Επισημαίνω κατ’ επανάληψη από το 1965 και έκτοτε δεν παρακάμπτω την επίμονη υπόμνηση της Πλατωνικής αρχής, από τον Γοργία, ότι «η πολιτική δεν δικαιούται να είναι ανήθικη και να διαφθείρει το ήθος των πολιτών».
Και ακόμα από τα «Νικομάχεια» του Αριστοτέλη, πως «ο κατ’ αλήθειαν πολιτικός βούλεται τους πολίτας αγαθούς ποιείν και των νόμων υπηκόους». Επειδή ήταν διαπίστωση ότι η νεοπαγής τακτική του 1960 εστερείτο φιλοσοφικών και ηθικών βάσεων και εκφραζόταν με τριτοκοσμικές επιρροές προσωπικών επιδιώξεων που από τη φύση τους σπέρνουν στο πέρασμά τους την διαφθορά στη δημόσια συμπεριφορά και στον καθ’ ημέραν βίο, που αναπόδραστα διαφθείρει τις συνειδήσεις και παραλύει την όρθια σκέψη και την θέληση για το κοινό συμφέρον. Ήταν κατάδηλο ότι στη δημόσια ζωή παρεισέφρεαν ο συμφεροντολογικός υπολογισμός, το οικογενειακό όφελος, η συνεργατική συμπαιγνία, η συνωμοτική συνεργασία που μετέτρεπε τις εξουσίες σε νεπωτικές εμμονές και σε υποστήριξη των συμφερόντων των ολίγων σε βάρος των πολλών.
Το νεόδμητο κράτος υπέβλεπε το γενικό συμφέρον και υπέσκαπτε τις πιθανότητες ευημερίας του κόσμου που εγειρόταν ταλαιπωρημένος από την αγγλική καταδυνάστευση και τις κακοπραγίες της επαναστατικής αναστάτωσης και αντί της ανοδικής κινήσεως υποβιβαζόταν σε μεσαιωνικές μεθοδεύσεις. Τεκμήρια οι μετακινήσεις πληθυσμιακών ομάδων και οικογενειακών παραφυάδων από ορεσίβιες ρίζες σε οικογενειακές οικονομικές εστίες και οι παραμορφωτικές διαστρεβλώσεις των κοινωνικών και θεσμικών ιστών.
Έβλεπες δε καταγέλαστες κοινωνικές μεταμορφώσεις στις εξουσίες, ώστε να διερωτάσαι αν πρέπει να κλαις ή να καγχάζεις. Άσε που ο καγχασμός σε οδηγούσε στις φυλακές, όπως τους λειτουργούς του αντιπολιτευόμενου τύπου τον Ιούλιο – Αύγουστο του 1973, όταν τα κρατικά όργανα επέδραμαν σε σπίτια δημοσιογράφων, σιδηρόδεσαν αρθρογράφους μπροστά στα ανήλικα παιδιά τους, τους φυλάκισαν σε κελιά όπου τους είχαν κλείσει οι Εγγλέζοι, ερείπωσαν τυπογραφεία, ισοπέδωσαν αρχεία εφημερίδων και οι καταστροφείς ορχιούνταν ανά τας ρίμας και τας αγυιάς των πόλεων, σε νερωνικές πανδαισίες. Ήταν οι απαρχές της κατάπτωσης που ελεεινολογεί ο C.E. Robinson «Ζήτω η Ελλάς» σελ. 51, για τα προνόμια των ολίγων σε βάρος των πολλών.
Η κακεντρέχεια γεννοβόλησε τους ευνοουμένους που επέβαλαν την ανοχή σε τέτοιο επίπεδο που, κατά τον Φιοντόρ Ντοστογιέφκυ, απαγορευόταν στους ευφυείς ανθρώπους να σκέφτονται ώστε να μην προσβάλλουν τους ηλίθιους! Αποδείξεις τρανταχτές. Οι δολοφονίες αντιπολιτευομένων αγωνιστών Απριλίου 1961 (Ευριπίδης Νούρος, Νεοκλής Παναγιώτου και Αριστοκλής Αυγουστή, Ιούνιο 1973, Ανδρέας Παντελίδης Σεπτέμβριο 1962, Αντώνης Πισσούριος, Γιαννάκης Στεφανίδης, Φεβρουάριο 1959,οι απαγωγές Φαρμακίδη, Κωνσταντινίδη, οι επιδρομές σε γραφεία εφημερίδων και οι ξυλοδαρμοί δημοσιογράφων (Πολύκαρπος Ιωαννίδης), οι βίαιες απολύσεις λειτουργών του Τύπου και οι αναγκαστικές ανεργίες οικογενειαρχών.
Οι εισβολές αστοιχείωτων σε σχολεία, οι βίαιες παρεμβολές στις διδασκαλίες, οι αφελληνιστικές παρεμβάσεις, οι ηθικές ανατροπές, οι παρακοές στην παραδοσιακή ηθική, η εισαγωγή της ύβρεως στην παιδαγωγική παράδοση, ο απηνής διωγμός της ελεύθερης βούλησης και
της δημοκρατικής έκφρασης.
Και το εθνικό έγκλημα παρετείνετο μέχρι των ημερών μας… ΙΔΟΥ οι γενεσιουργές αιτίες της κακοδαιμονίας που κακοποιεί την εποχή μας. Η πέτρα του σκανδάλου της καταδρομής που δέρνει την κοινωνική και την εθνική μας ζωή. Η κατάντια που μαχαιρώνει πισώπλατα την οικογενειακή μας ιστορία, που διασαλεύει τις ανθρώπινες ισορροπίες.
