Αναστάτωση προκλήθηκε από αναρτήσεις σε ελληνικές ιστοσελίδες, σύμφωνα με τις οποίες το ”Πατριαρχείο Κιέβου” ιδρύει Βικαριάτο στην Κύπρο με επικεφαλής τον καθαιρεθέντα ηγούμενο της Μονής Οσίου Αββακούμ Νεκτάριο.
Ειδικά στην ιστοσελίδα «Romfea.gr» η οποία ασχολείται με θέματα της Εκκλησίας, αναφέρεται πως ο λεγόμενος “Πατριάρχης Κιέβου και πάσης Ρωσίας–Ουκρανίας” Νικόδημος, έκανε δεκτό το σχετικό αίτημα και συμπεριέλαβε στους κόλπους του Πατριαρχείου τον Αρχιμανδρίτη Νεκτάριο Γεωργίου, πρώην Ηγούμενο της Ι.Μ. Αββακούμ Κύπρου της Ι.Μ. Ταμασού.
Βεβαίως, κάτι τέτοιο θα οδηγούσε σε αποσχηματισμό τόσο του ιδίου, όσων και των άλλων μοναχών οι οποίοι τυχόν θα τον ακολουθούσαν και οι οποίοι μετά την καθαίρεσή τους εξακολουθούν να έχουν το μοναχικό σχήμα.
Πάντως, ο ίδιος ο καθαιρεθείς τέως ηγούμενος με ανάρτηση του διαψεύδει εμμέσως όσα κυκλοφόρησαν, καταγράφοντας τα ακόλουθα:
«Παραμένουμε στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία καὶ στὴν Ὀρθόδοξη Πίστη, ὁμολογοῦντες αὐτὰ ποὺ παραλάβαμε ἀπὸ τοὺς Ἁγίους Πατέρες, τὶς Ἑπτὰ Οἰκουμενικὲς Συνόδους, τὸ Δόγμα τῆς Ὀρθοδοξίας καὶ τοὺς Ἱεροὺς Κανόνες τῆς Ἐκκλησίας».
Ολόκληρη η ανάρτηση Νεκτάριου, έχει ως ακολούθως:
«Καθημερινὰ ἀκούω καὶ διαβάζω τόσα πολλὰ γιὰ τὸ πρόσωπό μου, ἀπὸ διαφόρους «εἰδικούς», σχολιαστές, ἀναλυτὲς καὶ αὐτοδιορισμένους γνώστες τῶν πάντων, ποὺ ὁμολογῶ ὅτι, ἐὰν πίστευα κι ἐγὼ ἔστω τὰ μισὰ ἀπὸ ὅσα γράφονται καὶ λέγονται γιὰ μένα, θὰ εἶχα ἀρχίσει νὰ ἀναρωτιέμαι γιὰ τὸ ποιος πραγματικὰ εἶμαι.
Κατὰ καιροὺς μὲ ἔχουν παρουσιάσει περίπου ὡς πατριάρχη, ὡς ἀρχηγὸ παρασκηνιακῶν μηχανισμῶν, ὡς ἀποστάτη, ὡς αἱρετικό, ὡς ἐχθρὸ τῆς Ἐκκλησίας, ὡς ἐπικίνδυνο γιὰ τὴν Ὀρθοδοξία, ὡς πολιτικὸ παράγοντα, ὡς συνωμότη, ὡς ἐγκληματία καὶ, πιθανῶς, ἐὰν συνεχιστεῖ αὐτὸς ὁ ρυθμός, σύντομα θὰ εὐθύνομαι καὶ γιὰ τὴν πτώση τῆς Κωνσταντινουπόλεως.
Δόξα τῷ Θεῷ.
Εἶναι πραγματικὰ θαυμαστὸ πῶς ἄνθρωποι ποὺ δὲν μὲ γνώρισαν ποτέ, ποὺ δὲν μίλησαν ποτέ μαζί μου, ποὺ δὲν διάβασαν ποτέ μία γραμμὴ ἀπὸ ὅσα γράφω καὶ ποὺ δὲν μπῆκαν ποτέ στὸν κόπο νὰ ἐξετάσουν στοιχεῖα καὶ γεγονότα, γνωρίζουν μὲ τόση βεβαιότητα τί πιστεύω, τί ἐπιδιώκω, τί σχεδιάζω καὶ τί εἶμαι.
