Ήταν στην Α’ Λυκείου, όταν ταξίδεψα με άλλους συνομηλίκους στο Παρίσι, η πρώτη φορά που και εγώ και άλλοι φίλοι ήρθαμε αντιμέτωποι με το θέαμα: Ρακένδυτοι άστεγοι να γυροφέρνουν στους σκουπιδοτενεκέδες για φαΐ. Μετά το πρώτο shock, σχολιάζαμε με εφηβική, αλαζονική ψευτοπερηφάνια πως εμείς στην Κύπρο δεν έχουμε «τέτοιες καταστάσεις».
Σήμερα, στην Κύπρο του 2018, νιώθω την ανάγκη να «ευχαριστήσω» την κυβέρνηση Αναστασιάδη που ενώ, προεκλογικά, υποσχόταν να φέρει την Άνοιξη, αμέσως μετά την εκλογή της στην εξουσία, με την συνειδητή υπο-στελέχωση των υπηρεσιών κοινωνικής ευημερίας, την κατακρεούργηση των επιδομάτων και των συντάξεων, τον οικονομικό στραγγαλισμό των μεσαίων και φτωχών στρωμάτων του πληθυσμού (την ώρα που ταυτόχρονα προσφέρονται απλόχερα τα προνόμια προς την άρχουσα, εχούμενη τάξη) έφερε στην Κύπρο την βαρυχειμωνιά των φτωχογειτονιών του Παρισιού. Βιώνοντας σήμερα στην Κύπρο του 2018, αυτό που τότε φάνταζε αδιανόητο, την «ευχαριστώ» επίσης που μας έκανε να βλέπουμε τους ρομαντικούς 16χρονους εαυτούς μας ως αλαζονικά αφελείς.
Προσβλέποντας στις μέρες που το «success story» στην Κύπρο θα συνεπάγεται ευημερία των ανθρώπων και όχι αντιστοιχία των οικονομικών δεικτών, θα προσέλθουμε στις κάλπες να ψηφίσουμε τη μοναδική υποψηφιότητα που είναι ικανή να οδηγήσει την Κύπρο σε λιμάνι κοινωνικής ευημερίας: την υποψηφιότητα του Σταύρου Μαλά. Γιατί κάποιοι από εμάς, κύριοι της κυβέρνησης Αναστασιάδη, θα κουβαλήσουν μαζί τους στις κάλπες και λίγη από τη ρομαντική αφέλεια του 16χρονου εαυτού τους.
* Δικηγόρος – Λεμεσός
