ΤΗΝ ημέρα τιμής στην Παναγία μας, τη μεγάλη γιορτή της Κοίμησης της Θεοτόκου, είχε φέτος την τιμητική του και το ηρωικό χωριό Μηλικούρι, γιατί η κοινότητα, με τους λιγοστούς εναπομείναντες, δυστυχώς, κατοίκους, κοσμήθηκε με την προτομή ενός κορυφαίου αγωνιστή της κυπριακής Ελευθερίας, του Αντώνη Γεωργιάδη. Ανθρώπου, που υπήρξε πρότυπο σύνεσης, ευγένειας, μετριοφροσύνης, σοβαρότητας, ήθους και άδολου πατριωτισμού. Ανθρώπου, στον οποίο η αγάπη προς την πατρίδα, το συμφέρον του τόπου, αποτελούσε φάρο ζωής.
Ο Αντώνης Γεωργιάδης, θεολόγος με σπουδές με άριστα στη Σχολή της Χάλκης, ευτύχησε να βρεθεί ως υπαρχηγός της ΕΟΚΑ, δίπλα από τον Αρχηγό Γεώργιο Γρίβα Διγενή κατά την τρίχρονη απόκρυψή του στο ιστορικό κρησφύγετο της Λεμεσού, από το 1956 ως το 1959. Υπασπιστής, πιστός σύντροφος και βοηθός σε όλα του Διγενή με το ψευδώνυμο «Ευσέβιος», συμμερίστηκε ο αείμνηστος Αντώνης με τον Αρχηγό τις χαρές και τις λύπες των πολιτικοστρατιωτικών εξελίξεων της τετράχρονης εποποιίας, για να βρεθεί μετά τον αγώνα στη μεταβατική Κυβέρνηση Μακαρίου. Ως υπουργός Συγκοινωνιών και Έργων, θέση στην οποία, όμως δεν έμεινε για πολύ, γιατί η διάσπαση των εθνικών δυνάμεων και οι διαμάχες που υπήρξαν στο εσωτερικό, ειδικά μεταξύ των αγωνιστών, τον βρήκαν εκ διαμέτρου αντίθετο. Τον λυπούσαν και τον ανησυχούσαν, γιατί προφητικά διέβλεπε ότι, με αυτή την τακτική, το μέλλον του κυπριακού Ελληνισμού προδιαγραφόταν δυσοίωνο. Παρέμεινε μέχρι το θάνατό του το 2012 μακράν του προσκηνίου, αλλά πάντα καλός γνώστης των τεκταινομένων. Έφυγε από τη ζωή πικραμένος για όσα βιώνει ακόμη και σήμερα ο κυπριακός Ελληνισμός, παίρνοντας μαζί του πολλά του βιώματα, που ποτέ δεν θέλησε να δημοσιοποιήσει για χάρη της εθνικής ενότητας.
Τα αποκαλυπτήρια της προτομής Αντώνη Γεωργιάδη, σε περίοπτη θέση δίπλα στην εκκλησία του πολιούχου Μηλικουρίου, Αγίου Γεωργίου, τέλεσαν ο υπουργός Άμυνας Μιχάλης Γιωργάλλας και ο Μητροπολίτης Κύκκου και Τηλλυρίας Νικηφόρος, ο οποίος είχε αναλάβει και την όλη δαπάνη του έργου. Η τελετή έγινε στην παρουσία πλήθους κόσμου. Πολλών αγωνιστών της ΕΟΚΑ, συναγωνιστών του τιμώμενου στον απελευθερωτικό αγώνα και εκατοντάδων εκτιμητών του. Στρατιωτικό απόσπασμα και μουσική μπάντα απέδωσαν τιμές, ενώ δρομείς του Συλλόγου «Περικλής Δημητρίου» μετέφεραν φλόγα από το πατρικό Γεωργιάδη στο χώρο της εκδήλωσης.
