Ο Πέτρος Ευθυβούλου, λαογράφος, υποστηρίζει τη λύση της ΔΔΟ για αποφυγή του χειρότερου.
Μερικές αναφορές για τα πολλά εμπόδια και λόγους που επιβάλλουν την αποδοχή της ΔΔΟ.
1. Ναι στη ΔΔΟ διότι όλα τα δεδομένα μαρτυρούν ότι και άλλα 44 χρόνια να μείνει σε κατοχή η Κύπρος, κανένας οργανισμός και καμιά χώρα δεν πρόκειται να υποδείξει ή να ενοχλήσει την Τουρκία να φύγει από την Κύπρο εκτός από ευχολόγια. Γι’ αυτό η μόνη οδός, ο μοναδικός τρόπος σωτηρίας για αποφυγή της διχοτόμησης είναι η κατάληξη σε κάποια συμφωνία. Η μη επίτευξη κάποιας συμφωνίας θα έχει ως αποτέλεσμα, απόσταγμα την τελική, οριστική τουρκοποίηση της μισής Κύπρου.
2. Ναι στη ΔΔΟ διότι από τα πολλά χρόνια (44) η διχοτόμηση έχει διαμορφώσει, ριζώσει τα πάντα και πληθυσμιακά και τοπικά και περιουσιακά και που πλέον είναι φύσει πολύ δυσκολότερο να ανατραπούν τα δεδομένα στα κατεχόμενα. Με τους αυτοποθησμούς και τα συνθήματα απλώς κοροϊδεύουμε τους εαυτούς μας. Πρέπει να το κατανοήσουμε ότι με τις συμφωνίες της Ζυρίχης έχουμε παραχωρήσει ετεροβαρή συνταγματικά δικαιώματα στους Τουρκοκυπρίους, τους κάναμε συγκυβερνήτες, τραγικό πολιτικό λάθος που δεν μπορεί να παραγραφεί και που είναι και λόγος που κανείς δεν ενοχλεί την Τουρκία να φύγει ούτε και την αποκαλούν εισβολέα κατοχική δύναμη, ούτε και αυτές οι αδελφές μας χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
3. Ναι στη ΔΔΟ, όχι διότι δεν έχει τα αρνητικά της, και αυτό το βλέπει κάθε σώφρων Ελληνοκύπριος, αλλά είναι για αποτροπή του χειρότερου, του ολοκληρωτικού χαμού και μετρώντας λογικά ότι όταν μια γέφυρα που είναι 100 μέτρα για χρόνια δεν τα καταφέραμε, δεν υπήρξε τρόπος να την προσπεράσουμε, υπάρχει περίπτωση όταν γίνει 150 μέτρα να την ξεπεράσουμε πιο εύκολα, πιο σίγουρα, πιο αποτελεσματικά ή θα χαλασθεί και η γέφυρα των 100 μέτρων και θα σβήσει κάθε ελπίδα αποφυγής της διχοτόμησης;
4. Ναι στη ΔΔΟ διότι είναι απότοκον απόσταγμα πληρωμής των πολλών τραγικών πολιτικών λαθών που κάναμε και που ακόμα κάνουμε και αρχή από τον ένοπλο αγώνα του 55 – 59 που με πολιτικά μέσα μπορούσε να πετύχουμε καλύτερο αποτέλεσμα. Το λάθος η υπογραφή της Ζυρίχης που θάψαμε την Ένωση και βάλαμε τους Τουρκοκύπριους συγκυβερνήτες. Το λάθος η συμπόρευσή μας με τους αδέσμευτους, μια ανώφελη επιλογή. Το λάθος η μη συμπόρευσή μας με τους Αμερικάνους και η μη παραχώρηση βάσης όπως έκαναν σχεδόν όλοι οι λαοί της δυτικής Ευρώπης. Το λάθος η μη ένταξή μας στο Νάτο, όπως έκαναν οι πλείστοι λαοί της Ευρώπης. Το λάθος η εδραίωση της Εθνικής μας Φρουράς εξ ολοκλήρου με Ελλαδίτες αξιωματικούς που εκκόλαπταν, εκατήχηζαν και εκάλυπταν την ΕΟΚΑ Β’ και που στο τέλος μας έκαναν και το καταστροφικό πραξικόπημα με επακόλουθο την εισβολή και κατοχή. Το λάθος του μακροχρόνιου που σκοτώνει την αγωνιστική διάθεση και θέληση. Το λάθος που απορρίψαμε σχέδια λύσεως που αν τα αποδεχόμεθα θα είμεθα πολύ πιο κερδισμένοι και λιγότερο χαμένοι από ό,τι είμεθα σήμερα. Η επιμονή μας για καλύτερο σχέδιο λύσης εξαργυρώνεται με πολύ χειρότερο και που ο καρπός, το αποτέλεσμα της επιμονής του καλύτερου θα είναι η οριστική τουρκοποίηση της μισής Κύπρου. Πρέπει να γίνει αντιληπτό ότι το μέλλον, το πεπρωμένο κάθε τόπου καθορίζεται, εξαρτάται από τη σκέψη των ανθρώπων που το κατοικούν και από τη σκέψη των ανθρώπων που το κυβερνούν.
