουδείς αμφισβητεί την αξία της οικονομίας ή το γεγονός ότι ο ορθολογισμός (πραγματισμός) και η αλήθεια όλων των πραγμάτων είναι άμεσα συναρτημένα από την ισχύ της. Ο πολυμαθέστατος νους της αρχαιότητας, Αριστοτέλης, όπως τον χαρακτήριζαν, και δάσκαλος του Αλέξανδρου, υπήρξε ο κατ’ εξοχήν φιλόσοφος που δίδασκε τον ορθό λόγο και το ακόνισμα της κριτικής σκέψης, παρόλο που ο ίδιος ήταν μαθητής του ιδεαλιστή Πλάτωνα, του έτερου μεγάλου φιλοσόφου, που δίδασκε όμως ότι η αλήθεια βρίσκεται στην Ιδέα, την οποία μπορούν να δουν μόνο οι σοφοί και άριστοι των αρίστων. Οι υπόλοιποι και αμόρφωτοι πολίτες, βλέπουν, κατά τον Πλάτωνα, μόνο τις σκιές της αλήθειας και της πραγματικότητας (μύθος του σπηλαίου).

Ο ιδεαλισμός του Πλάτωνα και ο ορθολογισμός του Αριστοτέλη παραπέμπουν στα δικά μας, σήμερα. Συγκεκριμένα, θυμίζουν τις δύο διαφορετικές προσεγγίσεις για αντιμετώπιση των καθημερινών προβλημάτων: ημετεροκρατία, σεβασμό των δικαιωμάτων του ανθρώπου, χειρισμός των μεταναστών και προσφύγων, δίκαιη κατανομή του πλούτου χωρίς εξαιρέσεις συμπεθέρων και αδελφότεκνων.

Το παράδειγμα που παραθέτουμε πιο κάτω ξεδιαλύνει περαιτέρω τα πράγματα: Οι σημερινοί ιδεαλιστές και θαυμαστές του Πλάτωνα συστήνουν όπως €470 εκατομμύρια από τον προϋπολογισμό διατεθούν για εξοπλιστικά προγράμματα, ενώ οι ορθολογιστές και θαυμαστές του Αριστοτέλη πιστεύουν πως πρέπει να χρησιμοποιηθούν για την οικονομική ενίσχυση των μη προνομιούχων πολιτών. Αυτή είναι και η μεγάλη διαφορά των δύο σχολών σκέψης, από την αρχαιότητα ως σήμερα. 

Δικαιολογημένα, λοιπόν, οι σημερινοί απλοί πολίτες, που βιώνουν έντονα την ακρίβεια, διερωτούνται αν ο Προέδρος της Δημοκρατίας, ο πρόεδρος του Δημοκρατικού Συναγερμού και ο υπουργός Άμυνας πιστεύουν πράγματι ότι με τους εξοπλισμούς και τις περιφερειακές συμμαχίες θα εξισορροπήσουν το ως τώρα πολεμικό ισοζύγιο, που ήταν, είναι και θα είναι υπέρ της Τουρκίας! Μήπως τελικά οι εξοπλισμοί γίνονται για την τιμή των όπλων και οι αποφάσεις λαμβάνονται από ανθρώπους που γαλουχήθηκαν από το δημοτικό με τις ιδεαλιστικές απόψεις του Πλάτωνα και όχι τις ορθολογιστικές απόψεις των Αριστοτέλη και των Σοφιστών;

Ο κόμπος έφτασε στο χτένι, λέγει ο λαός, γι’ αυτό και τώρα, όχι αύριο, είναι η ώρα της αλήθειας. Θέλουμε μια οικονομία που θα είναι εσαεί ανθούσα και επομένως επιλέγουμε ειρηνική επίλυση των διαφορών με τους Τουρκοκύπριους, στη βάση του τελευταίου άτυπου εγγράφου Γκουτέρες στο Κραν Μοντανά, όπου και οι δύο πλευρές κερδίζουν ή διαιώνιση του status quo, με όλες τις προβλεπόμενες επιπτώσεις;

Ο συμβιβασμός, οι αμοιβαίες υποχωρήσεις και ο ρεαλισμός (αριστοτέλειος πραγματισμός) αποτελεί τη λυδία λίθο (πεμπτουσία) αντιμετώπισης της πιο δεινής θέσης της Κύπρου για επίλυση των προβλημάτων με τους συμπατριώτες μας, Τουρκοκύπριους. Εάν όχι, επιλέγουμε την πολεμική αναμέτρηση και γαία, πυρί, μειχθήτω!

Η καταφυγή στις δύο φιλοσοφικές αυθεντίες της αρχαιότητας έγινε για να αποδείξουμε και να φανεί ότι ένας σπουδαίος πρόγονός μας, ο Αριστοτέλης, που τον τιμούν όλα τα ευρωπαϊκά και αμερικάνικα πανεπιστήμια, εισηγείτο χειροπιαστό και εφαρμόσιμο τρόπο επίλυσης μιας διαφοράς, ενώ ο Πλάτωνας, ως ιδεαλιστής, μετακυλούσε τη λύση τους στο Υπερπέραν. 

Ναι, λοιπόν, στην ισχυρή οικονομία. Για να είναι, όμως, σταθερή, οφείλουμε να αφουγκραστούμε τις απόψεις Αριστοτέλη, Θουκυδίδη και σοφιστών. Ο Πρωταγόρας, ο μέγιστος των σοφιστών, υπήρξε ο δάσκαλος των παιδιών του Περικλή, τον οποίο ο Πλάτωνας, διακωμωδεί, ενώ ο Αριστοτέλης υπήρξε δάσκαλος του επωνομαζόμενου Μεγάλου Αλεξάνδρου, που σίγουρα δεν τον δίδασκε μόνο πώς να δαμάσει τον Βουκεφάλα, αλλά και το ρεαλισμό στη διαχείριση των λαών που κατακτούσε! 

* Φιλόλογος, πρώην διευθυντής σε σχολεία Μ.Ε.