Ο Αντώνης Χατζηαντώνης σχολιάζει το θέμα που δημιουργήθηκε στους τομείς της Υγείας και της Παιδείας, μετά τον θάνατο του δεκάχρονου μαθητή.
Το τραγικό συμβάν, με την απώλεια του 10χρονου Σταύρου Γιωργαλλή, άνοιξε τον ασκό του Αιόλου.
Ξέσπασε κρίση στους τομείς Υγείας και Παιδείας. Αδικαιολόγητη, εν πολλοίς, κατά τη γνώμη μου. Αλλά βρήκαν την ευκαιρία κάποιοι να εκμεταλλευτούν το δυσάρεστο γεγονός προς ίδιον όφελος.
«Δεν είναι φέουδο των συνδικαλιστών, αυτή η χώρα…!», δηλώνει θυμωμένος ο κ. Αναστασιάδης. Και θα συμφωνήσω απόλυτα μαζί του. Εκλέγονται, για να εκπροσωπούν τους ταξικούς συναδέλφους τους, με την καλή έννοια, και όχι για να εκβιάζουν την κοινωνία, με ομήρους μαθητές και ασθενείς.
Στην Ελλάδα –όπου εργάστηκα για πολλά χρόνια στον χώρο της Εκπαίδευσης– τους αποκαλούσαμε εργατοπατέρες. Δεν έμπαιναν σε τάξεις για να επιτελέσουν διδακτικό έργο και γύριζαν με ένα… φραπέ ανά χείρας, τα διάφορα σχολεία. Νομίζω, και εδώ στη νήσο μας κάτι παρόμοιο συμβαίνει. Απαλλάσσονται από ώρες διδασκαλίας, ή κάτι τέτοιο…
Το να εκπροσωπείς τα καλώς νοούμενα συμφέροντα ανθρώπων που μοχθούν, για να έχουμε εμείς οι υπόλοιποι μια υποφερτή Υγεία και σωστή Παιδεία, δεν είναι κατακριτέο. Φτάνει να κινείσαι μέσα σε λογικά πλαίσια.
Να μη συμπεριφέρεσαι σαν να είναι οι τομείς αυτοί, τσιφλίκι σου. Ή φέουδό σου, όπως είπε ο Πρόεδρος. Ατυχήματα στις αυλές των εκπαιδευτηρίων, πάντα θα συμβαίνουν. Δεν είναι κάτι ασυνήθιστο ή απρόσμενο. Τα παιδιά, είναι παιδιά! Αλίμονο, αν κάθε φορά δημιουργείται μια κρίση που θα την πληρώνει ο φορολογούμενος πολίτης. Που θέλει μια σωστή μόρφωση για το παιδί του και μια αξιοπρεπή ιατρική περίθαλψη για τον ίδιο και τα μέλη της οικογένειάς του.
Ας αναλάβει ο καθένας τις ευθύνες του και ας επικεντρωθεί στο τι μπορεί ο ίδιος να προσφέρει στον τόπο, χωρίς να εκμεταλλεύεται καταστάσεις θλιβερές, όπως τον αδόκητο χαμό ενός μικρού παιδιού για να αρχίσει… «επαναστάσεις χωρίς αιτία».
Και να δημιουργεί κοινωνικό μπάχαλο εκεί που δεν χρειάζεται.
