Αυξάνονται και πληθύνονται δυστυχώς εκείνοι οι Ελληνοκύπριοι που με σοβαροφανή αλλά θρασύ και προκλητικό τρόπο προβάλλουν κίβδηλες “αλήθειες” (παραχαράσσοντας την ιστορία) παρουσιάζοντας στη χειρότερη περίπτωση τους Τουρκοκύπριους ως θύματα και τους Ελληνοκύπριους ως θύτες και στην καλύτερη περίπτωση επιμερίζουν εξ ίσου την ευθύνη για τα πολιτικά εγκλήματα που διαπράχθηκαν στην πατρίδα μας από τις δυό κοινότητες στα τελευταία 69 χρόνια.
Ούτε λίγο ούτε πολύ οι “κύριοι” αυτοί που δημοσιοποιούν με καμάρι τις απαράδεκτες και προκλητικές απόψεις τους, εξισώνουν την κρατική, οργανωμένη, συστηματική και μεθοδευμένη τρομοκρατία και τα ειδεχθή εγκλήματα, τις θηριωδίες, τις βαρβαρότητες και τις ωμότητες του τουρκικού καθεστώτος (συνεπικουρούμενου υπό των Τουρκοκυπρίων) σε βάρος των Ελληνοκυπρίων, με τα αποτρόπαια, καταδικαστέα αλλά μεμονωμένα εγκλήματα κάποιων ανεξέλεγκτων συμμοριών Ελληνοκυπρίων (υπολειμμάτων της ΕΟΚΑ Β) σε βάρος των Τουρκοκυπρίων τα οποία κατά κανόνα διαπράχθηκαν (κάκιστα) ως ΑΝΤΙΠΟΙΝΑ για τις επιθέσεις και τα εγκλήματα που διέπραξαν οι Τούρκοι σε βάρος μας κατά την τουρκική εισβολή.
Εγώ έζησα από κοντά τα σχετικά γεγονότα από το 1955 μέχρι το 1970 και θελω να επιβεβαιώσω με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο ότι ήσαν πάντοτε οι Τουρκοκύπριοι αυτοί που πρώτοι ξεκινούσαν τις βίαιες προκλήσεις σε βάρος μας.
Μέχρι τη δημιουργία του Επικουρικού Σώματος της Αστυνομίας το 1956 το οποίο δημιούργησαν οι Βρετανοί και είχε επανδρωθει εξ ολοκληρου από Τουρκοκυπριους, η ΕΟΚΑ δεν επιτέθηκε ούτε ενόχλησε έστω και ένα Τουρκοκύπριο. Αυτή ήταν η ρητή διαταγή του Αρχηγού της ΕΟΚΑ η οποία τηρήθηκε κατά γραμμα. Όταν όμως οι Τουρκοκύπριοι επικουρικοί αστυνομικοι άρχισαν να “κυνηγούν” τους αγωνιστές της ΕΟΚΑ και αντιμετώπιζαν με βάναυσο τρόπο τους Ελληνοκύπριους διαδηλωτές και ιδιαίτερα μετά την άνανδρη σφαγή από Τουρκοκύπριους “χωρικούς” οκτώ Ελληνοκυπρίων από το χωριό Κοντεμένος έξω από το χωριό Κιόνελι στις 12/6/58, ή ΕΟΚΑ είχε το αναφαιρετο δικαίωμα της αυτοάμυνας.
Τα γεγονότα δε του Δεκέμβρη του 1963 τα έζησα από κοντά όταν οι Τουρκοκύπριοι, πανέτοιμοι και πάνοπλοι, προέλασαν στην περιοχή της Νεάπολης και Ομορφίτας, καταλαμβάνοντας μας εξ απήνης, και εμείς, άρον άρον, στο σωματείο του ΑΠΟΕΛ στην Λεωφ. Μακαρίου Γ’, ακολουθώντας τις οδηγίες του Τάσου Μάρκου, βγάζαμε από τα κασόνια τα καλυμμένα με γράσο όπλα της ΕΟΚΑ (που τα είχαμε κρύψει και δεν τα παραδώσαμε στους Βρετανούς στη λήξη του Αγώνα) και τα καθαρίζαμε για να τα δώσουμε στους Ελληνοκύπριους μαχητές που αδημονούσαν να τρέξουν στις βόρειες περιοχές της Λευκωσίας για να αναχαιτίσουν την προέλαση του Τουρκοκυπριακού όχλου και των ορδών της ΤΜΤ.
