Ο Παναγιώτης Αγαπίου, συνταξιούχος εκπαιδευτικός γράφει για τα δημόσια σκάνδαλα και τονίζει τα δικαίωμα του φορολογούμενου να ενημερώνεται για το πού ξοδεύονται τα λεφτά που πληρώνει.
Τα τελευταία χρόνια βγήκαν στο φως ένα τσουνάμι από διαπλοκές, καταχρήσεις, υπεξαιρέσεις χρημάτων, κακοδιαχείριση δημόσιων οικονομικών και ένα σωρό σκάνδαλα. Αυτό που προβληματίζει την κοινωνία είναι πως τα σκάνδαλα αυτά εξακολουθούν να υπάρχουν χωρίς να διαφαίνεται αποτελεσματικός τρόπος αντιμετώπισης του φαινομένου.
Ένα σημαντικό μέτρο για αποτροπή κακοδιαχείρισης και υπεξαίρεσης δημόσιου χρήματος από κοινοτικές Αρχές είναι η διαφάνεια στα δημόσια οικονομικά. Διερωτώμαι αν οι φορολογούμενοι πολίτες μιας κοινότητας που εκλέγουν τις κοινοτικές Αρχές δεν πρέπει να έχουν το δικαίωμα να ενημερώνονται για τους ετήσιους ισολογισμούς της κοινότητας. Ο πολίτης συνεπής προς τις υποχρεώσεις του πληρώνει τους φόρους που του αναλογούν. Γιατί να μη γνωρίζει τι έξοδα και τι έσοδα είχε το Συμβούλιο και από πού προέρχονται αυτά τα έσοδα και πού ξοδεύονται. Γνωρίζω πολύ καλά πως εκτός από τους φόρους, κάποια Συμβούλια χρηματοδοτούνται από οργανισμούς ή και πλούσια άτομα που συνδέονται με την κοινότητά τους. Πώς ξοδεύονται αυτά τα χρήματα; Στους ισολογισμούς των Συμβουλίων καταγράφονται οι πραγματικοί αριθμοί εσόδων και εξόδων για έργα που έγιναν, για έξοδα φιλοξενίας, για έξοδα διακίνησης, για τηλεφωνήματα, για γραφική ύλη και άλλα έξοδα. Αν όμως ο ετήσιος ισολογισμός του Κοινοτικού Συμβουλίου κοινοποιείται σ’ όλους τους φορολογούμενους πολίτες της κοινότητας, είναι δύσκολο να υπάρξουν καταχρήσεις και υπεξαιρέσεις. Άλλωστε είναι λογικό και δημοκρατικό δικαίωμα του κάθε φορολογούμενου πολίτη να γνωρίζει πού και πώς ξοδεύονται τα λεφτά του. Οι αρμόδιοι ας αναλάβουν τις ευθύνες τους.