Μακάρι νὰ εἶναι καλά.
Ἄλλωστε, ζοῦμε σὲ μία ἐποχὴ ὅπου οἱ φήμες βαφτίζονται γεγονότα, οἱ ὑποψίες παρουσιάζονται ὡς βεβαιότητες καὶ οἱ χαρακτηρισμοὶ θεωροῦνται ἀποδείξεις.
Μόνο ποὺ ἡ ἱστορία τῆς Ἐκκλησίας δὲν γράφτηκε ποτέ μὲ δημοσιεύματα.
Δὲν γράφτηκε μὲ ψιθύρους.
Δὲν γράφτηκε μὲ διαρροές.
Δὲν γράφτηκε μὲ συνθήματα.
Δὲν γράφτηκε μὲ λάσπη.
Γράφτηκε μὲ ὁμολογία πίστεως, μὲ θυσίες, μὲ διωγμούς, μὲ δάκρυα καὶ μὲ ἀλήθεια.
Καὶ ἡ ἀλήθεια ἔχει μία παράξενη συνήθεια.
Ἀργεῖ.
Πολεμεῖται.
Συκοφαντεῖται.
Σταυρώνεται.
Ἀλλὰ στὸ τέλος φανερώνεται.
Καὶ ὅταν φανερώνεται, συνήθως εἶναι πολὺ ἀργὰ γιὰ ἐκείνους ποὺ ἐπένδυσαν στὸ ψέμα.
Ἐμεῖς, πάντως, οὔτε παραχαράξαμε τὴν ἱστορία τῆς Ἐκκλησίας, οὔτε παίξαμε τὰ παιχνίδια κανενός. Οὔτε πολιτικὰ, οὔτε ἐκκλησιαστικά.
Δὲν προσαρμόσαμε τὴν πίστη μας γιὰ νὰ γίνουμε ἀρεστοί.
Δὲν προσαρμόσαμε τὴ συνείδησή μας γιὰ νὰ γίνουμε βολικοί.
Δὲν ἀλλάξαμε τὴν ὁμολογία μας γιὰ νὰ ἀποκτήσουμε προστάτες, τίτλους, θέσεις ἢ ἐπιρροή.
Ἕνα εἶναι βέβαιο.
Παραμένουμε στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία καὶ στὴν Ὀρθόδοξη Πίστη, ὁμολογοῦντες αὐτὰ ποὺ παραλάβαμε ἀπὸ τοὺς Ἁγίους Πατέρες, τὶς Ἑπτὰ Οἰκουμενικὲς Συνόδους, τὸ Δόγμα τῆς Ὀρθοδοξίας καὶ τοὺς Ἱεροὺς Κανόνες τῆς Ἐκκλησίας.
Οὔτε λιγότερα.
Οὔτε περισσότερα.
Καὶ ἕνα δεύτερο εἶναι ἐξίσου βέβαιο.
Οὐδέποτε ἀναγνωρίσαμε ὡς δεσμευτικὴ γιὰ τὴ συνείδησή μας ὁποιαδήποτε καταδικαστικὴ ἀπόφαση θεωροῦμε ὅτι ἐκδόθηκε κατὰ παράβαση τῶν Ἱερῶν Κανόνων, τῆς ἐκκλησιαστικῆς τάξεως καὶ τῶν στοιχειωδῶν ἀρχῶν δικαιοσύνης.
Διότι ἡ κανονικότητα δὲν δημιουργεῖται μὲ δελτία Τύπου.
Οὔτε ἡ ἀλήθεια ἐξαρτᾶται ἀπὸ πλειοψηφίες.
Οὔτε ἡ ἱερατικὴ συνείδηση καταργεῖται μὲ διοικητικὲς πράξεις.
Δόξα τῷ Θεῷ.
Χίλιες δόξες.
Καὶ ἀς εἶναι καλά ὅλοι ἐκεῖνοι ποὺ καθημερινὰ μᾶς πολεμοῦν, μᾶς συκοφαντοῦν καὶ μᾶς λασπολογοῦν. Γνωρίζουμε πολὺ καλά ὅτι πίσω ἀπὸ πολλὰ κείμενα, πολλὲς διαρροὲς καὶ πολλὲς «αὐθόρμητες» ἐπιθέσεις κρύβονται πάντοτε οἱ ἴδιοι μηχανισμοί.
