Δεν ξέρουμε πώς θα πάει η χρονιά που μόλις πριν λίγες μέρες αλληλοευχηθήκαμε να είναι καλή κι ειρηνική. Έτσι το ΄χουμε συνήθεια και δεν θα τη χαλούσαμε φέτος, ειδικά μετά τη χρονιά που μόλις είχε φύγει. Ίσως όμως γι’ αυτό ακριβώς, μερικοί πιο ρεαλιστές περιοριζόμαστε «να ΄ναι καλύτερη από την προηγούμενη». Πόσα προβλήματα μπορούν να λυθούν με μόνο το δρασκέλισμα ενός χρόνου όταν οι πρωταγωνιστές είναι οι ίδιοι, ηγέτες αυταρχικοί, καταπιεστές, επεκτατικοί, γελοίοι και φασίστες.
Το τοπίο είναι γκρίζο (προς το μαύρο) και η μόνη ελπίδα βρίσκεται στο να μην το θεωρήσουμε δεδομένο κι αμετάβλητο. Ας πούμε πως είναι μια πολιτική κλιματική κρίση που οι λαοί έχουν περιθώριο και υποχρέωση να αντισταθούν. Ο πειρασμός για παραλληλισμό με γεγονότα που προδιέγραψαν καταστροφικές τις εξελίξεις σε άλλες φάσεις της παγκόσμιας ιστορίας είναι άμεσος και βοηθητικός όχι μόνο για μακρόσυρτες αναλύσεις ειδικών (αυτοί ας κάνουν τη δουλειά τους!) αλλά κυρίως για να αποφευχθούν νέες καταστροφικές εξελίξεις…
Χρειάστηκαν δυο μόνο βδομάδες για να δούμε τόση βία και τόσο παραλογισμό στις οθόνες μας. Είχε, όμως, κάτι καλό, την ανάληψη της Προεδρίας του Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης από την Κυπριακή Δημοκρατία, με όλο τον συμβολισμό του εξαμήνου που ήδη διανύουμε. Λίγο ακόμα και θα το πλάκωνε η σκόνη από μονταρισμένα (και στη σκέψη μας άλλα, αμοντάριστα) πλάνα με προσωπικότητες ειδικών αποστολών. Πάλι καλά που υπήρξε η εναρκτήρια σύνοδος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου – πληρέστερη θα ήταν η ομιλία του Προέδρου αν έκανε αναφορά και στα διαρκούντα εγκλήματα πολέμου: Eποικισμός, αλλοίωση του δημογραφικού χαρακτήρα, σφετερισμός. Είναι πράγματι ακατανόητο να «ξεχνάμε» τον εποικισμό (όπως για χρόνια αδιαφορήσαμε για τον σφετερισμό) παραγνωρίζοντας ότι το Συμβούλιο της Ευρώπης τον είχε καταγγείλει, ήδη πριν 34 χρόνια!
Και να ΄σου μια «τιμητική» πρόσκληση, που αλλιώς φάνηκε κι αλλιώς πάει να εξελιχτεί… Με ημερήσια διαταγή του πλανητάρχη δημιουργείται το Συμβούλιο “Ειρήνης” (πολύ συνειδητά τα εισαγωγικά κι αυτονόητος ο προφανής σαρκασμός) που θα αναλάβει ρόλο όχι μόνο στη γειτονιά μας (Γάζα) αλλά και στο παγκόσμιο αμφισβητώντας (δια στόματος Τραμπ) τον “αποτυχημένο” ΟΗΕ. Ούτε …ιδιωτικού δικαίου δεν τον λες αφού θα ανήκει στον Τραμπ και θα διοικείται από τον ίδιο, και κάποιους αυλικούς του!
Το ξέρουμε πως κάποιες χώρες είναι έτοιμες να προσκυνήσουν τον πλανητάρχη. Κάποιες έσπευσαν ήδη να υποβάλουν τα σεβάσματά τους. Άλλες πολύ θα το ήθελαν αλλά το σκέφτονται, ένα δισεκατομμύριο για μια τριετία δεν είναι και λίγο. Ούτε που μοιάζει με συλλόγους όπου, όταν είσαι «ταμειακά εντάξει», δικαιούσαι να ψηφίσεις και να ψηφιστείς στην ηγεσία του συλλόγου. Τούτη τώρα η μεθόδευση δεν μοιάζει με τη συνηθισμένη. Πληρώνεις για να είσαι επίσημα υπήκοος και υπάκουος, με την ψευδαίσθηση πως το τίμημα είναι για μια προστασία υποδούλωσης, όπως συμβαίνει στον υπόκοσμο της νύχτας (και της μέρας)… Λογαριάσατε τι θα γίνει με την Τουρκία και το Ισραήλ να είναι οι κράχτες-τοποτηρητές (διαμέρισμα Ανατολικής Μεσογείου) του πλανητάρχη (κάποιον μάς θυμίζει, κάποιον μάς θυμίζει αλλά ας μην το ομολογήσουμε); Ξαφνικά θα σμίξουν πάλι οι δρόμοι των δυο επιδρομικών καθεστώτων. Ίσως έτσι σταματήσουμε να αναζητούμε τον λιγότερο επικίνδυνο ή τον “φίλο μας” μόνο και μόνο επειδή είναι εχθρός(;) του εχθρού μας… Είναι ευθύνη της κάθε χώρας, ιδιαίτερα των μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης που δεν θα πρέπει να αισθάνονται μόνοι αφού ανήκουν σε μια οικογένεια που θέλει να είναι αυτόνομη, να αντισταθούν στον πολιτικό και οικονομικό εκβιασμό των δασμών και του κινδύνου πως “εγώ θα το θυμάμαι”.
Η ιστορία με τη Γροιλανδία μοιάζει με παραμύθι, χειμωνιάτικο, σε χιονισμένο σκηνικό, με σπίτια με τις χαρακτηριστικές στέγες. Ζωτικό χώρο θέλει ο πλανητάρχης. Πολύ τον υποβίβασαν και τον υποβάθμισαν, σε μια πρώτη μετεκλογική αναφορά, σε σερίφη. Μιλώντας στο Νταβός, όπου αυτές τις μέρες έπεσαν οι πρώτες υπογραφές σε πανηγυρική ατμόσφαιρα, είπε απλά και με αυθάδη ειλικρίνεια: «Το μόνο που ζητάμε είναι να αποκτήσουμε τη Γροιλανδία, συμπεριλαμβανομένου του δικαιώματος και της ιδιοκτησίας, γιατί χρειάζεσαι την ιδιοκτησία για να την υπερασπιστείς… Δεν μπορείς να την υπερασπιστείς με μια μίσθωση…Πιθανότατα δεν θα πάρουμε τίποτα, εκτός αν αποφασίσω να χρησιμοποιήσω υπερβολική δύναμη και βία, οπότε, ειλικρινά, θα είμαστε ασταμάτητοι… Αλλά δεν θα το κάνω αυτό…“.
Όσοι φοβούνται μόνο τη στρατιωτική βία, ανακουφίστηκαν. Αυτό κι αν είναι επικίνδυνο!
