Στην περιφορά του Επιταφίου τη Μεγάλη Παρασκευή στην Αμμόχωστο, η πόλη ήταν γεμάτη ευλάβεια. Η χορωδία και η ορχήστρα του Δήμου Αμμοχώστου υπό τη διεύθυνση του μαέστρου Μιχαηλούδη, μαζί με τις στρατιωτικές και αστυνομικές μπάντες και τιμητικό άγημα αποδόσεως τιμών, συνοδεύουν τον Επιτάφιο με τιμές αρχηγού κράτους. Οι ιεράρχες και η διοίκηση της πόλης ηγούνταν της πομπής, και πλήθος κόσμου ακολουθούσε με συγκίνηση, ψάλλοντας ύμνους και ψαλμωδίες μαζί με τις χορωδίες, κρατώντας ζωντανή τη μνήμη της πίστης και του πολιτισμού. Οι ψαλμωδίες «Η ζωή εν τάφω κατετέθεις Χριστέ», «Άξιον εστί» και «Αι γενεαί αι πάσαι» αντηχούσαν στους δρόμους, δημιουργώντας μια εικόνα ζωντανής ευλάβειας που παραμένει αναμμένη στις μνήμες μας.
Του Αγίου και Μεγάλου Σαββάτου, καθώς η νύχτα υποχωρεί και οι καμπάνες αναγγέλλουν τη Λαμπρή, ψάλλουμε «Χριστός ανέστη εκ νεκρών, θανάτω θάνατον πατήσας, και τοις εν τοις μνήμασι ζωήν χαρισάμενος», και η χαρά της Ανάστασης πλημμυρίζει τις καρδιές μας. Το θαύμα του φωτός της Ανάστασης δεν είναι μόνο μια ευλαβική στιγμή, αλλά υπόσχεση επιστροφής και λευτεριάς.
Η νικητήρια ιαχή, ο ψαλμικός στίχος σύμβολο νίκης και Ανάστασης:
«Ανάστα, ο Θεός, κρίνον την γην, ότι συ κατακληρονομήσεις εν πάσι τοις έθνεσι» (Αναστήσου, σήκω πάνω, ω Θεέ, και κρίνε τη γη, γιατί δική σου κληρονομιά θα γίνουν όλα τα έθνη!) ακούστηκε σε όλους τους ναούς της ελεύθερης Κύπρου, ενώ πένθιμα και βουβά παραμένουν οι εκκλησίες, τα ξωκλήσια και οι ναοί στα κατεχόμενα.
Η επιστροφή στην πατρώα γη παραμένει ζωντανός πόθος, και η Ανάσταση της πατρίδας μας είναι υπόσχεση που φωτίζει την καρδιά κάθε Αμμοχωστιανού και κάθε εκτοπισμένου. Κάθε ψαλμός και κάθε προσευχή ενδυναμώνει τον αγώνα για τη γη που μας γέννησε, και κάθε αναμμένο κερί θυμίζει πως η επιστροφή δεν είναι απλώς όνειρο, αλλά υπόθεση συνεχούς αγωνιστικότητας. Και καθώς ψάλλουμε:
«Ανάστα, Κύριε, και κρίνε τη γην σου· δώσε πίσω στους δικούς σου την κληρονομιά που τους ανήκει!»,
η καρδιά μας γεμίζει πίστη πως η πατρώα γη δεν θα παραμείνει αιώνια σκλαβωμένη, και η υπόσχεση της επιστροφής φωτίζει τον δρόμο του αγώνα.
Όπως ο Χριστός νίκησε τον θάνατο, έτσι και η πατρώα γη μας, σιωπηλή για 52 χρόνια, κρατά μέσα της την υπόσχεση της Ανάστασης. Κάθε πέτρα, κάθε λεμονιά, κάθε αυλή ψιθυρίζει ιστορίες παιδιών και μνήμες που αντήχησαν στην καρδιά μας, φωτίζοντας το δρόμο για την επιστροφή.
Κάθε ψαλμός και κάθε ύμνος είναι υπόσχεση αγώνα. Η Ανάσταση της πίστης συνδέεται με την Ανάσταση της γης μας: κάθε λαμπάδα που ανάβει, κάθε φως που φανερώνεται, μας θυμίζει πως η ελευθερία δεν είναι απλώς όνειρο, αλλά υπόθεση συνεχούς αγωνιστικότητας. Η πατρώα γη μας θα ξαναζωντανέψει μέσα από την αγωνιστικότητα, την επιμονή και τη συλλογική προσπάθεια όλων μας.
Η ελπίδα για την επιστροφή και η αναμονή της Ανάστασης γίνονται ένας ενιαίος ύμνος: πίστη, μνήμη, αγώνας και υπόσχεση για το μέλλον της πατρίδας μας. Μέσα σε κάθε ψαλμό αντηχεί η φωνή των προγόνων και η υπόσχεση της νίκης: Ανάστα η γη μας, Ανάστα η Κύπρος μας, και με πίστη και αγώνα, θα επιστρέψουμε.
Λες και κάθε πέτρα, κάθε λεμονιά, κάθε γωνιά των δρόμων μας ψιθυρίζει:
«Μη φοβάσαι, θα ξαναζωντανέψω, θα ξαναγεμίσω ζωή, χαρά και φως.»
Κάθε ακούραστη ελπίδα, κάθε μνήμη, κάθε προσευχή που αντήχησε στα κατεχόμενα γίνεται φωνή μαζί με τον ψαλμό:
«Ανάστα, Κύριε, και κρίνε τη γη σου· δώσε πίσω στους δικούς σου την κληρονομιά που τους ανήκει!»
Το θαύμα του φωτός της Ανάστασης δεν είναι μόνο μια ευλαβική στιγμή αλλά υπόσχεση επιστροφής και λευτεριάς. Και αυτό τον χρόνο, όπως κάθε χρόνο, καθώς ψάλλουμε «Χριστός Ανέστη», η πατρώα γη μας, αθόρυβα αλλά σταθερά, ανασταίνεται μαζί με την πίστη και την καρδιά μας, μέχρι τη μέρα που θα την ξαναπερπατήσουμε ελεύθερη.
*Πρόεδρος του συνδέσμου Αμμοχώστου ΗΒ.
