Τελικά, τι νομίζετε ότι σκότωσε τον βάτραχο; Το ζεστό νερό ή η λάθος απόφασή του για το πότε έπρεπε να αντιδράσει; Κάπως έτσι θα ξεκινούν οι συζητήσεις για μια χώρα που ήταν και χάθηκε. Και θα μιλούν για τη δική μας χώρα, που έχοντας ηγέτες κατώτερους των περιστάσεων αποδέχτηκε μοιρολατρικά, για δήθεν ανθρωπιστικούς λόγους, να γίνει το κέντρο φιλοξενίας αορίστου διάρκειας -ενδεχομένως και μόνιμα- των κατοίκων μιας άλλης, πολυπληθέστερης χώρας, οι οποίοι έφεραν μαζί τους έναν ολότελα διαφορετικό πολιτισμό, στον πυρήνα του οποίου βρίσκεται η αιτία της πλειονότητας των εμφύλιων και διακρατικών συγκρούσεων που μαστίζουν την ευρύτερη περιοχή της ΝΑ Μεσογείου.
Η επισήμανση της πολιτισμικής διαφορετικότητας ίσως να ερεθίσει τον δονκιχωτισμό όσων θεωρούν οποιαδήποτε ‘διαφορετικότητα’ ως δώρο Θεού και φύσης και τον πλουραλισμό σαν ένα πασπαρτού που κολλά σε όλες τις επιφάνειες. Ωστόσο, εδώ δεν μιλούμε για ανεμόμυλους και άλλους φανταστικούς εχθρούς αλλά για ξεκάθαρα ορατούς και άμεσους κινδύνους που σχετίζονται με άγνωστα ποινικά μητρώα και με πιθανές συμμετοχές σε φονταμενταλιστικές οργανώσεις οι οποίες ενδεχομένως διέπραξαν σφαγές και άλλες κτηνωδίες στη Συρία ή και αλλού. Μιλούμε για συνήθειες και παραδόσεις που απαξιώνουν τη γυναίκα, που την θεωρούν κατώτερη του άνδρα, απλό αντικείμενο. Μιλούμε για συμπεριφορές οι οποίες καθορίζονται από κώδικες δικαιοσύνης που απέχουν κατά πολύ εκείνων οι οποίοι καθορίζονται βάσει σύγχρονων αρχών και αξιών όπως ο ανθρωπισμός και τα ανθρώπινα δικαιώματα, οι ατομικές ελευθερίες και η δημοκρατία.
Βρισκόμαστε στο παρά πέντε της έναρξης μιας πρωτόγνωρης κρίσης με ποικίλες προεκτάσεις –οικονομικές, κοινωνικές, αυτάρκειας νερού και τροφίμων, δημογραφικές, περιβαλλοντικές- που θα μας φέρει στα όρια της δυνατότητας μας να επιβιώσουμε στον ίδιο μας τον τόπο. ΤΩΡΑ, λοιπόν, είναι η ώρα να αντιδράσουμε. Όχι εναντίον των ανθρώπων που αναζήτησαν ήδη ένα καλύτερο μέλλον στη χώρα μας αλλά εναντίον της συνέχισης των μεταναστευτικών εισροών. Καμιά σύμβαση και κανένας διεθνής νόμος δεν μπορεί να μας υποχρεώσει να καταστραφούμε ως κράτος, ως λαός και ως πολιτισμός εξαιτίας τους. Ο ΟΗΕ έχει αυτονόητο καθήκον να προστατέψει κάθε χώρα που κινδυνεύει από το υπερβολικό βάρος που εναποτίθεται στις πλάτες της λόγω μαζικών, αναγκαστικών μεταναστεύσεων, υποχρεώνοντας άλλα κράτη-μέλη του να αναλάβουν ισότιμα αυτό το βάρος. Ο λόγος που δεν το κάνει είναι γιατί ηγεσίες κρατών όπως η δική μας αποτυγχάνουν να εκτιμήσουν το μέγεθος και τον χρόνο μιας επερχόμενης κρίσης και κατά συνέπεια αδυνατούν να αποφασίσουν την ώρα που πρέπει να αντιδράσουν με αποφασιστικότητα και βάσει στρατηγικού σχεδίου στην απειλή αυτής της κρίσης.
Πρέπει, επιτέλους, να πάψουμε να στρουθοκαμηλίζουμε. Δεν είναι ανθρωπισμός ούτε και συμβατική υποχρέωση μας η συνέχιση αυτής της κατάστασης, είναι εθνική αυτοκτονία! Με την επίδειξη εφησυχασμού και ανοχής, εκτός των άλλων κακών, θα επιτρέψουμε και σε φασιστικούς, σοβινιστικούς κύκλους, να αρχίσουν να δημιουργούν επεισόδια και οι συνέπειες θα είναι τραγικές για τον τόπο μας. Τι δέον γενέσθαι εναπόκειται στην κυβέρνηση και στους νομοθέτες μας να το κρίνουν. Η δική μας άποψη είναι ότι πρώτιστο μέτρο της όποιας απόφασης θα πάρουν για ανάσχεση των μεταναστευτικών ροών πρέπει να είναι η επίδοση αυστηρής νότας στην αρμόδια διεύθυνση του ΟΗΕ ότι δεν θα δεχτούμε πλέον άλλους πρόσφυγες.
Και για να είμαστε πιο σαφείς, θα μπορούσαμε να συμπεριλάβουμε στο διάβημα μας προς την Ύπατη Αρμοστεία των Ενωμένων Εθνών για τους Πρόσφυγες την υπόδειξη να κατευθύνει τις μελλοντικές ροές σε άλλες χώρες, οι οποίες επί του προκειμένου σφυρίζουν αδιάφορα για χρόνια. Μιλούμε για κράτη όπως η Σαουδική Αραβία, όπως οι ζάμπλουτες χώρες του Αραβικού Κόλπου, όπως επίσης και κάποια κράτη-εταίροι μας. Οι τελευταίοι είναι και οι πλέον κατάπτυστοι, γιατί θεωρούν ότι το να μας ξεγελούν με χρωματιστές κορδέλες και προφάσεις σε πιστή εφαρμογή του κανονισμού του Δουβλίνου και σε απανωτές αναστολές της συμφωνίας του Σέγκεν είναι προνόμιο τους και επίσημη πρακτική του ευρωπαϊκού κεκτημένου.
Στο μεταξύ, το νερό στην κατσαρόλα βράζει…
