Ο Τάσος Γ. Οικονόμου από το Παραλίμνι, κάνει μιαν αναδρομή σε σχέση με το Κυπριακό.

Τούτες τις μέρες, είναι δύσκολο να γράφεις. Με κόστος, χωρίς όφελος. Έχω άποψη. Και γνωρίζω ότι κάποιοι θα πληγωθούν. Μου κόβουν και την καλημέρα. Δικαίωμά τους και δικαίωμά μου.  Γράφω, γιατί αγαπώ τον τόπο μου. Αγαπώ την Κύπρο. Μακάρι, και εύχομαι να κάνω λάθος.
Συλλογίζομαι, από πού ξεκινήσαμε, από πού περάσαμε, και πού πάμε;
Ξεκινήσαμε το 1955 τον αγώνα για ΕΝΩΣΗ και μόνο ΕΝΩΣΗ, με κάτι όπλα του 1940 και με την ποτάσα ως δυναμίτη, για να διώξουμε τους Εγγλέζους και φέραμε τους Τούρκους. Τώρα, έστω και με τη μισή Κύπρο, πλουσιέψαμε, αλλά μυαλό δεν βάλαμε. Αππωμένοι, όπως πάντα. Κάποτε, αγοράσαμε και τους S300, για να κοσμούν σήμερα, μουσεία της Κρήτης. Στα ίδια αχνάρια σήμερα, αγοράζουμε πλοία μεγάλα, για να προστατεύσουμε, όπως μας λένε κάθε λίγο στις τηλεοράσεις και τα ραδιόφωνα, τη δική μας αποκλειστική ΑΟΖ, μέχρι που το πίστεψαν και οι ίδιοι, και σχεδόν ή περίπου όλος ο κόσμος.
Κάτι ξέφυγε όμως, εν τη ρύμη του λόγου, του κυρίου Αναστασιάδη, για τη μισή ΑΟΖ, στην Τουρκία, αν του ξέφυγε.
Βλέπω τους πέντε βασικούς διεκδικητές, και νομίζω είναι μια από τα ίδια. Κάπου θέλει να ξεχωρίσει ο κύριος Μαλάς, αλλά δεν τολμά. Φοβάται τους απορριπτικούς, θα χάσει ψήφους. Η Κύπρος χάνει.
Όπως στον πόλεμο, άλλο τόσο στην πολιτική, χρειάζονται ηγέτες με τόλμη και φαντασία. Είναι σήμερα ο κόσμος όλος ελεύθερος, διότι το 1940, πρώτος ο Τσόρτσιλ είχε την τόλμη και το μυαλό και αντιστάθηκε στον Χίτλερ. Μετά τη λήξη του πολέμου, οι έξι χώρες της Ευρώπης που στη διάρκειά του κονταροκτυπήθηκαν, και έχασαν εκατομμύρια κόσμο, θύματα του πολέμου, έβαλαν νερό στο κρασί τους, τα βρήκαν, και ήταν οι πρωτεργάτες της σημερινής Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Παρακολουθώ την τόση κινητικότητα του κυρίου Αναστασιάδη, με τις γειτονικές χώρες και την έντονή του πάλη να αναδείξει την Κυπριακή Δημοκρατία. Δεν ικανοποιείται ο κύριος Παπαδόπουλος, ούτε και η κυρία Θεοχάρους φυσικά, και επιμένουν σε αλλαγή πολιτικής. Χίλιες να αλλάξουμε δεν λύνεται το Κυπριακό, και ούτε φυσικά αέριο θα βγάλουμε. Και αν βρεθεί, εκεί θα μείνει.
Χρόνια τώρα, ζούμε το άλυτο πρόβλημά μας. Και είναι άλυτο, διότι εμείς ως πλειοψηφία, θέλαμε να ελέγχουμε όλη την Κύπρο. Οι Τούρκοι γενικά μας φοβόντουσαν και για λόγους στρατιωτικής ασφάλειάς τους, δεν ήθελαν την Ελλάδα στην Κύπρο. Εμείς… ΑΤΟΥ.
Τολμώ και το λέω και το γράφω. Πρέπει να συμβιβαστούμε με τις εγγυήσεις και ας προστεθούν και οι εγγυήσεις της Γαλλίας και της Ιταλίας. Για να μπορέσουν και αυτές να καρπωθούν το φυσικό αέριο. Διαφορετικά, θα μείνει στα έγκατα της Μεσογείου, όσα πλοία και να αγοράσουμε, ενισχύοντας την οικονομία του Ισραήλ.
Αν τολμάτε, διχοτομήστε και την ΑΟΖ, να τελειώνουμε.