Όταν αντιμετωπίζεις ένα πρόβλημα και συζητάς για να το λύσεις, έχεις δύο πράγματα υπόψη: 

1. Ότι η συζήτηση αυτή κάποτε θα έχει ένα τέλος, και 

2. Ότι έχεις ένα τελικό σκοπό στο πίσω μέρος του μυαλού σου που θέλεις ή πρέπει να πετύχεις με το πέρας της συζήτησης. 

Εμάς άραγε στις υποτιθέμενες συζητήσεις για λύση του Κυπριακού προβλήματος, όλα αυτά τα χρόνια, ο σκοπός μας, ως Ελληνοκύπριοι, ποιος ήταν; 

Α. Η δημιουργία ενός ομοσπονδιακού κράτους με δύο ζώνες, δύο περιφέρειες δηλαδή, μια για την τουρκική κοινότητα και μια για την ελληνική, με ένα κεντρικό κράτος/ κυβέρνηση από πάνω; 

Β. Η επιστροφή στις Συμφωνίες-Ζυρίχης Λονδίνου με ένα ενιαίο κράτος και το Σύνταγμα μας όπως ήταν τότε που ιδρύθηκε η Δημοκρατία, δηλαδή με πρόεδρο Ελληνοκύπριο, αντιπρόεδρο Τουρκοκύπριο κ.ο.κ.; 

Γ. Η δημιουργία δύο ξεχωριστών κρατών με το ενδεχόμενο προσάρτησης του βορρά στην Τουρκία και το ενδεχόμενο της ένωσης του νότου με την Ελλάδα; 

Δ. Η διεξαγωγή πολέμου για την εκδίωξη κάθε μη ελληνικού στοιχείου από την Κύπρο; 

Ποιος ήταν άραγε ο σκοπός μας; 

Στο μυαλό μου φαίνεται πως, ως λαός, δεν είχαμε ποτέ σκοπό. Αγόμασταν και φερόμασταν μεταξύ όλων των πιο πάνω σκοπών χωρίς να σκεφτόμαστε αν οι πλείστοι από αυτούς ήταν επικίνδυνοι, προβληματικοί, ανεφάρμοστοι ή απαράδεχτοι και σε νομικό και σε πραγματικό επίπεδο.

Ακόμα και στις φάσεις που στο πηδάλιο της Δημοκρατίας υπήρχε λογικός πρόεδρος που κινούνταν προς τη μοναδική σωστή κατεύθυνση, υπήρχαν από κάτω του ή παραδίπλα του ή απέναντι του, ως αντιπολίτευση, κάποιες σκοτεινές δυνάμεις που κινούσαν τα πράγματα προς άλλες κατευθύνσεις, εξάπτοντας στον λαό τα πιο πρωτόγονα και καταστροφικά ένστικτα εθνικισμού, θρησκευτικού φανατισμού, προπαγάνδας και μίσους. Την ίδια στιγμή διάφοροι άλλοι παράγοντες του τόπου και κομματάρχες δαιμονοποιούσαν και σταδιακά απέρριπταν τη λύση της ομοσπονδίας, αδιαφορώντας για το ότι δεν προσφερόταν ποτέ οποιαδήποτε άλλη λιγότερο επικίνδυνη ή λιγότερο επώδυνη λύση. Κατά τη διακυβέρνηση Αναστασιάδη, μάλιστα, η ολέθρια έκβαση της διχοτόμησης, φαίνεται να είναι η μόνη επιλογή. Και αυτό γιατί ο ίδιος ο κ. Αναστασιάδης συνειδητά πλέον έθεσε τη διχοτόμηση, ανοιχτά και ξεδιάντροπα στο τραπέζι της συζήτησης, βαφτίζοντάς την «λύση δυο κρατών»… (ο όρος διάλυση θα ήταν ορθότερος – διάλυση δύο κρατών). Προσέφερε δηλαδή ο κ. Αναστασιάδης στην άλλη πλευρά αυτό που χρόνια απευχόμασταν και πολεμούσαμε: την κανονική και με βούλα εγκαθίδρυση των κατεχόμενων εδαφών μας, ως διεθνώς αναγνωρισμένου τουρκικού κρατιδίου.  

Φαίνεται πια ξεκάθαρα πως αυτό που είχαν στο μυαλό τους οι αρρωστημένες και σκοτεινές δυνάμεις της ΕΟΚΑ Β’ (σε συνεργασία με τους έξω υποβολείς τους) για διχοτόμηση της Κύπρου σε δύο κομμάτια – ένα αμιγώς ελληνικό και ένα αμιγώς τουρκικό- το εισηγήθηκε, το πρότεινε και πάει τώρα να το εφαρμόσει ο κ. Αναστασιάδης με τον πιο κατηγορηματικό και επίσημο τρόπο, ως την τελική λύση του Κυπριακού προβλήματος. 

Αναλύοντας όμως τα πιο πάνω, συνειδητοποιώ ότι έκανα ένα λάθος στη συλλογιστική μου διαδικασία:

Αυτοί που δεν είχαν ξεκάθαρο σκοπό στο μυαλό τους για την έκβαση των συνομιλιών ήταν ο άβουλος, ανενημέρωτος και ανιστόρητος λαός της Κύπρου. 

Αυτοί που μας κυβερνούν σήμερα, που είναι οι σκοτεινές δυνάμεις που αναφέρω πιο πάνω, είχαν ξεκάθαρο τον σκοπό, στο δικό τους μυαλό και αυτός δεν ήταν άλλος από αυτόν που πάντα είχαν, από τη δεκαετία του 1960: 

Τη δημιουργία ενός αμιγώς ελληνικού κρατιδίου (έστω και μισού) με σύνορα από τον Πύργο Τηλλυρίας μέχρι τη Δερύνεια. 

Όσο λοιπόν μια μεγάλη μερίδα του λαού της Κύπρου και κάποιοι κομματάρχες αμφιταλαντεύονταν και ακροβατούσαν ως προς το κατά πόσο η λύση της ομοσπονδίας ήταν «δίκαιη και βιώσιμη»  ή κατά πόσο είχε το «σωστό περιεχόμενο», ή αν θα είναι «παρθενογένεση», ή τι θα σημαίνει «σταθμισμένη ψήφος» ή «εκ περιτροπής προεδρία» κ.λπ., οι σκοτεινές δυνάμεις που δυστυχώς τώρα κυβερνούν τον τόπο, έσπρωχναν συνειδητά και εσκεμμένα την άμαξα στον γκρεμό της διχοτόμησης, αδιαφορώντας πλήρως για τον όλεθρο και τον κίνδυνο που αυτή συνεπάγεται.  

Τώρα που οδεύουμε πια με ιλιγγιώδη ταχύτητα, στο χείλος του γκρεμού, αρχίζουμε να συνειδητοποιούμε, σαν τραγικά πλέον πρόσωπα, αυτά τα δύο απλά που θα έπρεπε να ξέραμε από την αρχή, προκειμένου να σώζαμε τον τόπο μας:

1. Ότι οι συζητήσεις και οι συνομιλίες κάποτε τελειώνουν, και 

2. Ότι αν εσύ δεν έχεις στο μυαλό σου ξεκάθαρο τον τελικό σκοπό που πρέπει να πετύχεις με το πέρας της συζήτησης, μοιραία και αναπόφευκτα, θα πετύχουν τον δικό τους, οι άλλοι που τον έχουν. 

*Δικηγόρος