Ο Αντώνης Χατζηαντώνης, συνταξιούχος καθηγητής Αγγλικών, επισημαίνει τον πραγματικό ρόλο του εκπαιδευτικού.
Πλησιάζουν οι εξετάσεις, βάσει των οποίων θα επιλεγούν οι καλύτεροι, για να εισαχθούν στα Ανώτατα Εκπαιδευτικά Ιδρύματα, εδώ και στην Ελλάδα. Αξίζει να εξετάσουμε ποιος είναι τελοσπάντων, ο ρόλος των λειτουργών της Εκπαίδευσης.
Σκοπός είναι η αριστεία;
Είχε πει ο Πλάτων για τον Όμηρο, την περίφημη φράση: «Την Ελλάδα πεπαίδευκε».
«Αιέν αριστεύειν και υπείροχον έμμεναι άλλων», έλεγε ο Όμηρος, βάζοντας αυτά τα λόγια στο στόμα του Πηλέα προς τον Αχιλλέα. Η βραχύλογη αυτή προτροπή κατευθύνει λαούς και άτομα στην εκπλήρωση της αποστολής τους, χωρίς να έχει μόνο εξανθρωπιστική έννοια. Στη Σπάρτη, τονιζόταν επίσης κάτι παρόμοιο: «Άμες δε γεσόμεθα πολλώ κάρρονες» (Εμείς θα γίνουμε πολύ καλύτεροί σας).
Αλλά, ποιος ήταν ο ύψιστος σκοπός της Αθηναϊκής Αγωγής; Ήταν η καλοκαγαθία. Δηλ. ο νέος έπρεπε να διαμορφωθεί σε «καλόν καγαθόν» άνθρωπο.
Από την άλλη, ο Σωκράτης δια της διδασκαλίας του επεδίωκε την ηθική μόρφωση. Διότι θεωρούσε ότι υπήρχε αναπόσπαστος δεσμός μεταξύ γνώσης και πράξης, σοφίας και αρετής. Πάντα τόνιζε, ότι η αξία του παιδαγωγού έγκειται κυρίως, στη μέχρι αυτοθυσίας πίστη του στα ιδανικά της αλήθειας και της ηθικοπλαστικής εκπαίδευσης… Και θυσίασε τη ζωή του για αυτά τα ιδανικά, πίνοντας το κώνειο…!
Οι Σοφιστές υπήρξαν οι πρώτοι εισηγητές της εγκυκλοπαιδικής μόρφωσης. Αυτό όμως το εκπαιδευτικό σύστημα έδινε βάρος –ή έκλινε πιο πολύ– στη μορφή παρά στο περιεχόμενο, επισκιάζοντας το βάθος του νοήματος. Οι διαλεκτικές ακροβασίες τους απέκρυβαν το πραγματικό νόημα της διδασκαλίας τους.
Ο Θουκυδίδης, από την άλλη, αποσυνδέει την αριστεία από την αριστοκρατική καταγωγή, συνδέοντάς την με το πνεύμα και την Ηθική. Ο δε Αριστοτέλης, μέγας φιλόσοφος και δάσκαλος του Μεγ. Αλεξάνδρου –τον οποίο, μαζί με τη Μακεδονία μας, προσπαθούν να οικειοποιηθούν οι ανιστόρητοι Σκοπιανοί– συνήθιζε να λέγει: «Ζην κατά αρετήν…!».
Θα κλείσω με μια μικρή ιστορία, που ελέχθη σε Διάσκεψη στο Διεθνές Γραφείο Εκπαίδευσης στη Γενεύη, το 1996, από την εκπρόσωπο της Ελβετίας:
Κάποτε, στον Μεσαίωνα, ένας περαστικός ταξιδιώτης, παρατήρησε κάποιους ανθρώπους να δουλεύουν σκληρά, κάτω από τον καυτό ήλιο, σκάβοντας και κουβαλώντας πέτρες.
-«Τι κάνεις εδώ;», ρωτά τον πρώτο.
-«Κουβαλάω πέτρες…», απαντά αυτός.
-«Και εσύ;» ρωτά τον άλλον.
-«Σκάβω δουλεύοντας σκληρά, γιατί έχω οικογένεια να θρέψω…!», απαντά εκείνος.
-«Και εσύ, τι κάνεις εδώ πέρα;», ερωτά τον τρίτο.
-«Δεν βλέπεις; Χτίζω έναν καθεδρικό ναό…!» λέει αυτός.
Δεν γνωρίζω, αν έχετε αντιληφθεί τι θέλω να πω.
Έτσι πρέπει να βλέπουμε το έργο μας, αγαπητοί συνάδελφοι. Είμαι και εγώ (ήμουνα δηλαδή), λειτουργός της εκπαίδευσης. Με πολλά χρόνια ΚΑΙ στη Δημοτική, ως διδάσκαλος Αγγλικών. Το έργο σας, λοιπόν, είναι σαν το κουβάλημα της πέτρας, το σκάψιμο, με έναν όμως μοναδικό στόχο: Το κτίσιμο ενός ναού.
Και ο ναός αυτός, μεταφορικώς ομιλούντες βεβαίως, δεν είναι άλλος, από τη διάπλαση σωστών χαρακτήρων των παιδιών μας…!
