Ο Αντώνης Χατζηαντώνης με την ευκαιρία της χθεσινής μέρας της αγάπης, γράφει κάποιες σκέψεις για τον έρωτα.
Αν και ξενόφερτη γιορτή, αυτή της χθεσινής 14ης Φεβρουαρίου, του Αγ. Βαλεντίνου, θα μου επιτρέψετε φίλοι μου, να αφήσω εδώ, κάποιες σκέψεις για τον Φτερωτό Θεό, τον Έρωτα.
Τι είναι ο Έρωτας, διαχρονικά; Είναι το πιο ανώτερο αίσθημα στον άνθρωπο; Είναι, μαζί με τον Θάνατο, η αρχή και το τέλος των πάντων, στην εφήμερη ζωή μας; Κανείς δεν μπορεί να δώσει κάποια κοινώς αποδεκτή απάντηση.
Να τον διαχωρίσουμε από το σεξ. Προσπαθώντας να αναλύσουμε τη σημασία του στις ανθρώπινες σχέσεις. Και ποιος δεν έχει ερωτευτεί; Ποιος δεν έχει πονέσει, ποιος δεν έκλαψε, μόνος ή με έναν καλό φίλο, μπροστά σε ένα μπουκάλι κρασί ή ουίσκι, για μια απώλεια, για ένα χωρισμό; Ποιος δεν έβρεξε με δάκρυα το μαξιλάρι του, ξενυχτώντας μέσα σε καυτά δάκρυα απελπισίας;
Είναι χαρά, αλλά και πόνος. Είναι δέσμευση, αλλά και απελευθέρωση ή έκφραση όλων των ευγενικών αισθημάτων που διακρίνουν τον άνθρωπο και τον κάνουν να ξεχωρίζει από τα υπόλοιπα θηλαστικά που απλώς αναπαράγονται, διαιωνίζοντας το είδος…
Στο πρόσωπο που αγαπάς, συγκεντρώνεται ολόκληρος ο κόσμος. Ζεις και αναπνέεις γι’ αυτόν/αυτή. Τα πάντα κινούνται ή εξαρτώνται από την ανταπόκριση που θα βρεις. Είναι το επίκεντρο όλης σου της ενέργειας. Τον/την σκέφτεσαι 24 ώρες το εικοσιτετράωρο. Σε ζωντανεύει, σε κάνει δημιουργικό, σε εξυψώνει. Τυχεροί όσοι βιώσαμε τον έρωτα, στα νιάτα μας, έστω και αν δεν είχε την κατάληξη που περιμέναμε…
Είναι κάτι, που αρχίζει όμορφα, σαν να είσαι σε ένα υπέροχο όνειρο, αλλά δυστυχώς πολύ συχνά ξεφτίζει, καταρρέει και αφήνει χαρακιές. Βαθιά σημάδια στην ψυχή αυτού που, για κάποιο λόγο, απώλεσε, έχασε το άλλο του μισό. Το έτερον του ήμισυ, όπως λέμε…
Αξίζει, όμως, να ρισκάρεις; Νομίζω ναι.
Δεν βλέπεις -στην αρχή τουλάχιστον- τα μειονεκτήματα ή τα ψεγάδια στο «αντικείμενο του πόθου σου». Όλα καλύπτονται, κάτω από τη μαγεία του έρωτα. Κρύβονται. Μέχρι την ώρα που έρχεται η απομυθοποίηση… Με δραματικό τρόπο συνήθως. Διαπιστώνεις με πολύ πόνο, ότι τα χρόνια που αφιέρωσες από τη σύντομη ζωή σου, πήγαν στράφι. Χαμένα…
Ή μήπως όχι;
Αυτό το ερώτημα, νομίζω βασανίζει πολλούς. Τι θα επιλέξεις; Μια ξενέρωτη, μοναχική ζωή ή έναν έρωτα, δυνατό, φαινομενικά αληθινό και όσο πάει;
Θα απαντήσω χωρίς κανένα δισταγμό: Επιλέγω το δεύτερο. Γιατί όσοι δεν αγάπησαν, όσοι δεν πόνεσαν, δεν έκλαψαν, απλά θα έχουν περάσει από αυτό τον μάταιο κόσμο, ουσιαστικά χωρίς να έχουν ζήσει… Χωρίς να αφήσουν το στίγμα τους, στο προσωρινό πέρασμά τους, από τη ματαιότητα τούτη!
Είναι γι’ αυτό που σας προτρέπω φίλοι, φίλες, αγαπημένοι μου, ανεξαρτήτως ηλικίας, να αφεθείτε στις σαγηνευτικές σαϊτιές, στα βέλη του πονηρούλη, Φτερωτού Θεού. Το χρήμα, τα πλούτη, δεν φέρνουν την ευτυχία.
Κλείνω, με στίχους ενός τραγουδιού, που πάντα με κάνει να δακρύζω: «Τα είχα όλα, μια φορά, μα ήθελα παραπάνω… Τι να τα κάνω τώρα πια, την ώρα που σε χάνω…».
