Όλοι ξέρουμε τον τρόπο που έγινε η διανομή των τουρκοκυπριακών περιουσιών. Τι κουμπαριές και τι ρουσφετιές μεσολάβησαν -ιδίως για τα «φιλέτα»- και πόσο εύκολα έπαιρνες μια σύντομη αρνητική απάντηση στο αίτημα σου, αν η ιδιοσυγκρασία σου δεν επέτρεπε υποκλίσεις και λειχίες.
Οι λόγοι που ως εκτοπισμένοι -και κατά συνέπεια πραγματικοί δικαιούχοι της κηδεμονίας των τουρκοκυπριακών περιουσιών– καταστέλλαμε τον θυμό μας για το πλιάτσικο που λάμβανε χώρα ήταν, αρχικά, η πολύχρονη προσπάθεια μας να επιβιώσουμε, αφού χάσαμε τα πάντα, και ακολούθως η προσήλωσή μας στον αντικατοχικό αγώνα, ο οποίος υποτίθεται ότι στόχευε σε μια λύση που θα μας επέτρεπε να γυρίσουμε στα δικά μας σπίτια και στις δικές μας περιουσίες.
Με αρκετές επιφυλάξεις, οι οποίες δυστυχώς επαληθεύτηκαν, εναποθέσαμε την εμπιστοσύνη και τις ελπίδες μας για δικαίωση σε μια σειρά από κυβερνήσεις οι οποίες μας διαβεβαίωναν ότι δεν θα δέχονταν ποτέ να συζητήσουν οποιαδήποτε λύση του Κυπριακού, που δεν θα διασφάλιζε το δικαίωμα της επιστροφής μας στην πατρώα γη. Και ενώ εμείς είχαμε στρέψει την προσοχή μας στις ανάγκες της οικογένειας και της πατρίδας μας, υπακούοντας χωρίς δεύτερες σκέψεις στη συνείδησή μας και στα καλέσματα των ταγών να μην ενδώσουμε στη λήθη αλλά να συνεχίσουμε τον αγώνα για δικαίωση, κάποιοι από τους ταγούς αυτούς, ηθελημένα ή άθελά τους επέτρεψαν να συντελεστούν πολλές αδικίες σε βάρος μας, τουλάχιστον σε συνάρτηση με τις τουρκοκυπριακές περιουσίες. Σήμερα, η πρόθεση για θεσμοθέτηση του στοιχείου της κληρονομικότητας στη χρήση των τ/κ περιουσιών αποτελεί μια νέα κατάφωρη αδικία σε βάρος των εκτοπισμένων και ταυτόχρονα σε βάρος της ίδιας της πατρίδας μας. Αυτήν την αδικία καταγγέλλουμε με την παρούσα παρέμβαση.
Η είδηση που μας υποκίνησε να διαμαρτυρηθούμε είναι εκείνη που προαναγγέλλει την απόφαση της κυβέρνησης Χριστοδουλίδη για θεσμοθέτηση της κληρονομικότητας στην «χρήση» των τουρκοκυπριακών περιουσιών και στη διάθεση διά πλειστηριασμών σε μη-εκτοπισμένους, των περιουσιών που δεν θα τις διεκδικήσουν εκτοπισμένοι. Τι ακριβώς σημαίνει αυτό; Δύο πράγματα: το ένα είναι η νομική κατοχύρωση των δικαιωμάτων του πολυετούς χρήστη στους σημερινούς κατόχους των τουρκοκυπριακών περιουσιών. Αυτό θα στερήσει τους εκτοπισμένους, που δεν πήραν έστω και ένα κομμάτι γης έναντι των περιουσιών που έχασαν στα Κατεχόμενα, από οποιαδήποτε ευκαιρία μερικής, έστω, αποζημίωσης.
Το δεύτερο και σοβαρότερο είναι το στοιχείο της μονιμότητας που συνεπάγεται η κληρονομικότητα και η διά πλειοδοσίας παραχώρηση, στοιχείο που προβλέπουμε ότι θα υποσκάψει τις θέσεις μας σε κάθε μελλοντική συζήτηση επί του Περιουσιακού και επί της διεκδίκησης επιστροφής των εκτοπισμένων, αφού ουσιαστικά θα αναγνωρίζει μεταβιβάσιμα κληρονομικά δικαιώματα στον χρήστη και στους κληρονόμους του οι οποίοι, ας σημειωθεί κι αυτό, θα έχουν το δικαίωμα να εμπορεύονται τις περιουσίες που κληρονομούν και …τρέχα γύρευε!
Η εξέλιξη που προοιωνίζεται η είδηση, πιστεύουμε ότι ισοδυναμεί με έμμεση αποδοχή των τετελεσμένων και θα αποτελέσει την ταφόπλακα στο κεφάλαιο του Περιουσιακού. Σε ατομικό επίπεδο καθενός εκτοπισμένου ξεχωριστά, μια τέτοια εξέλιξη θα αποτελέσει και ληξιαρχική πράξη θανάτου στην υπόθεση που αφορά την επιστροφή αλλά και την ίση κατανομή των βαρών της εισβολή/κατοχής. Με τη θεσμοθέτηση της κληρονομικότητας του δικαιώματος εκμετάλλευσης και την πώληση δια πλειστηριασμών αυτού του δικαιώματος, οι χρήστες των τ/κ περιουσιών στις ελεύθερες περιοχές αποκτούν δικαιώματα που μόνο με πολυετείς, πολυέξοδες και αμφιβόλου κατάληξης διαδικασίες μπορούν να αμφισβητηθούν.
Θα κλείσουμε την παρέμβαση/διαμαρτυρία μας τονίζοντας την ανάγκη, πρώτον για άμεση ανάκληση/απόρριψη του εν λόγω νομοσχεδίου και δεύτερο για την ανάθεση της διαχείρισης των τουρκοκυπριακών περιουσιών στη Γενική Συνέλευση Εκτοπισμένων Δήμων και Κοινοτήτων, πρώτη από μια σειρά ενεργειών της οποίας θα πρέπει να είναι η αναθεώρηση όλων των συμβολαίων που συνομολογήθηκαν με νομικά πρόσωπα και με μη-εκτοπισμένα άτομα.
*Υποψήφιος Κοινοτάρχης Άσσιας