Όσο αφορά τα “αμφιλεγόμενα” γεγονότα του Νοέμβρη του 1967 στην περιοχή της Κοφίνου τα οποία οι προαναφερθέντες “κύριοι” θεωρούν σαν μια αδικαιολόγητη και απρόκλητη επιθετική ενέργεια των Ελληνοκυπρίων σε βάρος των Τουρκοκυπρίων, αναφέρω πιο κάτω τα πραγματικά γεγονότα για αποκατάσταση της αλήθειας :
Μετά το Δεκέμβρη του 1963, η περιοχή της Κοφίνου εξελίχθηκε σε ισχυρό στρατιωτικό προπύργιο των Τουρκοκυπρίων και αποτελούσε μια μόνιμη εστία επεισοδίων στην περιοχή όπου ένοπλοι Τουρκοκύπριοι είτε απέκοπταν τις δυο κύριες οδικές αρτηρίες που περνούσαν μέσα από την περιοχή τους, είτε πυροβολούσαν κατά διερχομένων οχημάτων των Ελληνοκυπρίων. Μετά την άρνηση της UNFICYP να επέμβει, στις 15/11/67 με απόφαση του Μακαρίου η Εθνική Φρουρά υπό τις διαταγές του στρατηγού Γρίβα, ανέλαβε να αποκαταστήσει την τάξη στην περιοχή της Κοφίνου. Κατά την επιχείρηση “Γρόνθος” η Εθνική Φρουρά κατέβαλε εύκολα την αντίσταση των Τουρκοκυπρίων οι οποίοι υπέστησαν βαριές απώλειες.
Θέλω να υπενθυμίσω ακόμη μια φορά στους προαναφερθέντες “κυρίους” ότι μέχρι τη δημιουργία του επικουρικού σώματος της Αστυνομίας το 1956, η ΕΟΚΑ δεν επιτέθηκε ούτε ενόχλησε καθ οιονδήποτε τρόπον έστω και ένα Τουρκοκύπριο.
Αντίθετα το σύνοικο στοιχείο προσπάθησε με πρωτοφανή επιθετικότητα και μένος να εμποδίσει τους Ελληνοκύπριους να υλοποιήσουν την Ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα.
Ήταν αναφαίρετο και δημοκρατικό δικαίωμα της Ελληνικής πλειοψηφίας του 80% να εξεγερθεί για να απελευθερώσει την Κύπρο από τους Βρετανούς αποικιοκράτες και να υλοποιήσει την Ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα. Η μειονότητα του 18% (έστω κι αν δεν της άρεσε αυτή η εξέλιξη) δεν είχε κανένα δικαίωμα να αντιδράσει με τέτοιο μένος κατά των Ελληνοκυπρίων για να εμποδίσει την υλοποίηση της “Ένωσης”.
Όσο αφορά αυτά που κατά κόρον λέγονται από τους προαναφερθέντες “κυρίους” για το “αιμοσταγές” Σχέδιο “Ακρίτας” που προέβλεπε, δήθεν, την εξόντωση των Τουρκοκυπρίων, επιθυμώ να αναφέρω τα εξής για αποκατάσταση της ιστορικής αλήθειας.
Στο “Σχέδιο Ακρίτας” που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα “Πατρίς” στις 21/04/1966, δεν υπάρχει πουθενά αναφορά για πρόθεση “γενοκτονίας” των Τουρκοκυπρίων.
Απλά τονίζεται σε συγκεκριμένη παράγραφο, ότι στην περίπτωση που οι Τούρκοι (εννοεί τους Τουρκοκύπριους) επιτεθούν, η αντίδραση της Οργάνωσης “Ακρίτας” θα πρέπει να είναι δυναμική και αστραπιαία ούτως ώστε οι Ελληνοκύπριοι να καταστούν κυρίαρχοι της κατάστασης μέσα σε 1-2 μέρες. Η δυναμική αντιμετώπιση των Τουρκοκυπρίων, σύμφωνα πάντα με το Σχέδιο, θα τους αποθαρρύνει να συνεχίσουν να αντιδρούν διότι θα γνωρίζουν ότι κάτι τέτοιο θα ήταν μάταιο και θα προκαλούσε σοβαρή ζημιά στην κοινότητα τους.
Η ιδέα για μαζική εξόντωση των Τουρκοκυπρίων είχε προταθεί από τον Δημήτρη Ιωαννίδη διοικητή τότε της ΕΛΔΥΚ ο οποίος εισηγήθηκε στο Μακάριο την ολοκληρωτική εξόντωση των Τ/Κ. Αυτή η αποκάλυψη έγινε από τον ίδιο τον Μακάριο, δυο χρόνια μετά το πραξικόπημα ο οποίος ανάφερε ότι όχι μόνο απέρριψε την ιδέα μαζικής δολοφονίας αθώων ανθρώπων, αλλά εξεμάνη και εξεδίωξε κακήν κακώς τον φορέα αυτής της αισχρής πρότασης.
