Και αναλύουν και συζητούν, με τις ώρες. Αν έπρεπε ή όχι. Αν πέτυχε ή όχι. Και με αριθμό πληθυντικό, βγάζουν και πόρισμα «δεν έπρεπε να κάνουμε[…]» «ήταν λάθος μας να[…]». Ανήμποροι να διανοηθούν το βάθος της ηθικής κορύφωσης που πηγάζει από τη στιγμή ελευθερίας και μόνο. Ανίκανοι ν ’αντιληφθούν ότι η πράξη αυταπάρνησης είναι το δευτερόλεπτο που νικά κανείς το θάνατο. Καλά κάνουν όμως, έστω κι άθελά τους. Διότι δεν ήταν κάποιων άλλων, ήταν ολονών μας. Διότι η αξιοπρέπεια του ανθρώπου υπερασπίζεται από λίγους, προστατεύοντας με ασυμβίβαστη αυστηρότητα την ασφάλεια και την ελευθερία όλων.
Άλλοι να ψάχνουν στο δρόμο το δίκιο τους, να μην ξέρουν ποιοι έκαμαν την αρχή. Ποιοι έδωσαν το νεύμα. Ότι ο Θεοδόσης Πιερίδης γράφει στους εμπόρους πως λογάριασαν λάθος με το νου τους, εμπνεόμενος τους στοίχους από το αντιφασιστικό, αντιιμπεριαλιστικό κίνημα του ρότσου-κατά Μόντη-της Ανατολικής Μεσογείου. Της Εθνικής Οργάνωσης Κυπρίων Αγωνιστών. Από την άλλη, οι τουρκοφάγοι του διαδικτύου να μετρούν πλανώμενοι το εθνικό τους φρόνημα με το μέγεθος της σημαίας ή του «ποιος βαστεί τις πιο πολλές», βολταδόροι ζημιαδόροι λέμε.
Όπως τον Ιρλανδικό Δημοκρατικό Στρατό στον Πόλεμο της Ανεξαρτησίας της Ιρλανδίας κατά των Εγγλέζων, το Εθνικό Κίνημα του Κογκό κατά των Βέλγων που η Δημοκρατία του είναι συνομήλικη με τη δική μας, την Ινδονησιακή Εθνική Επανάσταση κατά των Ολλανδών, η Αϊτή που σήμανε την έναρξη και ήταν η πρώτη που έδωσε νόημα στον όρο αντιαποικιακός αγώνας, κατά των Γάλλων τότε. Και αυτοί δεν είναι ούτε οι μισοί. Ποτάμια αίματος που ρέουν μέχρι και σήμερα. Απόρροια του ευγενή δυτικού πολιτισμού κι αυτά..
Ο «άνεμος της ελευθερίας» το ονομάζουν οι ιστορικοί αυτό το αποαποικιοκρατικό ρεύμα, οι λίγο πιο ρομαντικοί, τουλάχιστον.
Ζήτω η ΕΟΚΑ
Σκλάβοι στα όπλα