Στο πλήθος και η χήρα Γεωργιάδη, Δώρα, όπως και οι τρείς γιοι τους. Από επίσημης πλευράς, εκπροσωπήθηκαν κόμματα, βουλευτές, Οργανώσεις Σύνδεσμοι, Σωματεία και Υπηρεσίες, αξιωματικοί της Εθνικής Φρουράς, ο διοικητής της ΕΛΔΥΚ και εκπρόσωπος του Αρχηγού Αστυνομίας. Μαζί τους και μέλη των Κοινοτικών Συμβουλίων Μηλικουρίου και Κάμπου και πατέρες της Ιεράς Μονής Κύκκου, που τέλεσαν δέηση στην αρχή της τελετής.
Αίαντας πατριωτισμού, ήθους και σοβαρότητας
Μεστές γεγονότων και νοημάτων οι ομιλίες που έγιναν, κράτησαν μέχρι τέλους το ενδιαφέρον του ακροατηρίου, το οποίο και καταχειροκρότησε τους ομιλητές. Εγκωμιαστικά για τον τιμώμενο όλα όσα λέχθηκαν, αλλά λίγα για το εύρος της κορυφαίας αγωνιστικής συνεισφοράς και της ξεχωριστής προσωπικότητάς του. Ανοίγοντας την τελετή ο παρουσιαστής Γιαννάκης Καρεκλάς, δημοσιογράφος που διετέλεσε διευθυντής ειδήσεων του ΡΙΚ, έδωσε με ενάργεια το στίγμα του ανθρώπου και αγωνιστή Αντ. Γεωργιάδη, επισημαίνοντας και τα εξής:
«Σήμερα, η κοινότητα Μηλικουρίου, με συμπαραστάτη και προστάτη τον Ηγούμενο και Μητροπολίτη Κύκκου και Τηλλυρίας κ. Νικηφόρο, προβαίνει σε πράξη ανταπόδοσης και τιμής σ’ ένα άξιο τέκνο της, τον ένδοξο υπαρχηγό της ΕΟΚΑ και του απελευθερωτικού αγώνα 1955-59, Αντώνη Γεωργιάδη. Στο μυστηριακό τούτο περιβάλλον του Μηλικουρίου, στέκεται απέναντί μας ο Αίαντας του γνήσιου πατριωτισμού, της σοβαρότητας, της υπευθυνότητας και της άδολης προσέγγισης. Γιατί, ο υπαρχηγός της ΕΟΚΑ Αντώνης Γεωργιάδης δεν συνέπαιξε με κανέναν και με τίποτε. Δεν προπαγάνδισε, δεν υπηρέτησε αντιφάσεις για ίδιον όφελος, δεν υπέσκαψε θεσμούς και καταστάσεις. Η κατάφωρη υπεροχή του αντλείται από την εύγλωττη σιωπή του για αίσχη και κακίες και από το ρεαλισμό της πολιτικής του στάσης στα τεκταινόμενα για τόσες δεκαετίες στο δύσμοιρο τούτο τόπο.
»Ο υπαρχηγός της ΕΟΚΑ Αντώνης Γεωργιάδης δεν μετέτρεψε ποτέ τον εαυτό του σε προνομιούχο και αυθεντία απονομής πιστοποιητικών πατριωτισμού σε κανέναν. Πιστός στη νομιμότητα και τους θεσμούς, κουβαλώντας όλα εκείνα τα αγνά ιδανικά που τον οδήγησαν στα βουνά για την απελευθέρωση της Κύπρου, γενόμενος υπαρχηγός της ΕΟΚΑ, κατέστησε τον εαυτό του σύμβολο γνήσιου και άδολου πατριωτισμού. Δεν έχει κανείς το δικαίωμα να ερμηνεύσει, ούτε τη στάση του, ούτε τους λόγους του, γιατί απλούστατα ποτέ δεν μίλησε δημόσια. Δεν έκρινε, ούτε κατέκρινε, δεν αποκάλυψε τους προσανατολισμούς του. Σοβαρός και απόμακρος, δεν παρασύρθηκε ποτέ από την εκάστοτε συγκυριακή εφήμερη κρίση, ή από την πραγματικότητα μιας επερχόμενης παρακμής του τόπου. Και, κυρίως, δεν εκμεταλλεύτηκε την ουσιαστικότατη συμμετοχή και προσφορά του στον ένδοξο απελευθερωτικό αγώνα. Δεν τον παρέσυρε η επιθυμία της δόξας και της πρωτοκαθεδρίας σε δημόσιες θέσεις. Ο ίδιος παρατήρησε με κάθε στωικότητα, με πόση ταχύτητα ξεχνιούνται τα πάντα. Παρατήρησε τον κενό αντίλαλο των επιθυμιών για τη σεμνότητα του τόπου, μέσα στον οποίο συμβαίνουν όλα αυτά».
