Ο δρ Γιώργος Πισιάρας γράφει για την αντιμετώπιση του φόβου.
Πρέπει να προχωρήσεις μόνος, γιατί όλοι απέτυχαν. Οι πόλεμοι, οι διαιρέσεις εξαιτίας της θρησκείας, ο ανταγωνισμός των ανθρώπων, οι βαρβαρότητες, όλα αυτά εξακολουθούν. Υπάρχει διαρκής και αυξανόμενος φόβος και θλίψη. Βλέπει κανείς ότι πρέπει να κάνει μόνος του το ταξίδι της κατανόησης, βλέπει ότι δεν υπάρχει «αυθεντία». Κάθε μορφή «αυθεντίας» απέτυχε. Ο άνθρωπος ύψωσε αυτές τις «αυθεντίες» σαν ένα οδηγό, σαν ένα μέσο που θα έφερνε ελευθερία, ειρήνη, κι επειδή απέτυχαν, έχασαν το νόημά τους, κι έτσι υπάρχει μια γενική εξέγερση ενάντια στις «αυθεντίες», είτε είναι πνευματικές είτε είναι ηθικές.
Τα πάντα καταρρέουν. Μπορεί να δει κανείς σε αυτή τη χώρα, ότι ήρθε ο μαρασμός πριν φτάσει η ωριμότητα: υπάρχει αταξία, σύγκρουση, σύγχυση, υπάρχει αναπόφευκτος φόβος και θλίψη. Αυτά τα αναπόφευκτα εξωτερικά γεγονότα αναγκάζουν κάποιον να βρει μόνος του την απάντηση: Πρέπει κανείς να σβήσει τον πίνακα και να αρχίσει από την αρχή, ξέροντας ότι καμιά εξωτερική αυθεντία δεν πρόκειται να βοηθήσει, καμιά δοξασία, καμιά θρησκευτική επικύρωση, κανένα ηθικό πρότυπο – τίποτα. Η κληρονομιά από το παρελθόν, με τις Γραφές της, τούς Σωτήρες της, δεν έχει πια καμιά σημασία. Είναι αναγκασμένος κανείς να σταθεί μόνος, εξετάζοντας, ρωτώντας, αμφιβάλλοντας για τα πάντα, έτσι ώστε να καθαρίσει ο νους, έτσι ώστε να μην είναι πια διαμορφωμένος, διαστρεβλωμένος, βασανισμένος.
Μπορεί ο νους να ελευθερωθεί απο τον φόβο; Αυτό είναι ένα απο τα μεγαλύτερα ζητήματα της ζωής. Ο φόβος σε οποιαδήποτε μορφή του, συσκοτίζει τον νου, διαστρεβλώνει τον νου, φέρνει σύγχυση και νευρώσεις. Στον φόβο δεν υπάρχει διαύγεια. Και ας βάλουμε στον νου μας ότι μπορεί να φτιάχνει κανείς θεωρίες πάνω στα αίτια του φόβου, να τα αναλύει πολύ προσεκτικά, να εμβαθύνει σε αυτά διανοητικά, αλλά στο τέλος εξακολουθεί να είναι φοβισμένος. Αν όμως μπορούσαμε να εμβαθύνουμε στο ζήτημα του φόβου, να έχουμε πραγματική επίγνωση του φόβου, ίσως τότε θα μπορούσαμε να είμαστε απόλυτα ελεύθεροι από τον φόβο.
