Ένα άρθρο του δρα Ανδρέα Δ. Δημητριάδη, που παρά το ότι γράφτηκε πριν 15 χρόνια, παραμένει επίκαιρο.
Για την αντιμετώπιση των δυστυχημάτων, ομιλώ και γράφω κατά κόρον για τη δημιουργία, τον συντονισμό και την οργάνωση των τραυμάτων πάνω στη σύγχρονη μέθοδο του «Συστήματος» που είχε σαν αποτέλεσμα την ελάττωση της θνησιμότητας από 60% στα 10% (μια εθνική ανάγκη και με προεκτάσεις στον τουρισμό μας). Το «Σύστημα» έχει το πλεονέκτημα ότι μετράς τι κάνεις, τι λες, τι θα κάμεις και τι να μην κάμεις, επιστημονικώς ελεγχόμενα. Η πρόοδος στην επιστημονική αντιμετώπιση των τραυμάτων σε όλες τις ειδικότητες της ιατρικής και της εντατικής παρακολούθησης, είχε σαν αποτέλεσμα τη μέτρηση της ποιότητας, του κόστους των υπηρεσιών, της σωστής χρήσης του κατάλληλου ανθρώπινου δυναμικού, στοιχεία απαραίτητα διά τη λειτουργία ενός ΓεΣΥ.
Η μελέτη του Μπιν Ξιάο επισήμανε τις ανεπάρκειες του κυπριακού συστήματος, χαώδους και εγωκεντρικού, την ύπαρξη μικροομάδων καπετανάτων και την έλλειψη σύγχρονης επιστημονικής νοοτροπίας σε όλα τα επίπεδα. Η υπεραισιοδοξία για τη δημιουργία ενός ΓεΣΥ που υπόβαθρο θα είναι η οικονομία της Κυπριακής Δημοκρατίας, χρειάζεται σοβαρή προπαρασκευή.
Το «Σύστημα Τραύματος» αποτελεί το πρώτο έργο του Υπουργείου Υγείας, ανεξάρτητα από το Σχέδιο Υγείας! Η εφαρμογή του και η δημιουργία ως μια συμφωνική ορχήστρα, θα είναι η απαρχή της νέας ιατρικής κουλτούρας που εκ των κάτω θα είναι τα θεμέλια της οικοδομής του ΓεΣΥ. Το ΓεΣΥ πρέπει να αρχίσει με το Υπουργείο Υγείας εκ των κάτω προς τα άνω.
Εκτός της αντιμετώπισης των δυστυχημάτων, η κατεπείγουσα ιατρική τα τελευταία χρόνια έχει αντιμετωπισθεί σαν σύστημα In put – out put feedback, risk management.
Εάν τα πιο πάνω δεν γίνουν κατανοητά, η εφαρμογή του ΓεΣΥ και ιδιαίτερα η λειτουργία του θα είναι προβληματική και καταστροφική (Διερωτήθηκα αν αντελήφθησαν τα τελευταία δέκα χρόνια τι εννοούσε ο Μπιν Ξιάο με το Σχέδιο Υγείας).
Η Μονάδα Εντατικής Θεραπείας διά τους τραυματίες είναι ένα από τα σπουδαιότερα στοιχεία του συστήματος. Ο γολγοθάς του τραυματία και της οικογένειάς του, οι επιπλοκές και ο θάνατος να καραδοκούν, ο πόνος… Γιατροί, νοσηλευτές και φυσιοθεραπευτές επιβάλλεται να λειτουργούν σαν μια ομάδα.
Απαραίτητο είναι ο αρχηγός της ομάδας να είναι γιατρός εκπαιδευμένος και αφοσιωμένος για εντατική φροντίδα, χειρούργος – εντατικολόγος. Η υπεύθυνη αδελφή με γνώσεις πείρα κλινική και στην τεχνολογία. Υπάρχουν διεθνή στάνταρτ που πρέπει να τηρούνται για τα πρωτόκολλα.
Ο Κύπριος τραυματίας ή ο ξένος από τη μια μεριά και από την άλλη οι Κύπριοι γιατροί και νοσηλευτές μέσα στις Μονάδες Εντατικής Θεραπείας για 5 – 6 ημέρες, θα συνδεθούν και ψυχικά και επιστημονικά διά την αντιμετώπιση του θανάτου. Ας τους προσφερθεί το καλύτερο με την εφαρμογή των διεθνών πρωτόκολλων.
Οι βασικοί στόχοι μέσα στη Μονάδα της Εντατικής Θεραπείας για τον τραυματία είναι άμεση: αποκατάσταση της οξυγόνωσης των ιστών, η διάγνωση και θεραπεία βλαβών που δεν διαγνώσθηκαν αρχικά και η πρόληψη και θεραπεία των λοιμώξεων και της ανεπάρκειας πολλαπλών οργάνων. Η θεραπευτική αγωγή μέσα στην εντατική διαιρείται στις εξής φάσεις:
1. Πρώτο 24ωρο. Η φάση της αναζωογόνησης στην αποκατάσταση και διατήρηση της οξυγόνωσης και άρδευσης του εγκεφάλου.
2. Η περίοδος 24 – 72 ώρες που εστιάζεται στην αναπνευστική ανεπάρκεια και την ενδοκρανιακή υπέρταση. Επανεκτίμηση των συγκεκριμένων βλαβών επαναφέρει τον τραυματία στο χειρουργείο, ιδίως για ορθοπεδικά προβλήματα.
3. Μετά την 3η ημέρα η υποστήριξη της ζωής εξαρτάται από τη σοβαρότητα των τραυμάτων και των επιπλοκών που ανέκυψαν. Υποστήριξη της αναπνοής δυνατόν να ελαττωθεί αλλά οι μολύνσεις εμφανίζονται.
Στο χρονικό αυτό διάστημα ο ασθενής δυνατό να μεταπηδήσει στη φάση της ανάρρωσης με την απεξάρτηση από τους αναπνευστήρες ή θα είναι η απαρχή της ανεπάρκειας των πολλαπλών οργάνων με τις σοβαρές λοιμώξεις.
Τα πιο πάνω αποτελούν «βασικά» σύγχρονης γνώσης, εμπειρίες, κυπριακές πραγματικότητες που προσπαθώ για καιρό να ευαισθητοποιήσω. Είναι μια πραγματικότητα η μη αντίδραση, σε όλα τα επίπεδα σ’ αυτά τα ιατρικά θέματα. Μια σιωπή από όλα τα επίπεδα.
