Η εκτόξευση του αριθμού των μολύνσεων από τον covid-19 αποδίδεται από τις Αρχές στις παραβιάσεις των μέτρων κοινωνικής αποστασιοποίησης. Αυτή η εξήγηση είναι, ασφαλώς, ορθή. Ωστόσο, εκείνο που δεν λέγεται και δεν συζητείται ούτε από τους επαΐοντες μήτε και από τα ΜΜΕ είναι το ενδεχόμενο η κύρια αιτία αυτών των παραβιάσεων να είναι άλλη από την ανευθυνότητα.
Η άποψη μας είναι πως βασική αιτία της έξαρσης των κρουσμάτων είναι η αποτυχία του Κράτους να αντιληφθεί την ανάγκη καταβολής επιδόματος ασθένειας σε όσους μολύνονται με τον ιό και σε εκείνους που υποχρεώνονται να τεθούν σε καραντίνα ως “στενές επαφές” και μάλιστα χωρίς καθυστέρηση.
Συγκρίνοντας τα περσινά με τα φετινά νούμερα της πανδημίας και έχοντας υπόψη ότι τα υγειονομικά μέτρα περιορισμού δεν διέφεραν πολύ, μπορεί κάποιος να αποδώσει τον δεκαπλασιασμό (+) των κρουσμάτων μόνο στην “κόπωση” και την ανευθυνότητα; Η απάντηση είναι όχι. Κάτι τέτοιο θα ήταν βολικό αλλά επιστημονικά ατεκμηρίωτο. Φυσικά, δεν είμαστε και οι σοβαρότεροι ανάμεσα στους ανθρώπους αλλά ούτε και εντελώς ανεύθυνοι είμαστε. Πιστεύουμε ότι το πραγματικό σενάριο έχει περίπου ως εξής:
Ένας νέος με δάνεια και άλλες οικονομικές υποχρεώσεις μαθαίνει από γνωστούς του ότι παίρνει ολόκληρους μήνες να φτάσει το κρατικό επίδομα ασθενείας σε όσους μολύνονται από τον ιό και ότι αν δηλωθεί ο ίδιος ως “στενή επαφή” θα υποχρεωθεί να παραμείνει σε καραντίνα για δύο εβδομάδες χωρίς αποζημίωση. Τρέμει στην ιδέα ότι αν ασθενήσει ή δηλωθεί ως “στενή επαφή” και λείψει δύο και πλέον εβδομάδες θα πάρει μειωμένο μισθό από τον εργοδότη του και όντας χωρίς αποταμιεύσεις δεν θα μπορέσει να πληρώσει το ενοίκιο, τη δόση του αυτοκινήτου, το νερό, τον ηλεκτρισμό και πάει λέγοντας. Το πρώτο πράγμα που κάνει, λοιπόν, είναι να προσέχει να μην “κολλήσει”. Το δεύτερο είναι να ζητήσει από τους γύρω του, εκείνους τουλάχιστον που έχει το θάρρος τους, να μην τον δηλώσουν ως “στενή επαφή” αν νοσήσουν. Είναι αποφασισμένος έστω κι αν έχει ελαφρά συμπτώματα που υπονοούν ότι κόλλησε τον ιό να συνεχίσει να πηγαίνει δουλειά και να προσέχει όσο μπορεί. Live and let die, κάπως, αλλά εκείνον ποιος τον γνοιάστηκε;
Με τον ίδιο τρόπο θα ενεργήσει και ένας μικροεπιχειρηματίας, ένας υδραυλικός, ένας ηλεκτρολόγος… Αν δεν δουλέψουν, κανένας δεν θα τους δώσει το μεροκάματο που θα χάσουν, την ώρα που το χρειάζονται. Τα υπόλοιπα είναι θέμα τύχης πλέον. Ή μάλλον είναι θέμα χρόνου. Αν στην εξίσωση βάλουμε και τους ξένους που εργάζονται παράνομα και, άρα, χωρίς έλεγχο, ή αν βάλουμε τους εργαζόμενους σε επισιτιστικά επαγγέλματα (ετοιμασία/διανομή τροφίμων), τότε έχουμε μπροστά μας τον σημερινό εφιάλτη: πλησιάζουμε τα χίλια κρούσματα ημερησίως!
Δεν αποκλείεται τα πιο πάνω να περιέχουν το στοιχείο της υπερβολής. Ωστόσο δυο πράγματα δεν μπορούν να διαψευσθούν: Η ανάγκη όλων να έχουν ένα σταθερό εισόδημα εν μέσω κρίσης και η ανάγκη οι επιστήμονες που διαχειρίζονται την κρίση να έχουν την ευφυΐα να σκεφτούν έξω από το κουτί. Ιδού λοιπόν η Ρόδος: Να συσταθεί αμέσως μια ομάδα ερευνητών για τη διεξαγωγή έρευνας ανάμεσα στους τελευταίους 1.000 που νόσησαν πρόσφατα (σε μια μέρα!) για να επιχειρηθεί η ανεύρεση των λόγων που έχουμε τόση αύξηση κρουσμάτων. Πριν να παραλύσει η Υγεία…