Δὲν πειράζει.
Ἡ ἀλήθεια δὲν ἔχει ἀνάγκη ἀπὸ προστάτες.
Οὔτε ἀπὸ χορηγούς.
Οὔτε ἀπὸ μηχανισμούς.
Ἔχει μόνο τὸ κακό συνήθειο νὰ ἐπιβιώνει.
Καὶ γι’ αὐτὸ τρομάζει τόσους πολλούς.
Ἐμεῖς θὰ συνεχίσουμε τὸν δρόμο μας μὲ καθαρὴ συνείδηση.
Καὶ ὅταν περάσει ὁ θόρυβος, θὰ μείνουν τὰ γεγονότα.
Καὶ ὅταν περάσουν οἱ χαρακτηρισμοί, θὰ μείνει ἡ ἀλήθεια.
Καὶ ὅταν περάσουν οἱ μηχανισμοί, θὰ μείνει ἡ κρίση τοῦ Θεοῦ.
Καὶ τότε, ὅπως πάντοτε συνέβαινε στὴν ἱστορία τῆς Ἐκκλησίας, θὰ φανεῖ ποιοι ὑπηρέτησαν τὴν ἀλήθεια καὶ ποιοι τὶς σκοπιμότητες.
Μέχρι τότε, τοὺς εὐχαριστῶ θερμὰ γιὰ τὸ ἀμείωτο ἐνδιαφέρον τους γιὰ τὸ πρόσωπό μου.
Διότι, ὅπως φαίνεται, ἀσχολοῦνται περισσότερο μαζί μου ἀπ’ ὅ,τι ἀσχολοῦμαι ἐγὼ μὲ τὸν ἑαυτό μου».
Αρχιμ. Νεκτάριος Γεωργίου
Τι λέει η ανάρτηση σε ελληνικές ιστοσελίδες
Όπως αναφέρθηκε στην αρχή του κειμένου, σε ελληνικές ιστοσελίδες κυκλοφορούν διάφορες αναρτήσεις και μάλιστα συνοδυεόμενες με φωτογραφίες εντύπων και ανάμεσα σε αυτά περιλαμβάνεται και το ακόλουθο κείμενο:
Σε μια κίνηση που θα συζητηθεί και αφορά την ενίσχυση και την εξάπλωση της παρουσίας τους, προχώρησε σήμερα, Παρασκευή 29 Μαΐου 2026 το λεγόμενο “Πατριαρχείου Κιέβου”.
Συγκεκριμένα ο λεγόμενος “Πατριάρχης Κιέβου και πάσης Ρωσίας-Ουκρανίας” Νικόδημος, έκανε δεκτό το σχετικό αίτημα και συμπεριέλαβε στους κόλπους του Πατριαρχείου τον Αρχιμανδρίτη Νεκτάριο Γεωργίου, πρ. Ηγούμενο της Ι.Μ. Αββακούμ Κύπρου της Ι.Μ. Ταμασού.
Κατόπιν αυτού, με επίσημο Διάταγμα, ο Μακαριώτατος ίδρυσε το Βικαριάτο της Ουκρανικής Εκκλησίας του “Πατριαρχείου Κιέβου” στην Κύπρο, διορίζοντας τον ως Γραμματέα του Βικαριάτου.
Παράλληλα, σύμφωνα με πληροφορίες, στο “Πατριαρχείο Κιέβου” εντάχθηκαν επίσημα, μια ενορία του Αρχαγγέλου Μιχαήλ, καθώς και μοναχοί – κληρικοί της Αδελφότητας (Μονή) του Οσίου Αββακούμ, κατόπιν σχετικών αιτημάτων που υπέβαλαν.
Ο λεγόμενος “Πατριάρχης” Νικόδημος σχολιάζοντας την απόφαση αυτή έγραψε: «Βήμα προς βήμα ενισχύουμε και εδραιώνουμε το Πατριαρχείο Κιέβου! Δόξα τω Θεώ για όλα!»
