Σε μια βδομάδα από σήμερα, 561.000 Κύπριοι ψηφοφόροι – περιλαμβανομένων και 10.500 νέων – οι οποίοι ξεπέρασαν τις Συμπληγάδες για την εγγραφή τους στους εκλογικούς καταλόγους – θα κληθούν να εκλέξουν τον νέο Πρόεδρο της Κύπρου για τα επόμενα πέντε χρόνια. Το σκηνικό το οποίο ζούμε, εδώ και ένα περίπου χρόνο, είναι πρωτοφανές, εξαιτίας των δεδομένων που έχουν σχηματιστεί στα μεγάλα κόμματα της χώρας μας. Οι επιλογές είναι λίγο ή πολύ γνωστές. Επικρατέστερος για να νικήσει, σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις, ο πρώην κυβερνητικός εκπρόσωπος και υπουργός Εξωτερικών της Κυβέρνησης Αναστασιάδη, Νίκος Χριστοδουλίδης. Ο ίδιος ανακήρυξε τον εαυτό του ανεξάρτητο, παρότι δηλώνει «υπερήφανος Συναγερμικός» και υποστηρίζεται από τρία άλλα, ανομοιογενή κόμματα.
Επιχειρώντας μια σύντομη επισκόπηση των σημερινών συμμαχιών, παρατηρώ τα πιο κάτω:
Το ΔΗΚΟ με δηλώσεις του Νικόλα Παπαδόπουλου ξεκαθάρισε ότι σίγουρα θα «συγκυβερνήσει». Έτσι προχώρησε σε επίσημη υποστήριξη Χριστοδουλίδη πριν καν εξαγγελθεί το πρόγραμμα του υποψήφιου. Το ΔΗΚΟ, απέφυγε – τουλάχιστον επίσημα- να ακολουθήσει την ΕΔΕΚ και να υιοθετήσει την πολιτική του «ενιαίου κράτους» στο Κυπριακό. Φυσικά η ΕΔΕΚ υποστήριξε τον Νίκο Χριστοδουλίδη ως τον πλησιέστερο στην πιο πάνω πολιτική του «ενιαίου κράτους». Η ΔΗΠΑ έμεινε τελευταία περιμένοντας να ξεκαθαρίσει για να δει πού γέρνει η πλάστιγγα και τελικά ένωσε ξανά δυνάμεις με το εν διαστάσει ΔΗΚΟ. Για πολιτικές στα ουσιώδη και κρίσιμα εθνικά θέματα ούτε λόγος. Σημασία έχει να «συγκυβερνήσουμε». Άφησα τελευταίους τους Οικολόγους. Δυστυχώς η ηγεσία τους, στέρησε από το κίνημα την ευκαιρία να προτείνει και να αναδείξει πρόεδρο στα πρότυπα που βαδίζουν τα Ευρωπαϊκά Πράσινα Κινήματα, υποστηρίζοντας έναν πραγματικά ανεξάρτητο υποψήφιο Πρόεδρο με αποδεδειγμένη οικολογική συνείδηση, όπως ο Αχιλλέας Δημητριάδης. Και βλέπουμε σήμερα ηγετικά στελέχη του Κινήματος, όπως οι κυρίες Α. Ατταλίδου και Έφη Ξάνθου να αγνοούν αποφάσεις του κόμματός τους και να τάσσονται στην πρώτη γραμμή υποστήριξης συγκεκριμένου υποψήφιου.
Η δεύτερη «κύρια» υποψηφιότητα αφορά στον πρόεδρο του κυβερνώντος κόμματος, Αβέρωφ Νεοφύτου, η υποψηφιότητα του οποίου βασίστηκε στην πάγια πολιτική του ΔΗΣΥ να διεκδικεί τις εκλογές με το δικό του πρόεδρο- με εξαίρεση αυτήν του Γιαννάκη Κασουλίδη, το 2008. Ο Αβέρωφ Νεοφύτου ελέγχοντας τους κομματικούς μηχανισμούς δεν είχε πρόβλημα να χριστεί υποψήφιος, όμως, δεν έλαβε υπόψιν του την μεγάλη αντίδραση ψηφοφόρων του κόμματός του στο πρόσωπό του, με αποτέλεσμα σήμερα να χάνει σημαντικό ποσοστό της εκλογικής του δύναμης προς τον Νίκο Χριστοδουλίδη.
