Στις 9 Μαΐου 1950 μπήκαν τα θεμέλια για τη δημιουργία του μεγαλύτερου εγχειρήματος ειρήνης που υπήρξε ποτέ στην ιστορία της ανθρωπότητας. Ήταν τότε που ο Υπουργός Εξωτερικών της Γαλλίας Ρόμπερτ Σουμάν παρουσίασε τη «Διακήρυξη Σουμάν» όπου στην ουσία πρότεινε τη δημιουργία της Ευρωπαϊκής Κοινότητας Άνθρακα και Χάλυβα μεταξύ Γαλλίας και Δυτικής Γερμανίας, αρχικά.
Η επιλογή δεν ήταν τυχαία αφού ο χάλυβας και ο άνθρακας ήταν τα κύρια υλικά για την παραγωγή όπλων τα οποία αιματοκύλισαν ολόκληρη την Ήπειρο κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. ‘Έτσι λοιπόν, η δημιουργία αυτής της Ένωσης, θα καθιστούσε τον πόλεμο μεταξύ των μεγάλων δυνάμεων της Ευρώπης στο μέλλον, πρακτικά αδύνατο.
Φέτος λοιπόν γιορτάσαμε την 74η επέτειο αυτού του πρωτοφανούς και χωρίς προηγούμενο ιστορικού γεγονότος. Όπου δυο αντιμαχόμενες δυνάμεις της εποχής, μόλις πέντε χρόνια μετά τον όλεθρο του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και ενώ ακόμη μετρούσαν τις πληγές τους, κατάφεραν να συνεννοηθούν καταρχήν και να συμφωνήσουν ότι η μόνη πραγματική οδός είναι η οδός της ειρήνης και της συμφιλίωσης.
Έκτοτε, η Ευρωπαϊκή Ένωση μεγάλωσε, διευρύνθηκε και εκ του αποτελέσματος ήταν ο καταλύτης έτσι ώστε η Ήπειρος, να μην ξαναζήσει παρόμοιους σπαραγμούς όπως οι δύο Παγκόσμιοι Πόλεμοι, αλλά και να προοδεύσει σε όλα τα επίπεδα. Η Ευρώπη των Κρατών, η Ευρώπη της Ειρήνης, η Ευρώπης των Αξιών, η Ευρώπη της πολυφωνίας και των 450 εκατομμυρίων ανθρώπων όμως, δεν κράτησε για 70 και πλέον χρόνια με ευχολόγια, τελετές μνήμης και τιμής μόνο. Κρατήθηκε ζωντανή, επειδή κατά τη διάρκεια των χρόνων, κάποιοι είχαν τη διορατικότητα, το πολιτικό σθένος, την πολιτική ευθυκρισία να δουν πέρα από το στενό πολιτικό τοπίο που διαμορφωνόταν ενίοτε στην εποχή τους.
Είχαν την τόλμη να προχωρήσουν ίσως και σε οδυνηρούς προσωπικούς ή και εθνικούς συμβιβασμούς πίσω από κλειστές πόρτες, βάζοντας πάνω απ’ οποιεσδήποτε προσωπικές ή άλλες φιλοδοξίες το συλλογικό καλό της Ευρώπης. Άνθρωποι που πιθανόν να αντιστάθηκαν στον λαϊκισμό και να κατακρίθηκαν, ανθρώπους αθόρυβους, που ίσως να μην γνωρίσουμε ποτέ τη συμβολή που είχαν σε αυτό που ονομάζουμε Ενωμένη Ευρώπη.
Και το γνωρίζουμε πολύ καλά από τη δική μας πατρίδα, αφού αυτοί που τόλμησαν και συνέλαβαν την ιδέα για ένταξή μας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, λοιδορήθηκαν και κατηγορήθηκαν. Έκλεισαν όμως τα αυτιά στις Σειρήνες και εργάστηκαν σκληρά έτσι ώστε ο τόπος να οδηγηθεί στα απάνεμα νερά της Ευρωπαϊκή Ένωσης. Αν δεν ήταν ο Γλαύκος Κληρίδης, που θα βρισκόταν άραγε η Κύπρος σήμερα σε αυτό τον αρμαγεδδώνα των εξελίξεων και συγκρούσεων; Αυτούς και αυτές πρέπει να θυμόμαστε και να τιμούμε αυτές τις ημέρες, γνωστούς και άγνωστους. Και στη μνήμη τους, να παλέψουμε έτσι ώστε αυτό το οικοδόμημα το οποίο μας παρέδωσαν, μαζί με το εχέγγυο της ειρήνης, να το ενισχύσουμε, να το αναβαθμίσουμε και να το βελτιώσουμε.
Να αναγνώσουμε και να αντιληφθούμε ποιες είναι οι σύγχρονες προκλήσεις που έχει να αντιμετωπίσει η Ευρώπη και δράσουμε άμεσα και αποφασιστικά, μακριά από δογματισμούς και αφορισμούς. Να βρούμε αυτές τις λύσεις που θα επιτρέψουν στην Ευρώπη να σταθεί για ακόμη τόσα χρόνια. Ο τρόπος για να ανταποκριθούμε, ως Ευρωπαίοι πολίτες, στο δικό μας κάλεσμα με την ιστορία είναι οι ευρωεκλογές οι οποίες γίνονται κάθε 5 χρόνια, στις οποίες καλούμαστε να επιλέξουμε τους δικούς μας εκπροσώπους. Στις 9 Ιουνίου ας αναλάβουμε τη δική μας ευθύνη και ας επιλέξουμε με αυτούς που πραγματικά θα εργαστούν πιστά και με αφοσίωση για το οικοδόμημα το οποίο ονομάζεται Ευρωπαϊκή Ένωση. Και ξέρουμε πολύ καλά ποιοι πίστεψαν και εργάστηκαν έτσι ώστε η μικρή Κύπρος να γίνει ισότιμο μέλος της Ένωσης και ποιοι χλεύασαν και πολέμησαν αυτό το εγχείρημα. Στις 9 Ιουνίου λοιπόν, ας δώσουμε μια ώθηση στις πραγματικά φιλοευρωπαϊκές δυνάμεις, και όχι σε αυτούς που ποτέ δεν πίστεψαν ή ακόμη οι αρχές και αξίες τους είναι αντίθετες από αυτές της Ευρώπης.
*Διευθυντής Γραφείου της προέδρου ΔΗΣΥ
