Ανοιχτή επιστολή της Ντίνας Κατσούρη, δημοσιογράφου και χρήστη τροχοκαθίσματος, προς τους υπεύθυνους του Mall of Cyprus και του Cineplex.

Aγαπητοί κύριοι και κυρίες,

Δεν υπάρχει καμιά αμφιβολία πως η δημιουργία των Mall ευεργέτησε πολύ κόσμο ιδιαίτερα εκείνον της μεσαίας τάξης. Μπορούν να πηγαίνουν εκεί με τις οικογένειές τους, να περνούν τις ώρες τους είτε στα καφέ είτε με επισκέψεις στα καταστήματα είτε στους κινηματογράφους. Υπάρχουν τρεις βασικοί λόγοι γι’ αυτό, για όλους γενικά, αλλά ιδιαίτερα για μια οικογένεια. Οι προσιτές τιμές, οι μεγάλοι χώροι διακίνησης και ακόμα το ότι τα παιδιά τους μπορούν να κυκλοφορούν ελεύθερα και με ασφάλεια σε ένα πολιτισμένο περιβάλλον. Υπάρχουν και κάποια άτομα που αισθάνονται πολύ ευεργετημένα και αυτά είναι εκείνα που βρίσκονται σε τροχοκάθισμα.  Διακινούνται άνετα και ελεύθερα σχεδόν σε όλους τους χώρους χωρίς εμπόδια και αχρείαστες δυσκολίες. Όπως θα διαβάσατε έγραψα «σχεδόν». Αυτό σημαίνει πως, δυστυχώς, υπάρχουν κάποιοι χώροι που δεν προσφέρονται για εκείνα. Αυτά είναι τα Cineplex και αναφέρομαι ειδικά στο Mall of Cyprus, όπου μέσα στους κινηματογράφους δεν υπάρχει χώρος για τα τροχοκαθίσματα. Όσα άτομα λοιπόν επιχειρήσουν να δουν μια ταινία είναι υποχρεωμένα να την παρακολουθήσουν καθισμένα μπροστά-μπροστά και στο πλάι.  Φυσικά, κανένα άτομο δεν μπορεί να δει ταινία από εκείνο το σημείο, δοκιμάστε το κι εσείς, πόσο μάλλον εκείνοι που έχουν προβλήματα και πιθανώς δεν μπορούν να κρατήσουν τον λαιμό τους για πολλή ώρα σ’ αυτήν την περίεργη θέση!  

Η διαπίστωση, λοιπόν, είναι πως στα άτομα σε τροχοκάθισμα συμπεριφερόμαστε σαν να ήταν άνθρωποι δεύτερης κατηγορίας, παιδιά ενός κατώτερου θεού. Περιμένουμε από αυτά να ανεχθούν καταστάσεις που δεν είναι φυσικές για κανέναν, και από κανέναν άλλον δεν έχουμε μια τέτοια απαίτηση! Είναι στην ουσία σαν να τα προτρέπουμε να αποκοινωνικοποιηθούν και να δεχτούν σαν απολύτως φυσικό το να μην έχουν ισότιμη μεταχείριση. Αυτό, βέβαια, παραπέμπει σε ρατσισμό, πράγμα που αναιρεί τα όσα θετικά εκπέμπει ο χώρος. Πρόκειται επίσης για μια κατάφωρη αδικία η οποία πρέπει να ανασκευαστεί. Δεν είναι δυνατόν να βρισκόμαστε στον εικοστό πρώτο αιώνα, να βρισκόμαστε στην Ευρώπη και να εξευτελίζεται έτσι η ανθρώπινη αξιοπρέπεια. Ελπίζω ότι οι αρμόδιοι θα αποδείξουν τις ευαισθησίες τους και θα προχωρήσουν στην επίλυση του θέματος.