Οι άνθρωποι γίνονται πιο προσιτοί κατά τη Μεγάλη Εβδομάδα, παρατηρεί ο Αγαμέμνων Ξενοφώντος. 
Έχω παρατηρήσει πως, με τον ερχομό της Αγίας Εβδομάδας, κάτι παράξενο αρχίζει να συμβαίνει στη συμπεριφορά των ανθρώπων στη μικρή μας κοινωνία, ιδιαίτερα στις πόλεις. Τους βλέπεις να γίνονται πιο ομιλητικοί, πιο προσιτοί. Βγαίνουν έξω από το καβούκι τους. Σου κάμνουν χώρο να διαβείς. Σου ανοίγουν την πόρτα και σε περιμένουν εσένα να περάσεις πρώτα. Οδηγείς με το αυτοκίνητό σου και σου δίδουν προτεραιότητα. Και πάνω απ’ όλα, άγνωστοι σε χαιρετούν, σου μιλούν, σου εύχονται «καλές γιορτές» και σου σκάνε και κανένα χαμόγελο. Ο κόσμος γίνεται πιο γλυκύς, και με τον δικό του τρόπο, δείχνει κάποια κατανόηση, κάποια συμπόνια και κάποια αγάπη προς τον συνάνθρωπό του. Δείχνει να νοιάζεται και για τους άλλους. 
Τη Μεγάλη Εβδομάδα έτυχε να πάω σε υπεραγορές στη Λευκωσία για διάφορα ψώνια. Για πολλοστή φορά, διαπίστωσα και εκεί αυτό το φαινόμενο. Κάποιος που μόλις τελείωσε τα ψώνια του πήγαινε το καροτσάκι που κρατούσε στη θέση του για να πάρει πίσω το νόμισμά του. Όταν με είδε που δυσκολευόμουν να βρω το σωστό νόμισμα για να πάρω καροτσάκι, μου πρόσφερε αυτό που κρατούσε: «Παρ’ το φίλε» μού είπε, «και πήγαινε να κάμεις και εσύ τη δουλειά σου». Μετά είχα παρατηρήσει πως, μέσα σε εκείνη την πολυκοσμία, ο κόσμος ήταν υπομονετικός. Κάπου-κάπου, σαν έκανα τις επιλογές μου, άγνωστοι μου μιλούσαν και μού έλεγαν τη δική τους γνώμη. «Μην το πάρεις εκείνο, παρ’ το αυτό, είναι πιο καλό», μου ψιθύρισε κάποιος. «Είναι ακριβά σήμερα», είπε ένας, «Το ‘χουν οι μέρες», απαντά άλλος. «Τουλάχιστον είναι φρέσκα», λέω και εγώ. Κάποιος άγνωστος, με τον οποίο κάναμε μια-δυο κουβεντούλες, άρχισε να μου λέει διάφορα της προσωπικής του ζωής. Μια ηλικιωμένη κυρία μου παραπονέθηκε πως τα παιδιά της δεν θα μπορούσαν να ήταν μαζί της το Πάσχα. Και μετά, γυρίζει και μου λέει: «Μα γιατί σού τα λέω αυτά αφού δεν σε ξέρω;» Γέλασα και της είπα: «Το όνομά μου είναι Αγαμέμνων. Τώρα με ξέρεις».  Στα ταμεία, οι υπάλληλοι φαίνονταν κουρασμένοι αλλά υπομονετικοί, και με χαμόγελο σού έδιδαν και τη δική τους ευχή για τις γιορτές. Μέσα στο ασανσέρ μού μιλούσαν, και στην έξοδο ανταλλάσσαμε ευχές για το Πάσχα. 
Έχω επίσης παρατηρήσει ότι το ίδιο φαινόμενο επαναλαμβάνεται και κατά τη διάρκεια των εορτών των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς, και μάλιστα, μπορεί να πει κανείς, με πιο δυνατά συναισθήματα αγάπης.     
Η ωραία αυτή ατμόσφαιρα εξακολουθεί να υπάρχει για ακόμη λίγες μέρες μετά τις γιορτές. Μετά, δειλά-δειλά, ο κόσμος μπαίνει ξανά στο καβούκι του. Τραβά και τις κουρτίνες. Επιστρέφει στον παλιό του τρόπο ζωής και στις παλιές του συνήθειες μέσα στις οποίες φαίνεται να είναι εγκλωβισμένος. Ζει και πάλι μέσα στη μοναξιά του. Τι κρίμα!