Η “γυμνή” αλήθεια… Η πλέον δυνατή και αποτελεσματική πράξη Ακτιβισμού δεν είναι ούτε οι συχνές και έντονες τοποθετήσεις στο διαδίκτυο, ούτε οι ενεργοί και πληθωρικοί λογαριασμοί στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης, ούτε ακόμη και αυτές οι ίδιες οι δυναμικές και μαχητικές διαδηλώσεις στους δρόμους. Το ότι έχουν και όλα αυτά τη σημασία τους είναι γεγονός, αλλά η πλέον Σημαντικότερη Δράση Ακτιβισμού δεν είναι άλλη από την απλή συμμετοχή ή/και κατάθεση ψήφου στις εκλογές της Χώρας.
Αν οι δύο βασικοί πυλώνες της δημοκρατίας, κατά τους αρχαίους Έλληνες, ήταν η αρχή της ισότητας και η ενεργοποίηση του πολίτη (και συμμετοχή του) στα κοινά, τότε οι πελατειακές σχέσεις και η αδιαφορία/αποχή είναι μετά βεβαιότητος οι καταστροφείς της.
Δυστυχώς στον τόπο μας σήμερα, η δημοκρατία μας “βάλλεται” και από τις δύο αυτές πλευρές… τη διαχρονική συντήρηση των πελατειακών σχέσεων διοίκησης–πολιτών, αλλά και την, πιο σύγχρονη (αλλά αξιοσημείωτα αυξανόμενη) “μάστιγα” των τελευταίων ετών, αποχή των πολιτών από τα κοινά. Το πρώτο, αυτονόητα, καταστρέφει την ισότητα, ισοπολιτεία, την αξιοπρέπεια, ακόμη και την ίδια την ανθρώπινη οντότητα, αλλά παράλληλα το δεύτερο ενδυναμώνει το πρώτο, μέσω της αποχής, και (κατά συνέπεια) αφαίρεσης από την ίδια τη δημοκρατία.
Προφανώς, το πρόβλημα των πελατειακών σχέσεων αρχίζει και συντηρείται από τους ίδιους τους πολιτικούς. Είναι το “καύσιμο” τους στην έλκυση, ή καλύτερα στην εξαγορά, εκλογικής/πολιτικής δύναμης με στόχο την εξουσία, και συνεπώς, ευχέρεια ικανοποίησης ακόμη περισσότερων “πελατών” προς άντληση αυξανόμενης εκλογικής δύναμης, με προφανή τον “ανικανοποίητο” φαύλο κύκλο. Οι πολίτες δε, παρόλο που κατά βάθος (χρόνου) γνωρίζουν ότι είναι οι μεγάλοι χαμένοι αυτού του “παιγνιδιού”, η ανάγκη (αλλά, και κάποιες φορές δυστυχώς, η απληστία) τους εξαναγκάζει να “υποκύπτουν” παρά τα, εκ φύσεως μεροληπτικά για αυτούς, αποτελέσματα.
Σε αντιδιαστολή, η αδιαφορία και αποχή είτε από τα κοινά, είτε από τις εκλογικές διαδικασίες αρχίζει και συντηρείται από τους ίδιους τους πολίτες… το αποτέλεσμα: ακόμη χειρότερο! Η αποχή από τις εκλογικές διαδικασίες (και ιδιαίτερα το εκλέγειν) δεν είναι απλά μια πράξη αδράνειας ή ακόμη χειρότερα ένα γύρισμα της πλάτης στη δημοκρατία. Δυστυχώς, είναι μια λευκή επιταγή στα χέρια των λίγων… που αφορά όμως, το μέλλον όλων. Η αποχή δεν μπορεί, και δεν είναι φωνή διαμαρτυρίας, όπως κάποιοι προβάλλουν, απλά γιατί δεν μετρά πουθενά… και ούτε στάση ακτιβιστικής ζωής, γιατί απλά, όχι μόνο δεν ενεργοποιεί, αλλά καταστρέφει τη (δημοκρατική τουλάχιστον) ζωή του τόπου.
Ο πολίτης έχει τόσο το δικαίωμα όσο και την υποχρέωση, ανεξαρτήτως πολιτικής βούλησης ή/και επιλογής, κατάθεσης της (οποιασδήποτε) άποψης του στις εκλογές – ακόμη και αυτής της λευκής ψήφου (απέναντι στο, κατά τα αλλά, αδύναμο επιχείρημα ότι δεν ξεχωρίζει οποιαδήποτε από τις προτεινόμενες επιλογές). Γιατί απλούστατα, μονάχα έτσι θα μετρήσει η θέση του ατόμου, ως μέρος του συνόλου, με στόχο τη διαχρονική συμμετοχική άσκηση ελέγχου και πίεσης προς την εκλελεγμένη διοίκηση. Έτσι ενεργούν οι σκεπτόμενοι πολίτες, οι πραγματικοί δημοκράτες… οι ενεργοί ακτιβιστές!
Συνεπακόλουθα, μέσω της συνεχούς μαζικής συμμετοχής στις εκλογικές διαδικασίες μπορεί να αντιμετωπιστεί και το πρόβλημα των πελατειακών σχέσεων, δίνοντας έτσι πίσω τον πρώτο και τελευταίο λόγο στον πολίτη… όπως ακριβώς γινόταν στη δημοκρατία των Αρχαίων Ελλήνων!