Πρότυπο πατριωτισμού και αυταπάρνησης
Ο Υπουργός Άμυνας Μιχάλης Γιωργάλλας τόνισε: «Είναι με βαθιά συγκίνηση και εθνική περηφάνια που παρευρίσκομαι σήμερα εδώ εκ μέρους του Προέδρου της Δημοκρατίας κ. Νίκου Χριστοδουλίδη, ανήμερα της γιορτής της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, στο ηρωοτόκο Μηλικούρι, την κοινότητα που εξέθρεψε γενναίους αγωνιστές, τη γενέτειρα του στενού συνεργάτη του Διγενή και υπαρχηγού της ΕΟΚΑ Αντώνη Γεωργιάδη, για να τελέσουμε τα αποκαλυπτήρια της προτομής του. Εδώ την πλατεία του χωριού, απέναντι από τις προτομές και τις στήλες της κοινότητας.
»Καταθέτουμε απόψε στέφανα τιμής και εκφράζουμε το αιώνιο μήνυμα σεβασμού και ευγνωμοσύνης για τη δράση του Αντώνη Γεωργιάδη, τόσο για τη δράση του κατά τη διάρκεια του απελευθερωτικού αγώνα της ΕΟΚΑ, όσο και κατά τη μετέπειτα πορεία του, καθόσον υπήρξε ένας ευυπόληπτος πολίτης, υπόδειγμα ενσυνείδητης φιλοπατρίας, ταπεινότητας, αξιοπρέπειας και ανθρωπιάς, που εργάστηκε και έδρασε στο στενό κύκλο των συνεργατών του Αρχηγού της ΕΟΚΑ. Σήμερα, σ’ αυτό το συναπάντημα της Ιστορίας, θα αναβαπτισθούμε από τα ιδανικά, τις αρχές, τις αξίες με τις οποίες γαλουχήθηκε ο Αντώνης Γεωργιάδης και θα επιχειρήσουμε να αντλήσουμε τα μηνύματα από τις αθάνατες ιδέες που τον ενέπνευσαν, οι οποίες, παρά τη φθορά που επιφέρει ο χρόνος, παραμένουν μέχρι σήμερα εμφαντικά παρούσες και απόλυτα αναγκαίες και απαραίτητες».
Ο κοινοτάρχης Μηλικουρίου κ. Ηλίας Αβρααμίδης επισήμανε την τιμή που αισθάνεται το χωριό για το εκλεκτό τέκνο της Αντώνη Γεωργιάδη και τον πλούτο των πατριωτικών και προσωπικών αισθημάτων με τα οποία ήταν προικισμένος. «Χαρακτηριστικά γνωρίσματα της όλης ζωής του», είπε, «ήταν η στωικότητα, η ταπεινοφροσύνη, οι χαμηλοί τόνοι, καμιά φορά και η σιωπή. Ποτέ δεν επιδίωξε μεγαλοσχήματα και αξιώματα. Ποτέ του επαίνους, εύγε και στεφάνους. Μέχρι το τέλος της ζωής του αποστρεφόταν την προβολή, τα χειροκροτήματα και τις τιμές. Και είναι γι’ αυτό το λόγο, που η σημερινή τελετή καθυστέρησε για 10 τουλάχιστον χρόνια».
