O Χαράλαμπος Μερακλής σχολιάζει το φαινόμενο και διαχωρίζει από αυτό το φλερτ.
Τους τελευταίους μήνες η παγκόσμια κοινή γνώμη συγκλονίζεται από τις καταιγιστικές και επώνυμες αποκαλύψεις και καταγγελίες διάσημων ανδρών και γυναικών για σεξουαλική παρενόχληση.
Είναι γεγονός ότι άνθρωποι σε διάφορους χώρους, στην πλειονότητά τους γυναίκες, παρενοχλούνται ή υποκύπτουν στις «ορέξεις» του πιο ισχυρού, δηλαδή αυτού που έχει την εξουσία, ή αυτού που την υπόσχεται.
Τα όρια δεν είναι πάντοτε ευδιάκριτα και πολλές φορές ξεφεύγουν αυτά της παρενόχλησης και συνιστούν ποινικά κολάσιμη πράξη.
Θα πρέπει να τονισθεί πως αυτή δεν είναι η μόδα ή τάση της εποχής μας αλλά σχετίζεται με την αθέμιτη και προσβλητική συμπεριφορά, η οποία υπερβαίνει τα όρια της αξιοπρέπειας και δημιουργεί ένα ανασφαλές, αβέβαιο και επικίνδυνο ψυχοκοινωνικά περιβάλλον όπου και αν αυτή εκδηλώνεται.
Αυτή ξεκινά από την εποχή της ανθρώπινης ζωής που απαριθμεί 160 χιλιάδες χρόνια, όπου η πατριαρχία νικά πάντοτε τη μητριαρχία, παρά το γεγονός ότι η γυναίκα έχει περισσότερα γονίδια: φυσικά, σωματικά και πνευματικά. Εντούτοις από αιώνες είναι καταδικασμένη να υποτάσσεται στην εξουσία της πατριαρχίας χωρίς να υπάρχει ορατότητα τέλους αυτής της περίεργης ανισορροπίας που γεννά βίαια φυσικά φαινόμενα, οικολογικές καταστροφές, συγκρούσεις και βία στις σχέσεις των ανθρώπων.
Ανάμεσα στις μορφές βίας που ασκούν οι άνδρες στις σχέσεις τους συμπεριλαμβάνεται και η σεξουαλικότητα όπου σ’ αυτή την περίπτωση χρησιμοποιούν μέρη του σώματός τους για να αποδείξουν τον ανδρισμό τους παρά το μυαλό τους.
Ένα σημαντικό μέρος αυτής της βίας σχετίζεται και με όσα συμβαίνουν στην κρεβατοκάμαρα λόγω αφλογιστίας επειδή σ’ αυτή τη μάχη του κρεβατιού οι άνδρες είναι ανίσχυρα πλάσματα, ενώ η γυναίκα σ’ αυτή την περίπτωση διαθέτει αδιαμφισβήτητη υπεροπλία.
Θα πρέπει να σημειωθεί πως ο παλαιός φεμινισμός πλήρωσε με αίμα τη θέση του με τη Σιμόν ντε Μποβουαρ, Βιρτζίνια Γουλφ και άλλες που σήκωσαν το ανάστημά τους, και δεν μοιάζει με τον σημερινό που βλέπει το δέντρο και όχι το δάσος μέσα από τις οικογενειακές μικρογραφίες στις οποίες ξετυλίγεται η σεξουαλική βαρεμάρα των ζευγαριών, που διαλύει τα πάντα λόγω ασκούμενης βίας και βιασμών συζύγων και παιδιών και εμείς όλοι σιωπούμε και σφυρίζουμε αδιάφορα παρά το γεγονός ότι τα σφαιρίδια μπορεί να πιάσουν και το δικό μας σπίτι.
Μπροστά στους εγειρόμενους κινδύνους καλό θα ήταν να φωτίσουμε περισσότερο τη νόμιμη βία μέσα στην οικογένεια και τα αίτια που την προκαλούν παρά να στεκόμαστε στη γενικόλογη και συνοπτική αντιμετώπιση του θέματος.
Δυστυχώς, η σεξουαλική παρενόχληση υπήρχε ανέκαθεν σε βάρος γυναικών, ανδρών και παιδιών σε όλες τις χώρες και σε όλους τους χώρους.
Εκείνο που θα πρέπει να επεξηγηθεί είναι πως στο φλερτ δεν υπάρχει κρυμμένη βία αλλά μια ενοχλητική επιμονή, αγαρμποσύνη, χοντροκοπιά και χυδαιότητα ίσως, που δεν είναι προσβλητικό όταν αυτό κινείται μέσα στο πλαίσιο του αληθινού φλερτ το οποίο είναι ένα παιχνίδι με λαχτάρα και ο παίκτης παίζει σύμφωνα με την προσωπικότητα που διαθέτει.
Επειδή το φλερτ είναι ένα αυτονόητο δικαίωμα όλων και εκφέρεται ερωτικά και σε όλους τους χώρους, καλό θα ήταν να υπάρχει σεβασμός για τον χώρο, χρόνο και ρόλο από τους εμπλεκομένους.
Πέραν αυτού θα πρέπει να δεχόμαστε και την αποτυχία και τιμωρία όταν αυτή ξεφεύγει τα όρια της ευγένειας, αξιοπρέπειας και σεβασμού.
Εδώ θα πρέπει να υπογραμμιστεί πως αμφότερα τα φύλα κινούνται ανάμεσα στον λαβύρινθο των παρεξηγήσεων που προέρχονται από την έλλειψη αγάπης, μίσους, ερωτικής έλξης, επικοινωνίας και σχέσεων.
Η απουσία λόγου και επικοινωνίας δεν λύνει το πρόβλημα ούτε και με θεσμοθέτηση αλλά οι ερωτευμένοι σύμφωνα με τον Ζακ Λακάν είναι καταδικασμένοι να μαθαίνουν αδιάκοπα τη γλώσσα του άλλου ψηλαφώντας και ψάχνοντας για κλειδιά.
Τέλος θα πρέπει να έχουμε υπόψη πως η σημερινή γυναίκα δεν είναι η φεμινίστρια με τις αξύριστες γάμπες και το ατημέλητο μαλλί, αλλά συνεχίζει να αγωνίζεται στον κανονικό στίβο ανισότιμα σε σχέση με τους άνδρες.
