Ο Α. Χατζηαντώνης, Κερυνειώτης πρόσφυγας, θυμάται.
Με την ευκαιρία της συμπλήρωσης 30 χρόνων από την αποδημία του πατέρα μου, ιατρού Κερυνειώτη, Μανώλη Α. Χατζηαντώνη, να μου επιτραπεί να αναφερθώ σε δύο περιστατικά, εκ των οποίων στο ένα, ήμουνα μάρτυρας.
Ο μακαριστός υπήρξε ιατρός-λοχαγός στην Εθν. Φρουρά στην περιοχή Κερύνειας, από το 1966. Μεταξύ των Μονάδων ευθύνης του, εκτός από το 251 Τ.Π., Μοίρες Καταδρομών στο Πέλλα-Πάις, το Συγκρότημα και λοιπά, θυμάμαι κάθε Πέμπτη ανέβαινε με ένα σαράβαλο λαντρόβερ, στον λεβεντόγερο Πενταδάκτυλό μας…
Μια μέρα, με πήρε μαζί του! Δεν πρέπει να ήμουν πάνω από 11-12 χρονών. Το έπραξε, για να απολαύσω το υπέροχο εκείνο δάσος, τη θέα της Τζιερύνειας μας από ψηλά, να δω τα ζώα στο φυσικό τους περιβάλλον. Είδαμε μια αλεπού θυμάμαι, με ωραία φουντωτή ουρά…
Θα πάω κατευθείαν στο περιστατικό: Ο διοικητής της Μονάδος εκεί, πρέπει να ήταν η λεγόμενη Άσπρη Μούττη, ήταν ένας Ελλαδίτης, νομίζω υπολοχαγός. Επειδή, όπως είπαμε, το λαντρόβερ ήταν σε άθλια κατάσταση -αργότερα μας έλεγε ο πατέρας μου, ότι… βγήκε το τιμόνι και μάλιστα σε μια επικίνδυνη στροφή- αργήσαμε να φτάσουμε εκεί πάνω…
«Είναι απαράδεκτο γιατρέ… Είστε υπεύθυνος! Καθυστερήσατε πολύ… Να μην επαναληφθεί!», φώναξε με αυστηρό ύφος ο εξ Ελλάδος αξιωματικός, πολύ θυμωμένα.
Ο πατέρας μου, υπολογίζω θα ήταν 62-64 χρονών τότε, δεν τον φοβήθηκε καθόλου. «Δεν σου επιτρέπω να μου μιλάς έτσι, μπροστά στους φαντάρους…», του λέει. Συμπληρώνοντας πολύ αγριεμένος: «Αν έφερα πιστόλι αυτή την στιγμή, θα σε εκτελούσα αμέσως! Είναι δική σου ευθύνη, η κατάσταση των οχημάτων που μας μεταφέρουν εδώ πάνω… Και δεν ανησυχώ για τη ζωή μου τόσο, όσο για τον νεαρό οδηγό…!».
Ο υπολοχαγός τα ’χασε… Είπε κάτι σαν βρισιά και έφυγε βιαστικά για το διοικητήριο, που ήταν σε μια σκηνή.
Το 2ο περιστατικό, μας το περιέγραψε ο ίδιος ο μακαριστός πατέρας μου. Ήταν την ημέρα που εκδηλώθηκε από τη χούντα των Αθηνών και τα εδώ ανδρείκελά της, το πραξικόπημα της 15ης Ιουλίου ’74.
Συνελήφθη, μεταξύ άλλων δημοκρατικών πολιτών, και εκρατείτο αιχμάλωτος, ο νεο-εγκαθιδρυθείς μητροπολίτης Γρηγόριος, που αντικατέστησε τον καθαιρεθέντα Κυπριανό. Τον είχαν τον άνθρωπο, κάτω από ένα τσίγγινο υπόστεγο, με θερμοκρασία άνω των 40 βαθμών Κελσίου. Τον άφησαν για ώρες, διψασμένο και χωρίς κάτι να φάει. Έτυχε υπεύθυνος εκεί, να ήταν ο ίδιος χουντικός αξιωματικός Καταδρομών, που σας ανέφερα προηγουμένως.
Ο πατέρας μου, είδε τι συνέβαινε και χωρίς να διστάσει καθόλου, πήγε στο ψυγείο, γέμισε ένα ποτήρι κρύο νερό και το πρόσφερε στον Γρηγόριο…!
Ο 30χρονος υπολοχαγός έξαλλος, του έκανε, πάλι, παρατήρηση. Για να πάρει την εξής απάντηση από τον πατέρα μου: «Δεν φτάνει που με τις ανοησίες σας, θα φέρετε την Τουρκία στην Κύπρο, έχεις το θράσος άθλιε, να μου κάνεις παρατήρηση; Τουλάχιστον σεβάσου το Σχήμα του…! Είναι μητροπολίτης…!».
Ο Ελλαδίτης δεν έδωσε συνέχεια. Κάτι είπε για τον Μακάριο, μάλλον τον έβρισε χυδαία, και έφυγε από εκεί.
Αυτός ήταν ο μακαριστός πατέρας μου. Ένας δημοκρατικός αξιωματικός-ιατρός, πάνω από όλα Άνθρωπος. Με Α κεφαλαίο!