Μετά τα αποκαλυπτήρια έγινε κατάθεση στεφάνων, ακολούθησαν δε τα εγκαίνια μικρού μουσείου, με φωτογραφίες από τη ζωή και την αγωνιστική δράση του Αντώνη Γεωργιάδη. Για το περιεχόμενο του μουσείου και την όλη επιμέλεια του χώρου, εργάστηκε ο φωτογράφος Στέλιος Παπαστυλιανού.
Εκλεκτός μεταξύ των αθανάτων του γένους
Ο Μητροπολίτης Κύκκου και Τηλλυρίας Νικηφόρος σημείωσε: «Σήμερα, γιορτή της Παναγίας, η κυπριακή Πολιτεία και η Εκκλησία, εκπληρώνοντας ιερό καθήκον ιερό και χρέος υπέρτατο έναντι του Έθνους, της Ιστορίας και των ελληνικών πεπρωμένων, αποτίουν φόρο τιμής και ευγνωμοσύνης προς τον γενναίον της Ελευθερίας αγωνιστήν Αντώνην Γεωργιάδην. Τον άμεσο αυτό βοηθό, συνεργάτη και συμπαραστάτη του στρατιωτικού Αρχηγού της ΕΟΚΑ 55-59, στρατηγού Γεωργίου Γρίβα Διγενή. Αποτίουν φόρο τιμής προς τον απαστράπτοντα αυτό καθρέφτη της αρετής και της μαχητικής υπεροχής στα πεδία των μαχών για την Ελευθερία και την εθνική ανεξαρτησία.
»Έντεκα χρόνια μετά το θάνατό του, μετά τον επαναπατρισμό του στον κόσμο των καθαρών πνευμάτων, η Πολιτεία και η Εκκλησία, αναγνωρίζοντας επίσημα εκείνο το οποίο η εθνική συνείδηση κατανόησε και η Ιστορία επιβεβαίωσε, ότι δηλαδή, ο κεκοσμημένος με την αρετή, τη σεμνότητα και ταπεινότητα, αλλά και της ανδρείας τη γενναιότητα Αντώνης Γεωργιάδης, κατέλαβε εκλεκτή θέση μεταξύ των αθανάτων του γένους, αποφάσισαν να αποδώσουν τις πρέπουσες τιμές εγείροντας μνημείο εξαίρετο, σε αποθανατισμό των όσων υπέρ της πίστεως και της πατρίδας επετέλεσε».
Παράλληλα προς το στίγμα του εθνικού αγωνιστή και ανθρώπου Αντ. Γεωργιάδη, ο πανιερώτατος υπέδειξε και τις υποχρεώσεις όλων μας, υπογραμμίζοντας: «Μέχρι το τέλος της ζωής του, ο Αντώνης Γεωργιάδης έζησε μακράν της μάχιμης πολιτικής, χωρίς, όμως, να παραιτηθεί ποτέ από την εθνική του ιδεολογία. Έζησε απλά, ταπεινά, συμμαζεμένα, χωρίς φανφάρες και τιμές, χωρίς νεοπλουτιστικά ξεσπάσματα, χωρίς πολυτέλειες και σπατάλες και, προπαντός, απαλλαγμένος πλήρως από αρχομανίες και δοξομανίες, που τόσα κακά επισωρεύουν στην πατρίδα. Μέχρι το τέλος της ζωής του πίστευε στα ελληνοχριστιανικά ιδεώδη και διακρινόταν για την εθνική του συνείδηση. (…)Πάνω στο μνημείο που σήμερα αποκαλύπτουμε, θα κατοπτρίζεται η ηρωική και ηγετική μορφή του, οι αγώνες του για την ελευθερία της πατρίδας και οι παντοειδείς αρετές που στόλιζαν τον μεγάλο αυτό άνδρα σ’ όλη την επίγεια ζωή του. Ταυτόχρονα, όμως, θα κατοπτρίζεται και η θλίψη για την αποτυχία ενσωμάτωσης τη νήσου αυτής στον εθνικό κορμό, όπως ήταν και ο διακαής πόθος του