Ο Αγαμέμνων Ξενοφώντος, πολιτικός επιστήμονας και νομικός, συναντήθηκε με έναν φίλο για καφέ και άρχισαν τη συζήτηση για το Κυπριακό και τα κατεχόμενα.
Είπα να χαρώ και εγώ αυτές τις ηλιόλουστες μέρες του χειμώνα. Κατέβηκα το πρωινό στη Λήδρας. Αφού έκαμα τη βόλτα μου, κάθισα σε μια καφετερία. Διάλεξα ένα τραπεζάκι στο καταλιάδι, παράγγειλα τον καφέ μου και πήρα μια εφημερίδα για να δω τι γίνεται στον κόσμο. Να και ο φίλος μου ο Γιάννης. Του φώναξα. Ήλθε και κάθισε. Αφού παράγγειλε τον καφέ του, με ρώτησε: «Έ; Αποφάσισες ποιόν θα ψηφίσεις;». «Όχι ακόμα» του απάντησα, και του αράδιασα τις σκέψεις μου για τις θέσεις των υποψηφίων και ιδιαίτερα στο Κυπριακό. Ακολούθησε σιγή. Μετά, ο Γιάννης μού λέει: «Φίλε, ότι μας ψάλλουν προεκλογικά, είναι σκέτη προπαγάνδα. Άλλα μας λέγουν τώρα και άλλα θα μας κάμουν αν βγουν στην εξουσία. Αυτό που τους ενδιαφέρει σήμερα, είναι να πείσουν τους ψηφοφόρους να τους πιστέψουν και να τους ψηφίσουν». Όσον αφορά το Κυπριακό, μού εξήγησε πως αυτός δίδει πολύ μεγαλύτερη σημασία σε τι θα επιμένει η άλλη πλευρά, και ιδιαίτερα η Τουρκία στο θέμα των εγγυήσεων. Και κατέληξε: «Ούτε εγώ έχω ακόμα αποφασίσει, αλλά για άλλους λόγους».
Ο Γιάννης πήρε μια μεγάλη ανάσα και συνέχισε: «Ξέρεις ότι στην προεκλογική εκστρατεία για τις “βουλευτικές” τους, οι Τουρκοκύπριοι σπάνια έκαμναν αναφορά στο Κυπριακό; Σίγουρα δεν ήταν προεκλογικό θέμα. Αυτό με προβληματίζει ιδιαίτερα.» “Γιατί;” τον ρώτησα. “Κοίταξε,” μου λέει “πολύ φοβούμαι πως αυτό δεν ήταν τυχαίο. Από καιρό η Τουρκία έχει, μεθοδικά, βάλει το χέρι της στα κατεχόμενα όχι μόνο για να τα τουρκοποιήσει αλλά και για να δημιουργήσει θρησκευτικό φανατισμό. Σκέψου ότι έφερε στην Κύπρο πάνω από 400 Ιμάμηδες για ιεραποστολική εργασία. Επειδή οι Τουρκοκύπριοι αντιδρούν δυναμικά σε κάτι τέτοια, φαίνεται πως, για τούτο αποφασίστηκε να κρατηθεί το Κυπριακό εκτός προεκλογικού αγώνα. Θέλω όμως να ελπίζω πως δεν είναι έτσι τα πράγματα. Πάντως, διερωτώμαι κατά πόσον, στις επόμενες διαπραγματεύσεις θα…”.
Εδώ ο Γιάννης διέκοψε απότομα. Δύο καλλίγραμμες υπάρξεις που περπατούσαν στο δρόμο μπροστά μας, τράβηξαν την προσοχή των θαμώνων. Πέρασαν. Πέρασαν και μερικά λεπτά σιωπής. Ήπιαμε λίγο καφέ και αφού σχολιάσαμε το γεγονός, ο Γιάννης μου ανέφερε κάτι πολύ πικάντικο που συνέβη, λέει, προεκλογικά. Μου είπε πως ένα από τα συνθήματα κάποιου τουρκοκυπριακού κόμματος καλούσε τους ψηφοφόρους να το ψηφίσουν γιατί, όπως διατεινόταν, όλα τα άλλα κόμματα “έφαγαν” και ότι θα ήταν μεγάλη αδικία εάν δεν του διδόταν και αυτού η ευκαιρία να “φάει”. Και εγώ, χαριτολογώντας, δήλωσα στον Γιάννη πως, εάν αυτό συνέβαινε με τα δικά μας κόμματα, εγώ, όχι μόνο θα ψήφιζα το κόμμα τούτο αλλά και θα γραφόμουν μέλος του.
Αποτελειώνοντας τον καφέ μας, η κουβέντα το έφερε και στα δικά μας. Κουτσομπολέψαμε τις βρομιές που κατά διαστήματα βγάζει στην επιφάνεια ο Γενικός Ελεγκτής και κατακρίναμε έντονα τα μεγάλα σκάνδαλα των μετοχών και τα διάφορα “φαγοπότια” των τραπεζιτών. Δεν είναι εντυπωσιακό, αγαπητοί μου, πως οι ατασθαλίες των μετοχών ξεχάστηκαν και πως, μέχρι σήμερα, μόνο ένας τραπεζίτης καταδικάστηκε; Βρε, τι σου είναι αυτή η κυπριακή κοινωνία!
Αποχαιρετιστήκαμε. Όμως, οι φόβοι του Γιάννη για τα κατεχόμενα παραμένουν έντονα στο μυαλό μου.
