Ε, όχι και δικτατορία! Κατοχή, ίσως, σαν κι αυτή στην εποχή της αγγλικής αποικιοκρατίας; Ούτε, ούτε σαν κι αυτή. Τότε, τι είναι;
Με τι μοιάζει το βραδινό «curfew»; Με τι μοιάζουν τα «lockdowns», τα «rapid tests» και τα «SMS»; «Δεν είναι νησί… είναι του Μέγα Αλεξάνδρου η αδερφή»! Όχι, το τελευταίο είναι άσχετο. Στην πραγματικότητα πρόκειται για μια πρωτόγνωρη κατάσταση που δεν έχει όνομα. Πρόκειται για έναν σκέτο εφιάλτη που τελειωμό δεν έχει. Έναν εφιάλτη που βασανίζει ολόκληρη την ανθρωπότητα, τους κυβερνώντες και, προπαντός, τους κυβερνωμένους. Προχωρούμε όλοι σε αχαρτογράφητα νερά, μη γνωρίζοντας πού πάμε.
Εμείς, στο νησάκι μας, αναμένουμε με αγωνία τη μέρα που θα εμβολιασθούμε οι περισσότεροι από εμάς, μήπως και γλυτώσουμε από την καταραμένη πανδημία. Έλα όμως που υπάρχουν και ορισμένοι συμπολίτες μας που δεν θέλουν να εμβολιασθούν, με την Κύπρο να έχει το υψηλότερο ποσοστό αντιφρονούντων μέσα στην Ευρώπη!
Πώς θα εξαφανισθεί ο κορωνοϊός αν δεν οχυρωθούμε πίσω από την προστατευτική ασπίδα ενός καθολικού εμβολιασμού; Πώς θα περιορισθεί η εξάπλωση του μικροσκοπικού αυτού αόρατου εχθρού μας, πώς θα επανέλθουμε στις κανονικές συνθήκες διαβίωσής μας, πώς θα ανακάμψει η οικονομία του τόπου, πώς θα δημιουργήσουμε ένα ασφαλέστερο περιβάλλον για εμάς και τα παιδιά μας; Πώς θα απαλλαγούμε από τα αλλεπάλληλα «curfews», τα «lockdowns», τα «rapid tests» και τα «SMS»; Ιδίως τα βασανιστικά και ηλίθια «SMS» που, ας σημειωθεί, έχουν επιβληθεί μόνο στην Κύπρο και στην Ελλάδα.
Δεν είμαι ειδική για να γνωρίζω κατά πόσον οποιοδήποτε από τα προαναφερθέντα μέτρα ή ημίμετρα, εκτός βεβαίως από τον εμβολιασμό, είναι αναγκαίο για την καταπολέμηση της πανδημίας. Εκείνο που πιστεύω, ως νομικός, είναι ότι όλα αυτά τα μέτρα ή ημίμετρα φαίνεται να περιορίζουν πέραν του απολύτως αναγκαίου τα ανθρώπινα δικαιώματα των πολιτών, σε βαθμό που πιθανόν να παραβιάζονται συνταγματικές διατάξεις.
Ανέκαθεν είχα τη γνώμη πως είμαστε ένας έξυπνος και πρακτικός λαός. Είναι κρίμα να μένουμε εγκλωβισμένοι σε απάνθρωπες μεθόδους, οι οποίες εν πάση περιπτώσει δεν φαίνεται να έχουν αποδώσει τα αναμενόμενα αποτελέσματα. Econtrario, ας επιταχύνουμε τους εμβολιασμούς, εκπαιδεύοντας κατάλληλα τους αντιφρονούντες συμπολίτες μας, ώστε να προσέλθουν κι αυτοί για εμβολιασμό. Παράλληλα, να σκεφθούμε και υπαλλακτικές μεθόδους περιορισμού της πανδημίας. Για παράδειγμα, αντί να γίνονται εμβολιασμοί καθέτως κατά ηλικίες παγκυπρίως, να γίνονται εντατικοί εμβολιασμοί οριζοντίως κατά περιοχή, η οποία στη συνέχεια θα απομονώνεται από τις υπόλοιπες περιοχές, για να μην ξαναμολυνθεί, δημιουργώντας διαδοχικά «ζώνες κορωνοπροστασίας», μέχρις ότου συμπληρωθούν οι εμβολιασμοί σταδιακά σ’ όλες τις περιοχές παγκυπρίως. Περίπου, όπως έχει γίνει στα νησιά των Κυκλάδων στην Ελλάδα.
Όταν κινδυνεύει ένα δάσος από πυρκαγιά, δημιουργούνται από τους πυροσβέστες «ζώνες πυροπροστασίας». Δεν μπορούμε να αντιμετωπίσουμε τον κορωνοϊό με αντίστοιχο τρόπο, όπως ανωτέρω, δημιουργώντας «ζώνες κορωνοπροστασίας»; Μια ιδέα ρίχνω. Πού ξέρετε; Μπορεί και να αξίζει τον κόπο να διερευνηθεί ένα τέτοιο ενδεχόμενο, για να απαλλαγούμε το συντομότερο από τη δικτατορία του COVID-19. Επιπρόσθετα, ας παραμείνουν και οι μάσκες, οι αποστάσεις, το συχνό πλύσιμο των χεριών, καθώς και τα προστατευτικά μέτρα σε λιμάνια, οδοφράγματα και αεροδρόμια.
Ένα νησάκι είμαστε. Μέχρι τώρα, αν είχαμε ακολουθήσει με συνέπεια μια μέθοδο με λογικά περιοριστικά μέτρα, χωρίς παλινδρομήσεις, θα ‘πρεπε να είχαμε απαλλαγεί προ καιρού από το κακό που μας βρήκε. Αργήσαμε και πελαγοδρομούμε, μην ξέροντας τι να κάνουμε ή, μήπως, «όποιος εν ηξέρει να πεθάνει, ππέφτει χαμαί τζιαι λαχταρά»;
*Δικηγόρος, πρώην εισαγγελέας της Δημοκρατίας.
