Στον απόηχο της Αναστάσεως o Α. Χατζηαντώνης εκφράζει τις σκέψεις του.
Μερικές σκέψεις, στον απόηχο της Αναστάσεως του Χριστού μας. «Προϊδών, ελάλησε περί της Αναστάσεως του Ιησού, ότι ου εγκατελείφθη η ψυχή Αυτού εις Άδου, ουδέ η σαρξ Αυτού είδε διαφθοράν…» Πράξεις των Αποστόλων, κεφ. 2, στ.31.
Αλλά, σκεφτήκατε φίλοι μου, τι ακριβώς σημαίνει η λέξη: Ανα-σταίνομαι; Σημαίνει ξαναστέκομαι. Επανέρχομαι από το σκότος του Κάτω Κόσμου, εις την ζωήν. Επιστρέφω. Νικητής…!
Κατά τον Απ. Παύλο, κεφ. 15, στην Προς Κορινθίους επιστολή του, διαβάζουμε ότι το σώμα της Αναστάσεως είναι άφθαρτο σαν το αναστημένο σώμα του Ιησού. Και τι θα συμβεί με τα σώματα ημών των θνητών, αμαρτωλών ανθρώπων, κατά τη Δευτέρα Παρουσία;
Μας λέγει ο Απ. Παύλος: Το σώμα ενός εκάστου εξ ημών, θα έχει, ή μάλλον, θα αντανακλά, διαφορετική λάμψη, ανάλογα με τη συνειδητή προσπάθειά μας, να ζούμε Κατά Θεόν. Δηλαδή, να εξυψωθούμε με αγαθές πράξεις, να ακολουθούμε τις προτροπές του Χριστού μας –όπως τις γνωρίζουμε μέσα από το Ευαγγέλιο και τους Λόγους των Αγίων Προπατόρων μας– με έναν και μοναδικό στόχο: Την ομοίωση προς τον Κύριο.
Τα πιο πάνω, από πρόχειρη έρευνά μου, σε θρησκευτικά βιβλία και στο διαδίκτυο. Συνεχίζω, με λίγες απλές, δικές μου σκέψεις.
Δευτέρα του Πάσχα, ξύπνησα κακόκεφος. Μόνος, χωρίς οικογένεια, μαγκούφης, με μόνη συντροφιά τον γάτο μου. Βγαίνω έξω στην μπροστινή βεράντα. Ο ήλιος, λαμπερός και χαρμόσινος, λες και συμμετέχει στη χαρά της προηγούμενης μέρας. Ανθισμένοι οι κήποι των γειτόνων μου, με τα άνθη με λογής-λογής χρώματα και αρώματα, να εκδηλώνουν, σαν σε μια ομαδική θεία ευχαριστεία, το έργο του Πλάστη. Χαρούμενα κελαηδίσματα πουλιών από την πίσω αυλή, ηχούν στα αυτιά μου ως μια παρηγορητική μελωδία στη βασανισμένη ψυχή μου…
Κρατώντας ένα φλυτζάνι με καφέ, προβληματίζομαι: Πόση αγάπη πρέπει να είχες για μας Μεγαλοδύναμε, όταν ως ο Τέλειος Δημιουργός έπλασες τα πάντα, με τόση αρμονία!
Πόση ευσπλαχνία δείχνεις ακόμη προς εμάς, που με τόση απερισκεψία καταστρέφουμε, μολύνουμε τη Φύση, που εν τη Σοφία Σου, μας παρέδωσες; Κοίταξε! Κοίταξε σε τι κόλαση μετατρέψαμε τη Γη; Βλέπεις εδώ δίπλα μας, στη χώρα της Συρίας, τα αποτελέσματα του μίσους, της απληστίας και της κακίας, που παρά τις δικές σου παραινέσεις, κρατάμε ακόμη στις καρδιές μας; Σε 7 μόλις χρόνια, 500.000 άνθρωποι, αθώα πλάσματα, έχασαν τη ζωή τους…!
Βοήθησέ με Κύριε να αντέξω, μονολογώ, πηγαίνοντας μπροστά στη φωτογραφία του παιδιού μου, του Άκη μου. Που έχασα από την ανίατη ασθένεια το 2013 τον Δεκέμβρη. Γονατίζω, και με θολά από το κλάμα, μάτια, αρχίζω έναν υπερφυσικό, υπερβατικό διάλογο, την καθημερινή προσευχή-επικοινωνία, μαζί του.
Κουράγιο, σε όσους πονάτε, σε όσους κουβαλάτε, όπως εγώ έναν Σταυρό!
