Μας φλόμωσαν με την επιμονή τους και τη δοκησισοφία τους. Οι περισπούδαστοι αναλυτές και εμβριθείς κριτικοί περί το Κυπριακό σύντροφοι του ΑΚΕΛ έφαγαν τα αυτιά μας επί ημερών του τέως Προέδρου της Δημοκρατίας, Νίκου Αναστασιάδη, επαναλαμβάνοντας με φορτικό τρόπο ότι θα έπρεπε να μετέλθουμε κάθε μέσο για να πετύχουμε την επανέναρξη των συνομιλιών επί του εθνικού μας θέματος, επειδή, άκουσον – άκουσον, η τουρκική πλευρά θα ήταν υποχρεωμένη να καταθέσει τις δικές της θέσεις επ’ αυτού και ότι, οπωσδήποτε, θα εξετίθετο, αν αυτές θα ήταν εκτός του καθιερωμένου πλαισίου των διαπραγματεύσεων.
Ο καθένας από εμάς γνωρίζει πολύ καλά, αν και πόσο επαληθεύτηκαν οι απόψεις των συντρόφων και ποιο ήταν το αποτέλεσμα, για το οποίο γελά ή, καλύτερα, κλαίει και το παρδαλό κατσίκι. Φαίνεται ότι οι σύντροφοι επέλεξαν να δίνουν συνεχώς ελαφρυντικά σε όλες τις ενέργειες των Τούρκων, ακόμη και για τις πιο παράλογες και να μη θέλουν να πιστέψουν ότι η τακτική που ακολουθούν είναι να απαιτούν τα πάντα και να μην υπολογίζουν κανέναν. Τελικώς, οι Τούρκοι, χωρίς καν να προσέλθουν στις συνομιλίες, έγραψαν στα παλαιότερα των υποδημάτων τους τα ψηφίσματα των Ηνωμένων Εθνών για το καθεστώς της περίκλειστης πόλης της Αμμοχώστου.
Και όχι μόνο δεν έμειναν ως εδώ οι Τούρκοι, αλλά διεκήρυξαν με στόμφο ότι στόχος τους είναι, από τώρα και στο εξής, η δημιουργία δύο ανεξάρτητων κρατών στην Κύπρο, ενός ελληνοκυπριακού και ενός τουρκοκυπριακού. Ασφαλώς, υπερέβησαν κατά πολύ τα εσκαμμένα και με πράξεις έδειξαν ότι καθόλου δεν ιδρώνει το αφτί τους, αν θα εκτεθούν ή όχι. Έμαθαν να μη δίνουν λογαριασμό σε κανέναν.
Εξάλλου, δεν είναι η πρώτη, αλλά η χιλιοστή φορά που συμπεριφέρονται με αυτόν τον τρόπο. Αν οι σύντροφοι δεν θέλουν να το πιστέψουν, αυτό οφείλεται στην πλύση εγκεφάλου στην οποία από μόνοι τους υπέβαλαν τον εαυτό τους.
Έτσι, λοιπόν και για την κατάρρευση των διαπραγματεύσεων στο Κραν Μοντανά της Ελβετίας, μολονότι οι πάντες και αυτός ακόμη ο υποψήφιός τους στις τελευταίες προεδρικές εκλογές, Ανδρέας Μαυρογιάννης, αποφαίνονται ότι η ευθύνη βαραίνει την τουρκική πλευρά, το ΑΚΕΛ αρνείται να το αποδεχτεί και αρέσκεται να αποδίδει στην πλευρά μας το ναυάγιο των συνομιλιών. Τι να πει κανείς; Το γουδί, το γουδοχέρι!
Ο σημερινός Πρόεδρος της Δημοκρατίας, Νίκος Χριστοδουλίδης, άμα τη αναλήψει των προεδρικών καθηκόντων του, έδρασε χωρίς καθυστέρηση για τον διορισμό νέου αντιπροσώπου του Γενικού Γραμματέα των Ηνωμένων Εθνών, με μοναδικό στόχο την επανέναρξη των συνομιλιών για επίλυση του εθνικού μας θέματος. Συναντήθηκε με τον ίδιο τον Γενικό Γραμματέα των Ηνωμένων Εθνών και με αρκετούς προέδρους και πρωθυπουργούς διαφόρων χωρών, που έχουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον για την Κύπρο και με επιμονή και με πολλές προσπάθειες έφερε σε πέρας την αποστολή του. Και όμως! Και πάλιν οι σύντροφοι αγρόν ηγόρασαν, ενώ θα έπρεπε να ήσαν οι πρώτοι που θα έπρεπε να συγχαρούν τον Πρόεδρο γι’ αυτήν του την επιτυχία, μιας και καμώνονται πως έγνοια τους είναι η όσον το δυνατόν ταχύτερη επανέναρξη των συνομιλιών, με στόχο την επίλυση του Κυπριακού και την επανένωση της πατρίδας μας.
Ασφαλώς και για το μέγα επίτευγμα της δημιουργίας θαλάσσιου διαδρόμου επικοινωνίας μεταξύ του λιμανιού της Λάρνακας και του θύλακα της Γάζας για αποστολή προμηθειών προς τους λιμοκτονούντας Παλαιστινίους, για το οποίο έγινε τόσο ντόρος διεθνώς και πάλιν το ΑΚΕΛ ζεύγη βοών ηγόρασε πέντε και πορεύεται δοκιμάσαι αυτά. Τι να πει κανείς; Χωρίς άλλο, η ηγεσία του ΑΚΕΛ βρήκε τον εύκολο δρόμο της άρνησης για να αντιμετωπίζει τις επιτυχίες των πολιτικών του αντιπάλων, αλλά, ταυτόχρονα, ξεχνά ότι ο λαός δεν τρώει κουτόχορτο!
* Φιλόλογος