Οι ίδιοι αυτοί “κύριοι” κατηγορούν τον Μακάριο ότι με τις εκ “13 σημείων” προτάσεις που υπέβαλε τον Νοέμβρη του 1963, για μερική αναθεώρηση του Συντάγματος, προκάλεσε την εκδήλωση της ένοπλης Τ/Κ ανταρσίας και τις διακοινοτικές συγκρούσεις.
Ο Μακάριος, ενεργώντας καλοπροαίρετα, απλά προσπάθησε (με τη σύμφωνο γνώμη του τότε Υπάτου Αρμοστή του Ηνωμένου Βασιλείου Άρθουρ Κλαρκ) να καταστήσει το άκρως ετεροβαρές για μας και μη λειτουργικό Σύνταγμα του 1960, λειτουργικό.
Φαίνεται ότι αυτοί οι “κύριοι” είτε αγνοούν ότι το εκτρωματικό Σύνταγμα του 1960 ήταν άκρως ετεροβαρές, σε βάρος των Ελληνοκυπρίων (παρέχοντας υπερπρονόμια στην Τουρκοκυπριακή κοινότητα του 18% & δίνοντας στην ηγεσία της το δικαίωμα να ασκεί βέτο κατά το δοκούν), είτε έχουν “επιλεκτική μνήμη”.
Για να εφαρμοστούν οι προτάσεις του Μακαρίου θα έπρεπε αυτές να γίνουν αποδεκτές τόσο από την ηγεσία των Τουρκοκυπρίων όσο και απο τις τρεις εγγυήτριες δυνάμεις. Η αναθεώρηση λοιπόν του Συντάγματος του 1960 ήταν παντελώς αδύνατο να επιβληθεί μονομερώς από τους Ελληνοκύπριους.
Μόνο “αγριάνθρωποι” θα μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν σαν πρόφαση την πρόταση των “13 Σημείων” του Μακαρίου για να επιτεθούν και να “σφάξουν” συμπατριώτες τους.
Να προσθέσω εδώ ότι αυτοί οι “κύριοι” θεωρούν ότι εμείς αδικήσαμε και εξακολουθούμε να αδικούμε τους Τουρκοκύπριους “αδελφούς” μας οι οποίοι ενώ ζουν στα σπίτια μας και νέμονται τις περιουσίες μας που τους “δώρισαν” οι άρπαγες Τούρκοι εισβολείς και ενώ απολαμβάνουν τα πάμπολλα αγαθά και προνόμια που τους έχουμε προσφέρει μέχρι σήμερα, ζητάνε και τα ρέστα οι αχάριστοι.
Ο γνωστός Τουρκοκύπριος δημοσιογράφος Σενέρ Λεβέντ σε περυσινό άρθρο του στον «Πολίτη» αναφέρεται εκτενώς στην αχαριστία των συμπατριωτών του Τουρκοκυπρίων απέναντι στους Ελληνοκύπριους.
Να υπενθυμίσω επίσης στους Ελληνοκύπριους παραχαράκτες της πρόσφατης Κυπριακής ιστορίας που θεωρούν τους Τ/Κ θύματα και τους Ε/Κ θύτες ότι, όπως καταδεικνύεται από τις κατά καιρούς δημοσκοπήσεις στα κατεχόμενα, η συντριπτική πλειοψηφία των Τ/Κ (συμπεριλαμβανομένων των UCN) επιθυμούν διακαώς την παραμονή τουρκικών στρατευμάτων μετά τη λύση, όπως και τη διατήρηση των τουρκικών εγγυήσεων και των επεμβατικών δικαιωμάτων της Τουρκίας.
Κλείνοντας, θα συνιστούσα στους προαναφερθέντες “κυρίους” είτε να εκφράζουν τις απόψεις τους κόσμια χωρίς να προκαλούν τις δεκάδες χιλιάδες των Ελληνοκυπρίων που υπέστησαν τα πάνδεινα από την Τουρκική επιθετικότητα, είτε να μετοικήσουν στο “κατεχόμενα” και εκεί ας λέγουν οτι θέλουν ! Είμαι σίγουρος ότι θα είναι πιο ξέγνοιαστη η ζωή τους με τα “αδέλφια” τους στο Βορρά!
Πρώην Ανώτερο Στέλεχος της Κεντρικής Τράπεζας της Κύπρου
