O Χαράλαμπος Μερακλής με την ευκαιρία της Γιορτής της Γυναίκας εκφράζει τις απόψεις του γύρω από την κυοφορία και τη γέννα.
Κάθε ανθρώπινη ζωή στον πλανήτη είναι γέννημα γυναίκας και αυτή την ενιαία και αδιαφιλονίκητη εμπειρία τη συμμερίζονται γυναίκες και άντρες στην περίοδο της κυοφορίας της γυναίκας.
Επειδή τα ανθρώπινα νεογνά είναι εξαρτημένα και χρειάζονται περισσότερη φροντίδα, ο καταμερισμός της εργασίας και φροντίδας έχει κατανεμηθεί από τις ανθρώπινες ομάδες στη γυναίκα, που έχει τη μεγαλύτερη και αποκλειστική ευθύνη για τα παιδιά επειδή παρέχει τη μεγαλύτερη τρυφερότητα προς αυτά.
Παρά το γεγονός ότι η μητρότητα είναι ένα μεγάλο συμβάν, οι άντρες άργησαν να αντιληφθούν τον ρόλο που παίζουν στην αναπαραγωγή και την προσφορά του ωαρίου τους για τη γονιμοποίηση αλλά και στην πατρότητα. Θα πρέπει να τονισθεί πως η μητρότητα υποδηλώνει μια διαρκή παρουσία κατά την περίοδο της φροντίδας και μεγαλώματος του παιδιού που για τη γυναίκα είναι μια έντονη σωματική και ψυχική τελετουργία.
Σε αρκετές περιπτώσεις η γυναίκα εγκαταλείπεται από τον άνδρα κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης της και αυτή έχει να αντιμετωπίσει σειρά επιλογών με κοινωνική βαρύτητα, όπως είναι η έκτρωση, η αυτοκτονία, η εγκατάλειψη του παιδιού, η ανατροφή αυτού και σε μερικούς πολιτισμούς η δολοφονία της από τους συγγενείς.
Παρά τις αναφερόμενες επισημάνσεις, δεν θα πρέπει να αγνοηθεί και ο ρόλος του άνδρα και η μεγάλη συνεισφορά του στην οικογένεια λόγω διαφορετικών κοινωνικών και πολιτικών συστημάτων όπου το μισό του ανθρώπινου γένους κρατήθηκε μακριά από τις αποφάσεις που αφορούσαν στον τρόπο διαβίωσης της οικογένειας.
Έτσι δόθηκε ιδιαίτερη βαρύτητα και σεβασμός από διάφορους πολιτισμούς, λαούς, φυλές κ.λπ. προς τη γυναίκα λόγω και του βιολογικού δυναμικού της να γεννά και να ανατρέφει την ανθρώπινη ζωή.
Σ’ αυτόν τον σεβασμό προς τη γυναίκα συμμετέχει και ο άνδρας που τη λατρεύει ως θεά και από τον φόβο να μην καταστεί υποχείριο της γυναικείας κυριαρχίας.
Αναφορικά με τον βιασμό της γυναίκας η συγγραφέας-ερευνήτρια Σούζαν Γκρίφιν σημειώνει πως οι περισσότερες γυναίκες είναι υπό έλεγχο και αλυσοδεμένες με το σώμα τους γιατί «ο βιασμός είναι μια μορφή τρομοκρατίας» επειδή συνέχεια κατηγορούνται από τους άνδρες ότι «αυτές προκαλούν τους βιασμούς και δεν είναι αγνές επειδή βρίσκονται σε λάθος μέρος και σε λάθος ώρα».
Άλλη μια γυναίκα συγγραφέας-ερευνήτρια, η Σούζαν Μπραουνμίλερ, σημειώνει πως η καταναγκαστική θεσμοποιημένη μητρότητα είναι το τίμημα που πληρώνουν οι γυναίκες προς τους άνδρες που γίνονται προστάτες τους για να αντιμετωπίζουν την καθημερινή βία των υπολοίπων αντρών και πως η μητρότητα δεν πρέπει να γίνεται κάτω από τούτο το πνεύμα.
Για τις γυναίκες που ανατρέφουν μόνες τους παιδιά είναι ένα σωματικό και ψυχικό και ένα βαρύτατο κοινωνικό φορτίο, όπως και οι αμβλώσεις που μοιάζουν με καταναγκαστικά έργα.
Όπως σημειώνει και η Σιμόν Βέιλ, «η τρυφερότητα και κατανόηση είναι πάντα μια ανοδική κίνηση και γι’ αυτόν τον λόγο η αντίληψη θα πρέπει πάντα να είναι συγκεκριμένη γιατί ποτέ δεν βρισκόμαστε έξω από τη σπηλιά αλλά διαρκώς βγαίνουμε από αυτήν.
Κλείνοντας σημειώνουμε τον σεβασμό μας προς τη μητρότητα και το καθήκον όλων να κάνουμε τέτοιους θεσμούς που να ανταποκρίνονται στην προστασία της μητρότητας, της οικογενειακής γαλήνης και ευημερίας των παιδιών που είναι η αυριανή κοινωνία και δημιουργικότητα του αύριο.
