Ο Χαράλαμπος Μερακλής σχολιάζει τη νοοτροπία που μας διακατέχει όσον αφορά στα μεγάλα προβλήματα.
Διαχρονικά όλα τα μείζονος σημασίας θέματα και προβλήματα και ιδιαίτερα τα εθνικά ανοίγουν και κλείνουν με προχειρότητα και παραμένουν δυσεπίλυτα. Αυτό το έργο παίζεται κατ’ επανάληψη, όπως είναι το Κυπριακό, οι ελληνοτουρκικές σχέσεις, οι ελληνοαλβανικές σχέσεις, το Σκοπιανό κ.λπ.
Όλα αυτά συμβαίνουν επειδή χτίζονται πολιτικές φιλοδοξίας, καριέρας και κομμάτων εξουσίας. Εάν όμως πάρουμε την ιστορία των Ελλήνων σε βάθος αιώνων, διαπιστώνεται ότι αυτές εξελίχθηκαν και εξελίσσονται σε επικίνδυνα παιχνίδια που έβλαψαν και βλάπτουν τα εθνικά συμφέροντα.
Αντί κυβερνήσεις και κόμματα να επιζητούν τη λύση αυτών των προβλημάτων που καταδυναστεύουν για δεκάδες χρόνια την πολιτική και γενικότερα τον ελληνισμό και να κλείσει επιτέλους ο κύκλος των λαθών και ακτιβισμών που μας εγκλωβίζουν για να ανορθωθούμε, δυστυχώς ορθώνουμε αναχώματα με μολυσμένους εθνικισμούς και επιμένουμε σε ανεφάρμοστες πολιτικές και πρακτικές που πυροδοτούνται από δημοψηφίσματα, συλλαλητήρια, εκλογές, συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας που δεν υπηρετούν καμιά αναγκαιότητα.
Απλά ποτίζουν το δένδρο του φανατισμού, μίσους, ρατσισμού, μισαλλοδοξίας κ.λπ. όπου προτάσσεται η ανάγκη προάσπισης της χώρας και της ιστορίας της, υπονομεύοντας όλες τις προοπτικές επίλυσης των εκκρεμούντων προβλημάτων και προωθώντας ακραίες αντιπαραθέσεις.
Δυστυχώς οι Έλληνες από αρχαιοτάτων χρόνων πληρώνουν μέσα από τις κρίσεις βαρύ τίμημα με αίμα, διχόνοια, προσφυγιά, χάσιμο πατρίδων, εδαφών, εθνικές εκκαθαρίσεις κ.λπ. λόγω της διχόνοιας που είναι μόνιμα παρούσα στην πολιτική ζωή των Ελλήνων και η οποία καταγράφεται ως μια αδιάσειστη και σχεδόν ως μια αυτόματη αλήθεια για την ιστορία μας από τον εθνικό μας ποιητή Διονύση Σολωμό.
Αυτός ο «προαιώνιος διχασμός», που μας καταλογίζεται ως «έμφυτο» χαρακτηριστικό, πραγματοποιείται μέσα από διαφορετικές ιστορικές συγκρούσεις και σε εντελώς διαφορετικό ιστορικό αντικειμενικό περιβάλλον με διαφορετικές δομικές και συγκρουσιακές αιτίες και μορφές.
Αυτές όλες οι ανελέητες μορφές συγκρούσεων κατατάσσονται «στην ιστορική επιλεκτική κατασκευή» της «προαιώνιας τάσης» των Ελλήνων που συσσωρεύεται στον διχασμό και στον αιώνιο ψυχισμό τους να εγκλωβίζονται σε αναλλοίωτες ιδιότητες και αναλλοίωτους τρόπους της ιδιωτικής προσωπικής και συλλογικής τους πράξης και η οποία οδηγεί στην τραγική μοίρα, όπως συμβαίνει και με τους ασθενείς και αμαρτωλούς ανθρώπους που μένουν καθηλωμένοι στα πάθη τους παρά το μεγαλείο του ηρωισμού και δημιουργικότητάς τους διαμέσου των αιώνων σε μεσογειακό και παγκόσμιο περιβάλλον.
Αντί οι Έλληνες να επιμένουν σε στρουθοκαμηλισμούς, νεοεθνικιστικές εξάρσεις και σε αμυντικούς πατριωτισμούς που επαυξάνουν την ανασφάλειά τους, θα πρέπει να λειτουργήσουν ψύχραιμα και ορθολογικά για να λύσουν τα αναφυόμενα προβλήματα που θέτει η ζωή.
Η πολιτική του διαιρετικού, φυλετικού και πικρόχολου λόγου δημιουργεί βία, διαιρέσεις και αυτοκαταστροφικά συναισθήματα.
Είναι καιρός να δημιουργηθεί εκείνη η πολιτική προβληματισμού ως προς την ταυτότητα του σύγχρονου Έλληνα, ξεφεύγοντας από τα καλούπια του πρόσφατου και απώτερου παρελθόντος για να αντιμετωπισθεί με ανοιχτό πνεύμα το μέλλον.
Επιβάλλεται οι Έλληνες να ξεφύγουν από την αποξένωση, παρακμή και την αποδοχή του ψεύδους και να στοχαστούν τη νέα τους πορεία μέσα από τις εμπειρίες του παρελθόντος, δημιουργώντας μια νέα υπεύθυνη πολιτική για ατομική και συλλογική αξιοπρέπεια και ελευθερία.
