Ακούστηκαν και φέτος από τα χείλη των ηγετικών παραγόντων του τόπου οι γενικής φύσης υποσχέσεις για αγώνα δικαίωσης στη βάση του διεθνούς δικαίου και του ευρωπαϊκού κεκτημένου που θα απελευθερώνει και θα επανενώνει την Κύπρο. Προσθέτουν, παράλληλα, ότι αυτός ο αγώνας τους θα διεξαχθεί με δικοινοτικές συνομιλίες οι οποίες πρέπει να επαναληφθούν και να συνεχισθούν από εκεί που έμειναν, στη βάση του «συμφωνημένου πλαισίου», με ισχύουσες τις μέχρι τώρα συγκλίσεις (δικές μας ουσιαστικές υποχωρήσεις υπέρ της κατοχής) και το Πλαίσιο Γκουτέρες, καθώς και των ψηφισμάτων του ΟΗΕ που ορίζουν ως λύση τη ΔΔΟ και, μάλιστα, με πολιτική ισότητα μιας μειοψηφίας του 18% με την πλειοψηφία του 82%.
Απέφυγαν και φέτος, όλοι, επιμελώς:

  1. Να εξηγήσουν στον λαό τι σημαίνει γι’ αυτούς, απελευθέρωση, της Κύπρου όπως την αναγγέλλουν.
  2. Να εξηγήσουν, αφού θα απελευθερωθεί η Κύπρος, γιατί δεν μίλησε κανένας ούτε φέτος, για επιστροφή των προσφύγων και επανεγκατάστασή τους στα σπίτια και τις περιουσίες τους.
  3. Να εξηγήσουν πώς απελευθερώνεται η Κύπρος αν δεν επιστρέψουμε στα σπίτια και τις περιουσίες μας όλοι εμείς οι πρόσφυγες και εκτοπισμένοι.
  4. Να εξηγήσουν γιατί δεν μιλούν για την απομάκρυνση των Τούρκων και Ευρωπαίων εποίκων οι οποίοι παράνομα κατακλύζουν τα κατεχόμενα και σφετερίζονται τις περιουσίες μας.
    Περιορίζονται, λοιπόν, οι ηγέτες μας να μιλούν με γενικότητες για αρχές και δίκαιο, ενώ ότι διαπραγματεύονται δεν έχει καμιά σχέση με αρχές και δίκαιο. Διαπραγματεύονται συνθηκολόγηση με την απαίτηση του Τούρκου κατακτητή και των Δυτικών συνοδοιπόρων του, να νομιμοποιηθεί η παρούσα ντε φάκτο κατάσταση, την οποία καταγγέλλουν ως απαράδεκτη, σε ντε γιούρε κι αυτό θα τους ικανοποιεί. Αυτό επιβεβαιώνεται μέσα από τις συγκλίσεις που επικαλούνται καθημερινά, επιβεβαιώνεται μέσα από ψηφίσματα του ΟΗΕ τα οποία προβάλλουν –σε αντίθεση με τον Καταστατικό Χάρτη του ΟΗΕ– ότι η λύση θα πρέπει να είναι η ντε φάκτο κατάσταση επί του εδάφους, μετασχηματιζόμενη σε λύση Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας.
    Με τέτοια κατάσταση κανένας Κύπριος δεν πρέπει να κοιμάται ήσυχος είτε για δικό του λογαριασμό, είτε των παιδιών και των εγγονιών του. Γι’ αυτό, είναι καιρός να υψώσουμε τη φωνή της αγωνίας και της διαφωνίας μας με τη διαχείριση που επιχειρείται να συνεχιστεί στο Κυπριακό και να ασκήσουμε το δημοκρατικό μας δικαίωμα της ελευθερίας του λόγου, αφού απαλλαγούμε από τα σύνδρομα κομματικής πειθαρχίας που μας κρατούν μακριά από την ελεύθερη σκέψη και προβληματισμό και να απαιτήσουμε να ακουστούμε. Να ακουστούμε, προτού δοθεί συνέχεια στο θέατρο του παραλόγου που ζούμε για 49 χρόνια. Η διαχείριση του Κυπριακού δεν είναι θέμα μόνο ηγεσιών. Είναι θέμα πρώτιστα της κοινωνίας των πολιτών της οποίας η άποψη πρέπει να ακούεται και να λαμβάνεται σοβαρά υπόψη. Αυτό είναι Δημοκρατία και πρέπει να διεκδικούμε να την ασκήσουμε.
  • Πρόεδρος του σωματείου «Αδούλωτη Κερύνεια»