Κυπριακού Ελληνισμού, που αδιάψευστα αποτυπώθηκε στο Δημοψήφισμα του 1950. Μα διπλά θα θλίβεται και θα πονά η ψυχή του εξαιτίας της συνεχιζόμενης τουρκικής κακουργίας του 1974, που εξακολουθεί, δυστυχώς, για 49 τώρα χρόνια να κρατά τη μαρτυρική μας πατρίδα υπόδουλη, τραυματισμένη και πρόσφυγα και εμπαιζομένη από τη μεγαλόσχημη απάτη της της διεθνούς διπλωματίας. Σήμερα, που το διαβρωτικό δηλητήριο της απαισιοδοξίας οδηγεί το λαό μας σε μια μοιρολατρία και αναστρέφει κάθε διάθεση για αγωνιστική δράση, η σελαγίζουσα μορφή του φλογερού αγωνιστή 55-59 Αντώνη Γεωργιάδη, προσφέρει μια ένεση ελπίδας μέσα στο γενικό κλίμα της απελπισίας, μια ένεση αυτοπεποίθησης ενάντια στην ηττοπάθεια, ένα αντίδοτο στη γενική τάση για παραίτηση και κατάπτυστη συνθηκολόγηση και υποταγή».
Ο Κύκκου Νικηφόρος, επισημαίνοντας την αξία του ανεγερθέντος μνημείου, υπογράμμισε ότι: «Θα μας καλεί όλους σε εθνική ενότητα, σε εθνική εγρήγορση και σε ελληνοπρεπή δράση για την εξασφάλισης της επιβίωσης του κυπριακού Ελληνισμού. Η ακτινοβολούσα εθνική φυσιογνωμία του, θα καταυγάζει ως στήλη φωτός το κυπριακό στερέωμα και θα μα καλεί όλους σε αγώνα για μια λύση στο εθνικό μας πρόβλημα έντιμη, δίκαιη, λειτουργική και βιώσιμη, που θα επανενώνει την πατρίδα μας σ’ ένα ελεύθερο, ανεξάρτητο και δημοκρατικό κράτος χωρίς κατοχικά στρατεύματα, συρματοπλέγματα και εποίκους και χωρίς επεμβατικά δικαιώματα και εγγυήσεις τρίτων. Για μια λύση, που θα θεμελιώνει τα θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα και τις βασικές ατομικές ελευθερίες για όλους τους νόμιμους κατοίκους αυτού του τόπου, Ελληνοκυπρίους, Τουρκοκυπρίους, Μαρωνίτες, Αρμενίους, και Λατίνους»
Η μυστική αλληλογραφία Διγενή σε σκαμπό
Στη διάρκεια της τελετής στο Μηλικούρι, ο συνταγματάρχης Πυροβολικού Άλκης Αλκιβιάδης παρέδωσε στον κοινοτάρχη Μηλικουρίου Ηλία Αβρααμίδη δύο ντοκουμέντα, για να τοποθετηθούν στο Μουσείο Αντώνη Γεωργιάδη.
Πρόκειται για μια άγνωστη ευχαριστήρια επιστολή του Γρίβα Διγενή προς τον ιεροδιάκονο Άνθιμο Κυριακίδη για την προσφορά του στον απελευθερωτικό αγώνα και ένα κάθισμα (σκαμπό), στο οποίο κρυβόταν η αλληλογραφία του Αρχηγού της ΕΟΚΑ. Το σκαμπό επινόησαν ο Γεωργιάδης και ο Κυριακίδης και το κατασκεύασε ο, επίσης, Μηλικούριος, Γρηγόρης.
Στο ένα πόδι του σκαμπό υπήρχε αθέατο μυστικό συρταράκι και στο οποίο κρυβόταν η αλληλογραφία κατά τη μεταφορά της. Ποτέ οι Άγγλοι αποικιοκράτες δεν την ανακάλυψαν στη διάρκεια των ερευνών τους. Το σκαμπό διακινείτο οσάκις χρειαζόταν και έκανε άριστα τη δουλειά του.