Τρίτη υποψηφιότητα, είναι αυτή του Ανδρέα Μαυρογιάννη, ο οποίος είχε ξεκαθαρίσει από την αρχή ότι μόνο αν είχε την υποστήριξη ενός μεγάλου κόμματος – όποιο και να ήταν αυτό- θα ενδιαφερόταν να είναι υποψήφιος. Όταν τελικά τον επέλεξε το ΑΚΕΛ, ξαφνικά ανακηρύχθηκε προεδρικός υποψήφιος και μάλιστα δηλώνει «ανεξάρτητος»! Στο παρελθόν υπηρέτησε τρεις προέδρους σε διάφορες θέσεις με αποκορύφωμα την 9ετή θητεία του ως διαπραγματευτής του Νίκου Αναστασιάδη. Συμμετείχε και έχει ευθύνη για τους τραγικούς χειρισμούς του 2017 στο Κραν Μοντάνα. Σε κανένα στάδιο των διαπραγματεύσεων δεν διαχώρισε τη θέση του από τους χειρισμούς Αναστασιάδη, παρά τις τρεις αποτυχημένες απόπειρές του να παραιτηθεί, όπως λέει ο ίδιος, εκ των υστέρων, βέβαια… Ο Α. Μαυρογιάννης ακόμη και σήμερα υπερασπίζεται τους χειρισμούς του προϊσταμένου του σε κάθετη αντίθεση με την τότε εκφρασθείσα σφοδρή κριτική από τον τότε γγ του ΑΚΕΛ Άντρο Κυπριανού. Ο Α. Μαυρογιάννης εμπλέκεται επίσης στη «σύγχυση» για το ποιο πραγματικά ήταν το Πλαίσιο Γκουτέρες και την άρνηση υπογραφής του Πλαισίου ως βάση λύσης όταν πρότεινε κάτι τέτοιο ο Τ/κ ηγέτης Μ. Ακιντζί το 2018. Η άρνηση αυτή, οδήγησε στην ήττα του Μουσταφά Ακιντζί και την εκλογή του Τατάρ. Αποτέλεσμα; Eνώ το 2017 ήμασταν μια ανάσα από τη λύση, τώρα θα θεωρείται επίτευγμα η αποφυγή των δύο κρατών. Δικαιολογημένο το ερώτημα: Τώρα τι κάνουμε; Ο Αχιλλέας Δημητριάδης είχε το θάρρος και τη διορατικότητα να προτείνει τη συγκρότηση ενός Μεγάλου Συνασπισμού –όχι απαραίτητα με τον ίδιο υποψήφιο– o οποίος θα απέτρεπε την άνοδο του ανομοιογενούς συνονθυλεύματος Χριστοδουλίδη στην εξουσία. Μεγάλος Συνασπισμός με τη συνεργασία των μεγάλων κομμάτων με στόχο την αποφυγή της διχοτόμησης. Ανάλογοι συνασπισμοί με διαφορετικό περιεχόμενο έγιναν στη Γερμανία, την Δανία και πιο παλιά, στην Ελλάδα. Τόσο ο ΔΗΣΥ, όσο και το ΑΚΕΛ, απέρριψαν κάθε τέτοια συζήτηση, μη αντιλαμβανόμενα τα οφέλη μιας τέτοιας συνεργασίας τόσο για την Κύπρο όσο και για τα ίδια τους τα κόμματα. Έτσι οδηγούνται με μαθηματική ακρίβεια σε ήττα στον δεύτερο γύρο.
Φυσικά αυτό δεν εκπλήσσει κανένα, με δεδομένο ότι, τόσο ο ΔΗΣΥ, όσο και το ΑΚΕΛ, απέτυχαν παταγωδώς να ανταποκριθούν στον ιστορικό τους ρόλο για λύση του Κυπριακού, όταν κυβερνούσαν ή συγκυβερνούσαν.
Μια εκλογή του Νίκου Χριστοδουλίδη στην προεδρία, με δεδομένες τις απορριπτικές τάσεις των σημερινών υποστηρικτών του- καθιστά, ακόμη και την επανέναρξη των συνομιλιών ανέφικτη. Άλλωστε ο ίδιος ο υποψήφιος σε πρόσφατη συνέντευξη του στο Κανάλι 6, απέρριψε την υιοθέτηση του Πλαισίου Γκουτέρες ως βάση για επανέναρξη των διαπραγματεύσεων, άρα όλα από την αρχή λες και είμαστε στο 1977! Μια τέτοια εξέλιξη θα σημάνει την αρχή της ταϊβανοποίησης της Κύπρου. Τις άμεσες συνέπειές της θα τις δει η γενιά μας, θα την πληρώσουν όμως τα παιδιά μας και τα εγγόνια μας….
*Υπεύθυνος Οργανωτικού υποψηφίου Αχιλλέα Δημητριάδη
